Przećwicz
W ramach semestralnej klasyfikacji uczniów wychowawca umieścił na wykresie, dla każdego ucznia, liczbę opuszczonych godzin lekcyjnych (oś odciętych) oraz średnią jego ocen (oś rzędnych).
Przedstaw i zapisz krótką analizę ułożenia punktów, która rozstrzygnie, czy występuje korelacja pomiędzy tymi cechami oraz czy jest ona dodatnia czy ujemna. Porównaj swój opis z wzorcowym wyjaśnieniem.
Narysuj prostą, y, równa się, a, razy, x, plus, b, która najlepiej pasuje do tych wyników.
Odpowiedz:
a) Czy wartość współczynnika a, jest większa od 1?
b) Czy wartość współczynnika b, jest większa od 0? Odpowiedź:
a) TAK / NIE,
b) TAK / NIE.
Podaj liczbę przypadków, w których tej samej wartości na osi odciętych przyporządkowanych jest więcej niż jedna wartość na osi rzędnych.
Taka sytuacja występuje
Wskaż prawdziwe opinie na ten temat. Możliwe odpowiedzi: 1. Opisana sytuacja jest niemożliwa w rzeczywistości; przedstawione dane musiały zostać specjalnie spreparowane., 2. Przy konstrukcji wykresów funkcji obowiązuje zasada, że na jednej pionowej linii nie można stawiać więcej niż jednego punktu., 3. Opisana sytuacja nie powinna więc być przedstawiana na wykresie, gdyż jest ona przykładem funkcji., 4. Niezależnie jednak od tego, wynik badania zależności pomiędzy cechami układu nie musi mieć postaci funkcji., 5. Opisana sytuacja przeczy istnieniu korelacji pomiędzy długością skoku a łączną punktacją., 6. Opisana sytuacja potwierdza, że na łączną punktację składa się więcej czynników, niż tylko wynik skoku w drugiej serii.
Zasady punktacji skoków obowiązujące na skoczniach takich, jak Wielka Krokiew przewidują, że za każdy metr długości skoku (ponad umowny „punkt zerowy”) zawodnicy otrzymują dokładnie 1,8 pk (punktu konkursowego) do łącznej punktacji.
Stwierdziliśmy, że dwie rozpatrywane cechy zawodów: d - długość skoku w drugiej serii i p - łączna punktacja w zawodach są ze sobą skorelowane dodatnio. Ustaliliśmy także, że gdy d rośnie o 1 m, to średnio rzecz biorąc rośnie także p, o około 3,4 pk. Jest to więcej, niż owe 1,8 pk za każdy metr.
Przygotuj i zapisz kilkuzdaniową wypowiedź, w której w sposób umotywowany rozstrzygniesz, czy te dwie informacje są ze sobą sprzeczne (wykluczają się wzajemnie), czy mogą być spójne (można je ze sobą pogodzić).
W swoim ogrodzie podlewam rośliny deszczówką, która zapełnia zbiornik o pojemności 1000 l. Po długim okresie suszy, przy zerowym stanie wodowskazu w beczce, zapowiedziano do dwóch tygodni deszczowej pogody. Przez ponad tydzień sprawdzałem rano stan wodowskazu - wyniki zapisałem w tabelce.
czas pomiaru t (dni) | stan wodowskazu V (litry) |
0 | 0 |
1 | 160 |
2 | 260 |
3 | 390 |
4 | 500 |
5 | 570 |
6 | 640 |
7 | 700 |
8 | 750 |
Zamiarem moim jest przewidzenie, czy do końca zapowiadanej deszczowej pogody mogę liczyć na napełnienie beczki. W rodzinie zdania są podzielone:
Tabela pokazuje regularny wzrost stopnia napełnienia beczki. Trzeba więc zrobić wykres zależności V(t), dopasować prostą do punktów pomiarowych i zobaczyć, w jakim - mniej więcej - dniu osiągnie ona wartość 1000 l.
Nie trzeba rysować żadnego wykresu - wystarczy ułożyć proporcję. Skoro przez osiem dni napełniło się trzy czwarte beczki, to pozostała jedna czwarta beczki napełni się po ... No właśnie - to trzeba obliczyć i będzie wiadomo, po jakim czasie - mniej więcej - będzie pełna beczka.
Ja sobie narysowałem, gdzieś na boku, ten wykres. Żadna z tych propozycji mi się nie podoba, ale nie wiem, co zaproponować w zamian.
Doradź mi, jak mam wykorzystać zebrane dane. Narysuj wykres i odnieś się do tych propozycji. Zapisz swoje rady i uwagi w przygotowanym polu i porównaj z wzorcowym wyjaśnieniem.
Uczniowie w grupach wykonali pomiar kąta załamania światła dla różnych wartości kąta padania światła na granicę pomiędzy ośrodkami. Zebrane wyniki pomiarów całej klasy przedstawia wykres. Do punktów pomiarowych dopasowano prostą, metodą najmniejszych kwadratów.
To ułożenie pozwala przewidywać, że zależność pomiędzy tymi kątami będzie miała postać funkcji proporcjonalnej początek ułamka, BETA, mianownik, alfa, koniec ułamka, równa się, const
funkcji liniowej BETA nawias alfa )= a⋅x +b
taką, jak w prawie Snelliusa: początek ułamka, sinus alfa, mianownik, sinus BETA, koniec ułamka, równa się, n
funkcji nieliniowej o trudnym do określenia równaniu.