Oświecona Polska
Oświecenie to czas pojawienia się wspólnoty kulturowej, nieuznającej granic państwowych: językiem elit była francuszczyzna, czytano WolteraWoltera i wystawiano sztuki MolieraMoliera, modne stały się ogrody w stylu francuskim itd. Polska należała do krajów, w których oświeceniowe idee były bardzo widoczne, a mimo to polskie oświecenie wyróżnia się na tle innych. Dotyczy to nawet kwestii chronologii tego okresu.
Oświecenie można nazwać epoką wojny kulturowej postępowych intelektualistów, reformatorów z obrońcami starego porządku utrwalonego w czasach saskich. Stawką w tej walce było istnienie państwa. Osłabiały je od wewnątrz dążenia konserwatywnej szlachty do rozszerzania prywatnych przywilejów kosztem dobra publicznego. Z kolei od zewnątrz zagrażały mu roszczenia terytorialne potężnych sąsiadów. Najważniejszym obok polityki polem bitwy była kultura, a orężem – język, który reformatorzy postrzegali jako samoistną wartość, ale też jako środek wychowawczy, kształtujący postawę odpowiedzialnego obywatela.
Poznasz kontekst społeczno - historyczno - polityczny oświecenia w Polsce.
Przeanalizujesz czynniki wpływające negatywnie na stan polszczyzny w XVIII wieku.
Poznasz założenia polityki językowej reformatorów oświeceniowych.
Rozróżnisz sposoby propagowania pożądanych wzorców językowych w publicystyce oświecenia.
Na podstawie dowolnego źródła informacji przypomnij sobie najważniejsze wydarzenia z historii Polski, które miały miejsce w drugiej połowie XVIII wieku.