Ilustracja przedstawia odwróconego plecami mężczyznę stojącego na skalistym urwisku tyłem do widza. Jest ubrany w sięgający do kolan płaszcz, białą bluzkę z kołnierzykiem i wysokie buty. Jego blond włosy są potargane przez wiatr. Mężczyzna spogląda w dal na rozciągający się przed nim krajobraz. Wygląda na zamyślonego, zastygłego w bezruchu. Jego lewa noga jest wysunięta lekko do przodu. Prawą rękę opiera na cienkiej, brązowej lasce. Ciemna postać mężczyzny i skał wybijają się ponad gęste chmury i mgłę, które przypominają morze, przybierają kształt fal podczas sztormu. Otwierająca się przed wędrowcem przestrzeń wygląda na nieskończoną, niedostępną i niebezpieczną. W oddali rozciągają się kolejne, strome i wysokie góry. Niebo i ziemia rozpływają się we mgle. Krajobraz tonie w gęstej mgle, z której wynurzają się ciemne, ostre urwiska. Na obrazie dominują: błękit, biel, czernie, żółcie i delikatny róż, barwy, które dobrze podkreślają nastrój chwili oraz charakter przedstawianych zjawisk przyrodniczych.