Wisława Szymborska Ballada

To ballada o zabitej, 
która nagle z krzesła wstała.

Ułożona w dobrej wierze, 
napisana na papierze.

Przy nie zasłoniętym oknie, 
w świetle lampy rzecz się miała.

Każdy, kto chciał, widzieć mógł.

Kiedy się zamknęły drzwi, 
i zabójca zbiegł ze schodów, 
ona wstała tak jak żywi 
nagłą ciszą obudzeni.

Ona wstała, rusza głową 
i twardymi jak z pierścionka 
oczami patrzy po kątach.

Nie unosi się w powietrzu, 
ale po zwykłej podłodze, 
po skrzypiących deskach stąpa.

Wszystkie po zabójcy ślady 
pali w piecu. Aż do szczętu 
fotografii, do imentu 
sznurowadła z dna szuflady. 
Ona nie jest uduszona. 
Ona nie jest zastrzelona. 
Niewidoczną śmierć poniosła.

Może dawać znaki życia, 
płakać z różnych drobnych przyczyn, 
nawet krzyczeć z przerażenia 
na widok myszy. 
Tak wiele. 
jest słabości i śmieszności 
nietrudnych do podrobienia.

Ona wstała, jak się wstaje.

Ona chodzi, jak się chodzi.

Nawet śpiewa czesząc włosy, 
które rosną.

5 Źródło: Wisława Szymborska, Ballada, [w:] Wybór wierszy, Warszawa 1979, s. 64.