Ilustracja przedstawia tekst referatu z marginesem po prawej stronie, gdzie przedstawiono poszczególne kroki w pisaniu referatu.
Krok pierwszy. Ogólne omówienie wypowiedzi. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Celem mojego referatu jest przybliżenie jednego z przejawów życia literackiego w oświeceniu, jakim były obiady czwartkowe. Wystąpienie zostało przygotowane jako krótkie wprowadzenie do epoki i prezentacja jednej z jej form życia literackiego.
Krok drugi. Plan wystąpienia. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Zacznę od przypomnienia genezy czwartkowych spotkań u króla, zarysuję atmosferę ideologiczną i literacką, następnie powiem kilka słów o uczestnikach obiadów. A na koniec zajmę się krytyką obiadów i przyczynami ich rozwiązania.
Krok trzeci. Wykorzystany materiał. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Referat powstał na podstawie informacji ze Słownika literatury polskiego oświecenia pod redakcją Teresy Kostkiewiczowej.
Krok czwarty. Wprowadzenie. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Zaczątkiem obiadów czwartkowych, zwanych również „literackimi” i „uczonymi” były posiedzenia Towarzystwa Przyjaciół Kilku, które Stanisław August najpierw tylko zaszczycał swoją obecnością. Później spotkania odbywały się już na zamku.
Krok piąty. Treść referatu z elementami argumentacji. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Chciałabym jednak zacząć od tego, że uczone czwartki nie miały żadnego pierwowzoru ani odpowiednika w oświeceniowej Europie i aby odtworzyć ich charakter, trzeba sobie wyobrazić połączenie salonu literackiego, któremu przewodzi król, z nieoficjalnym spotkaniem instytucji państwowej. Z jednej strony panowała tam swobodna, biesiadna atmosfera, w której odbywały się popisy i dyskusje na zaimprowizowane tematy, pełne żartów, wesołych piosenek i swawolnych wierszy.
Z drugiej strony zaś podczas obiadów czwartkowych padł pomysł przekazania na rozwój szkolnictwa majątku po kasacie zakonu jezuitów. Mówiono tu także o potrzebie zniesienia tortur w czasie procesów o czary (uchwała sejmowa z 1776) oraz systematycznie analizowano projekty praw sądowych. Nie byłoby jednak na obiadach czwartkowych frywolnej „poezji deserowej” podkładanej pod porcelanę, dźwięków Kurdesza, dyskusji o kulturze umysłowej kraju czy odrodzeniu literatury, gdyby nie znamienici uczestnicy spotkań. Naruszewicz, Trembecki, Krasicki, Bohomolec, Czartoryski, Piramowicz, Sapieha, Zamoyski, Wybicki to tylko niektóre nazwiska także dzisiaj wszystkim świetnie znanych postaci czasów oświecenia. Troskę o kariery, publikację prac literackich, dbałość o pamięć potomnych, a zarazem uznanie wyrażane w postaci medali z pochwalnymi napisami bywalcy czwartków zawdzięczali samemu królowi.
Nie wszystkim jednak podobało się wyrażane w panegirykach uwielbienie w stosunku do Stanisława Augusta i przedstawicieli rządu. Opozycyjni poeci zaczęli krytykować czwartkowe spotkania, co umniejszyło powagę towarzystwa, wychwalanego wierszami, pochwalnymi żywotami i portretami. Do rozwiązania obiadów u króla przyczyniły się też wewnętrzne konflikty i kłopoty finansowe Stanisława Augusta.
Krok szósty. Podsumowania, wnioski lub zagadnienia do dyskusji. Treść referatu odnosząca się do tego kroku:
Z całą pewnością należy powiedzieć, że zarówno obiady czwartkowe, jak i ich nieoficjalny organ Zabawy Przyjemne i Pożyteczne stały się zachętą do pracy literackiej, a także zalążkiem nowych form życia literackiego, których znaczenie później utrwaliło się w powszechnej świadomości humanistycznej. W biografię króla Stanisława Augusta wpisał się zaś fragment z ody A. Michniewskiego o czwartku: cudem przedtem niesłychanym robi akademii je z obiadów.