Postulaty modernistów dotyczące kultury, sztuki i życia społecznego. Piękno ponad wszystko!
Wiele estetycznych postulatów twórców przełomu XIX i XX wieku nie mogłoby zostać zaakceptowanych ani przez romantyków, ani przez pozytywistów. Moderniści sprzeciwiali się najważniejszym wartościom swoich poprzedników – odrzucali kwestie narodowe i społeczne, nie angażując się w działania na rzecz niższych warstw społecznych. Sztuka była przez nich kierowana do wąskiego grona wybranych, a jej przesłanie miało skrajnie indywidualny charakter, koncentrując się na zapewnianiu wizualnej i intelektualnej przyjemności.
Przełom XIX i XX wieku dążył do wyzwolenia sztuki z ideologicznych zobowiązań – nie miała już wychowywać odbiorcy ani służyć celom utylitarnym. Artysta schyłku wieku odcinał się od wszystkiego, co przyziemne i praktyczne, zamykając się w świecie własnych wyobrażeń. Uważany za twórcę absolutnie wybitnego, stawał się istotą wtajemniczoną, a poprzez kreowanie piękna realizował także własną wizję życia, które miało być wyrafinowane i przesycone estetyzmem.
Poznasz główne założenia manifestu Confiteor Stanisława Przybyszewskiego oraz artykułów Artura Górskiego.
Zapoznasz się z definicją hasła „sztuka dla sztuki” i zrozumiesz, dlaczego moderniści odrzucili służebną rolę literatury (społeczną i patriotyczną).
Nauczysz się analizować tekst programowy.
Dowiesz się, dlaczego twórca był postrzegany jako „kapłan” i jednostka stojąca ponad prawem oraz społeczeństwem.
Zapoznasz się utworem angielskiego poety Charles’a Baudelaire’a, jego rozumieniem piękna oraz sylwetkami twórców zagranicznych Oscara Wilde'a i Roberta Montesquiou.