Na obrazie przedstawiona jest miejska scena deszczowa, ukazująca ludzi spacerujących po brukowanej ulicy pod parasolami. W centrum kompozycji widać elegancko ubraną parę, mężczyznę w cylindrze oraz kobietę w ciemnym stroju, trzymających parasole. Tło obrazu ukazuje długie, symetryczne budynki, które nadają scenie głębię perspektywy. Na ulicy można zauważyć innych przechodniów, również chroniących się przed deszczem, a także konne powozy w oddali. Atmosfera obrazu oddaje klimat pochmurnego dnia w XIX‑wiecznym mieście. Całość utrzymana jest w delikatnych odcieniach szarości i błękitu, co podkreśla melancholijny nastrój sceny. Obraz wydaje się być realistyczny i oddaje codzienny miejski krajobraz tamtych czasów. Na ilustracji znajdują się trzy punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Gustave Caillebotte (1848–1894) był reprezentantem realizmu, jednak z czasem – zainspirowany między innymi przez Edgara Degasa (1834–1917) – zwrócił się ku impresjonizmowi, kierunkowi, w którym najważniejsze stały się ulotne, subiektywne wrażenia. Twórcy tego nurtu dążyli do uchwycenia chwilowego nastroju i zmienności światła, starając się wiernie oddać je na płótnie. 2. Na jednym z obrazów Caillebotte przedstawił deszczowy pejzaż Paryża, mistrzowsko oddając grę świateł i cieni odbijających się w lśniącym od wilgoci bruku. 3. Obraz Caillebotte’a oddaje sposób postrzegania świata przez ludzki wzrok, w którym odległe elementy tracą wyrazistość i ostrość. Ulice w głębi kompozycji wydają się zamglone, jakby spowite welonem deszczu, co potęguje wrażenie wilgotnej, melancholijnej atmosfery.

Obraz przedstawia nadmorski krajobraz w deszczowy dzień, utrzymany w impresjonistycznej stylistyce. Scena ukazuje wzburzone morze z białymi grzbietami fal uderzających o brzeg. W tle widoczna jest skalista formacja, prawdopodobnie słynne klify Étretat, które były częstym motywem w malarstwie Claude'a Moneta. Dominujące barwy to różne odcienie błękitu, zieleni i szarości, co podkreśla atmosferę wilgoci i dynamiki padającego deszczu. Pociągnięcia pędzla są lekkie i nieregularne, oddając wrażenie ruchu wody i opadających kropel. Całość emanuje melancholijnym, ulotnym nastrojem, typowym dla impresjonizmu. Na ilustracji znajdują się trzy punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Deszcz był jednym z ulubionych motywów impresjonistów, a płótna inspirowane tym zjawiskiem atmosferycznym tworzył też jeden z najważniejszych malarzy tego kierunku, Claude Monet (1840–1926). 2. Obraz przedstawia klif położony w pobliżu nadmorskiego miasteczka w północno‑zachodniej Francji Étretat – miejsca, które stało się inspiracją dla wielu dzieł Moneta. Artysta uwieczniał ten krajobraz na płótnie wielokrotnie, powracając tam w latach 1883–1886 i tworząc liczne wariacje ukazujące zmienne warunki atmosferyczne oraz grę światła. 3. Deszcz wysuwa się na pierwszy plan obrazu, zakrywając poszczególne elementy pejzażu. Chłodna kolorystyka dzieła, mimo ekspresyjnego wyrazu w diagonalnych strugach deszczu, tworzy nieco przygnębiający nastrój.

Obraz przedstawia wzburzone morze uderzające o skaliste wybrzeże, ukazane w dynamicznej, impresjonistycznej stylistyce. Artysta oddał nieokiełznaną siłę żywiołu poprzez energiczne, krótkie pociągnięcia pędzla i kontrastujące barwy – chłodne odcienie błękitu i zieleni fal zestawione z ciemnymi, niemal czarnymi skałami. Spieniona woda wiruje wokół skalistych form, a pochmurne niebo potęguje wrażenie burzowej, surowej atmosfery. Całość emanuje dramatyzmem i siłą natury, ukazując nieustanną walkę między wodą a lądem. Na ilustracji znajdują się dwa punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Malarz upodobał sobie również skały Belle Île – francuskiej wyspy mieszczącej się u wybrzeży Bretanii. Monet stworzył cykl obrazów przedstawiających to miejsce. 2. Jedno z dzieł zostało opatrzone podtytułem „efekt deszczu”. Płótno można uznać za swoiste studium wzrokowych wrażeń wywoływanych przez rzęsiste opady na wzburzonym brzegu morza.

Obraz przedstawia deszczowy pejzaż wiejski, ukazany w charakterystycznej dla postimpresjonizmu stylistyce. Kompozycja zdominowana jest przez dynamiczne, ukośne linie deszczu, które wydają się niemal przecinać płótno, nadając mu wrażenie ruchu i intensywności opadów. Krajobraz składa się z falujących pól, delikatnych wzgórz i roślinności w odcieniach żółci, zieleni oraz brązów, kontrastujących z szarością nieba. Wyrazista faktura oraz impastowe pociągnięcia pędzla nadają dziełu ekspresyjny charakter, a deszcz tworzy wrażenie nostalgii i przemijalności natury. Całość emanuje głębokim nastrojem kontemplacji i zadumy nad zmiennością krajobrazu pod wpływem sił przyrody. Na ilustracji znajdują się trzy punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Deszcz interesował także Vincenta van Gogha, malarza uznawanego za postimpresjonistę i jednego z prekursorów ekspresjonizmu. Na jego obrazie Pole pszenicy w deszczu można zauważyć próbę utrwalenia ulotnych, zmysłowych impresji, ale za pomocą ostrych kresek, wprowadzających do obrazu niepokój. Jest to szczególnie widoczne w sposobie malowania odbijających światło kropli deszczu. 2. Obraz powstał w szpitalu psychiatrycznym w Saint‑Rémy‑de‑Provence, w którym malarz przebywał w 1889 roku. Lekarze pozwolili van Goghowi przysposobić swoją celę na podobieństwo pracowni, dzięki czemu mógł malować szpitalne otoczenie. Widoczne na obrazie pole to widok rozciągający się za oknem pokoju van Gogha. 3. W malarstwie van Gogha, poza wrażeniami zmysłowymi, istotna była również warstwa symboliczna. Jego obrazy przedstawiająca wiejskie pejzaże można traktować jako odwołanie do pierwotnego związku człowieka z naturą.

Obraz przedstawia malowniczy krajobraz pól i miasteczka w deszczowy dzień, ukazany w charakterystycznym stylu postimpresjonistycznym. Dominują w nim intensywne odcienie żółci, zieleni i błękitu, które oddają żywiołowość natury oraz grę światła. Deszcz został przedstawiony za pomocą ukośnych, dynamicznych pociągnięć pędzla, tworząc wrażenie ruchu i ulotności chwili. Faktura obrazu jest gęsta, a widoczne impasty podkreślają ekspresję pejzażu. Całość emanuje zarówno spokojem, jak i dramatyzmem pogody, wprowadzając widza w atmosferę kontemplacji nad potęgą przyrody. Na ilustracji znajdują się trzy punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Deszczowe smugi na obrazach van Gogha są inspirowane ostrą kreską japońskich drzeworytów, a szczególnie dziełami Hiroshige Andō (1797–1858), który w podobny sposób przedstawiał je w swojej twórczości.{image#opis alternatywny}<sub>Kunisada Utagawa, Portret Hiroshige Andō
2. O wpływach japońskiej sztuki drzeworytniczej świadczą również barwne, jaskrawe elementy obrazujące pola otaczające miejscowość. 3. Obraz przedstawia miasteczko Auvers‑sur‑Oise, w którym malarz przebywał w 1890 pod opieką doktora Paula Gacheta. Było to jedno z ostatnich dzieł van Gogha, namalowane niedługo przed śmiercią artysty.</sub>

Obraz przedstawia nocną, deszczową scenę miejską, utrzymaną w ciemnej, nastrojowej kolorystyce. Mokry bruk odbija światła latarni i refleksy przejeżdżającego powozu, tworząc efekt migoczącej, połyskliwej powierzchni. W centrum kompozycji majaczy sylwetka konia i dorożki, niemal zlewająca się z mrokiem otoczenia. Scena emanuje tajemniczością i atmosferą melancholii, a rozmyte kontury oraz subtelne światłocienie budują wrażenie ulotności i głębi. Obraz oddaje grę świateł i cieni na mokrej nawierzchni, ukazując nie tylko deszczową aurę, ale także nastrój zadumy i wyobcowania. Na ilustracji znajdują się trzy punkty interaktywne pod którymi są dodatkowe informacje: 1. Deszcz stał się motywem obrazu jednego z polskich malarzy zainteresowanych sztuką impresjonistyczną. Józef Pankiewicz (1866–1940), będący pod wrażeniem twórczości francuskich malarzy, namalował nocny miejski pejzaż w czasie deszczu. 2. Przy tworzeniu obrazu Dorożka w deszczu artysta skupił się szczególnie na przedstawieniu blasku świateł miejskich latarni odbijającego się od mokrego bruku. 3. Awangardowe, przepełnione światłem i jasnymi barwami impresjonistyczne dzieła Pankiewicza, malowane po powrocie z podróży do Francji w 1890 roku, nie zyskały aplauzu w Polsce.