Edward Stachura, Andrzej Bursa i Rafał Wojaczek to postaci, które po śmierci zyskały status poetów kultowych. Ich biografie stały się przedmiotem fascynacji kolejnych pokoleń, a powtarzane anegdoty często przyćmiewały rzeczywistą wartość ich twórczości. Życie tych poetów, pełne buntu, skrajnych emocji i tragicznych wyborów, zaczęło funkcjonować w zbiorowej wyobraźni jako niemal mitologiczna opowieść o outsiderach literatury. Jednak czy rzeczywiście pisali tak, jak żyli?

Ich twórczość wykazuje wyraźne związki z tradycją młodopolską, zwłaszcza z wizerunkiem poety jako jednostki wyobcowanej, niezrozumianej i skazanej na samotność. Jak dawni moderniści, eksplorowali tematy egzystencjalne i tragizm ludzkiego losu. Warto więc zastanowić się, czy byli spadkobiercami młodopolskich idei, czy raczej podjęli z nimi polemikę.