Sekwencje kolejnych obrazów pojawiających się w opowiadaniu Stefana Żeromskiego Rozdzióbią nas kruki, wrony... sprawiają, że czytelnik ma wrażenie, jakby oglądał film grozy w reżyserii Alfreda HitchcockaAlfred HitchcockAlfreda Hitchcocka. Dżdżysty, zimowy poranek, samotna śmierć brutalnie skatowanego przez carskich siepaczy powstańca, drobiazgowy opis cierpień dogorywającego zwierzęcia, złowieszcza obecność kruków i wron, wreszcie pojawienie się chłopa bezczeszczącego ciało zmarłego. Naturalistyczny sposób ukazania powstania styczniowego w opowiadaniu Żeromskiego daleko odbiega od promowanego w powstańczej legendzie heroicznego ideału walk, choć paradoksalnie ma w tej legendzie zakorzenienie.