R1096aYvkMOyx
Obraz przedstawia grupę ludzi ubranych w kolorowe stroje, głównie w odcieniach czerwieni, bieli i żółci. W centrum znajduje się kilka kobiet w ludowych strojach, które wydają się tańczyć lub poruszać się w rytmie. Po lewej stronie widoczne są postacie patrzące w stronę centrum sceny. W prawym górnym rogu znajduje się biały koń, na którym siedzi mężczyzna w czerwonym stroju i czerwonej czapce. W tle widać dachy budynków kryte strzechą oraz większą grupę ludzi obserwujących scenę. Na pierwszym planie, u dołu obrazu, dziecko w czerwonej bluzce pochyla się ku ziemi. Całość przedstawiona jest w żywej, dynamicznej kompozycji.

Wesela, na których nie jest wesoło, czyli co chcieli nam powiedzieć Wyspiański i Smarzowski

Włodzimierz Tetmajer, Wesele wiejskie (drużbowie), między 1918‑1922
Źródło: Muzeum Narodowe w Krakowie, domena publiczna.

Jak wyglądałoby Wesele, gdyby Stanisław Wyspiański napisał je dzisiaj? Czy byłoby podobne do filmu Wojciecha Smarzowskiego pod tym samym tytułem z 2004 roku? Czy wizje tych dwóch twórców się różnią, czy też problemy Polaków są takie same jak sto lat wcześniej? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na te pytania. Porównując dramat młodopolanina z filmem współczesnego reżysera, można jednak z łatwością zauważyć, że oba dzieła łączy coś więcej niż tylko tytuł.

Twoje cele
  • Poznasz genezę Wesela Stanisława Wyspiańskiego,

  • Dowiesz się, jakie wady narodowe pokazał dramaturg w swoim utworze oraz porównasz te wady z przedstawionymi w filmie Wojciecha Smarzowskiego.