Obraz przedstawia starą przekupkę z dwoma koszami pomarańczy, zawieszonymi na jej przedramionach. Twarz kobiety jest zmęczona, smutna. Kobieta ubrana jest w zniszczone ubrania, na ramionach ma chustę. Za plecami kobiety widać panoramę Warszawy.

Obraz przedstawia chłopa wspartego na motyce, w polu. Mężczyzna jest przygarbiony.

Obraz przedstawia wnętrze wiejskiej chałupy. Znajduje się w niej proste łóżko, na którym leży kobieta. Siedzi przy niej małe dziecko i stoi dziewczynka. W pobliżu siedzi mężczyzna. W izbie jest ciemno.

Obraz przedstawia cztery osoby stojące obok siebie. Są to dwaj mężczyźni i stojące pomiędzy nimi dwie kobiety. Wszyscy mają zasmucone twarze i pochylone głowy.

Fragment tekstu Czesława Miłosza Historia literatury polskiej, wydanej w Krakowie w 1993 roku, strona 420‑422. Czesław Miłosz uważał Stefana Żeromskiego za najważniejszego polskiego powieściopisarza, "serce nienasycone" i "sumienie polskiej literatury". Miłosz podziwiał Żeromskiego za niezwykły dar współczucia, bezstronność oreaz umiejętność budowania dramaturgii w powieściach. Żeromski - pojętny uczeń pozytywistów wprowadzał do swoich tekstów styl realistyczny z lekkim odchyleniem ku naturalistycznej brutalności. Jego obsesja zarówno niesprawiedliwości społecznej, jak i walki zbrojnej niosła w sobie ukryte przesłanie rewolucyjne. Ludzie bezdomni to powieść okrutna, nie szczędząca czytelnikowi obrazów ludzkiej biedy i nędzy, w której obraz miejsc i środowisk wykluczenia staje się swoistym wezwaniem do podjęcia walki ze społeczną niesprawiedliwością.