Sztukę antycznej Grecji pod względem chronologicznym dzieli się na okresy: archaiczny (wieki IX‑VI p.n.e.), klasyczny (wieki V i IV p.n.e.) oraz hellenistyczny (wieki III‑I p.n.e.). Historycy kultury podkreślają, że przemiany, w poszczególnych okresach, dotyczyły nie tylko sztuki, ale także literatury. W każdym okresów dominowały różne rodzaje literackie:

• w archaicznym epika (IX–VII wiek p.n.e.),

• w klasycznym (VII–VI wiek p.n.e. nazywany epoką liryki) liryka,

• w hellenistycznym (V–IV wiek p.n.e.) dramat.

Można też zastosować podział w zależności od dominującego rodzaju literackiego. Jako pierwsza szczególnie rozwijała się epika (Homer, Hezjod), później - liryka, a potem - dramat (Ajschylos, Sofokles, Eurypides).

Twórczości towarzyszyła refleksja o charakterze teoretycznoliterackim. Filozofem, który podzielił sztuki na opisujące rzeczywistość lub naśladujące ją, był uczeń Sokratesa, Platon (429 p.n.e. – 347 p.n.e.). Platon nie użył pojęcia „poezja” czy „liryka” w takim rozumieniu, w jakim są one stosowane obecnie. Podobnie postąpił jego uczeń Arystoteles (384–322 p.n.e.), autor Poetyki. Przedstawiając zasady podziału na gatunki literackie, stwierdził:

Grecy wymyślili nie tylko nazwę liryka, ale też samą lirykę. Słowo to kojarzy się (słusznie) z instrumentem muzycznym – lirą. To nie przypadek, bo w antyku poezję się śpiewało. Z tego względu stosowano też inną nazwę: melika. Słowo to również kojarzy się muzycznie – z melodią. Dziś zazwyczaj używamy kolejnego określenia pochodzącego z greki, w której występuje wyraz poiesis, oznaczający tworzenie, a w języku polskim brzmiący – poezja.