Witold Gombrowicz Ferdydurke

Co? Co? Chciałem krzyknąć, że nie jestem uczeń, że zaszła pomyłka, porwałem się do ucieczki, ale coś mnie z tyłu chwyciło jak w kleszcze i przygwoździło na miejscu – dziecięca, infantylna pupa mnie chwyciła. Z pupą nie mogłem się ruszyć, belfer zaś wciąż siedział i siedząc, wyrażał tak doskonałą belferskość, że zamiast krzyczeć, wystawiłem dwa palce do góry, jak to robią uczniowie w szkole, gdy chcą się odezwać. Pimko skrzywił się i rzekł:
-Niech Kowalski siedzi. […]
I siedziałem w nierealnym nonsensie jak we śnie, zakneblowany, zbelfrzony i zabelfrowany, siedziałem na dziecinnej pupci – on zaś siedział jak na AkropoluAkropolAkropolu i zapisywał coś w notesie. Wreszcie rzekł:
-No, Józiu, chodź, pójdziemy do szkoły.

matura Źródło: Witold Gombrowicz, Ferdydurke, [w:] Pisma zebrane, t. 2, Kraków 2007.