Inwersja czasowa– kształtowanie fabuły bez respektowania chronologii, co wyraża się np. w przedstawianiu rozwiązania akcji na początku utworu, aby później stopniowo odkrywać, jak do niego doszło, albo w mieszaniu wydarzeń, mających miejsce w różnym czasie.

Zastosowanie inwersji czasowej miało na celu pokazanie, że akcja powieści nie jest najważniejsza; nie chodzi o poznanie jej zakończenia (rozwiązania), które czytelnik zna od pierwszego zdania, ale o przyjrzenie się mechanizmom psychologicznym, motywacjom i uwarunkowaniom konkretnych działań bohaterów.