Czarno białe zdjęcie przedstawia popiersie młodego mężczyzny wykonane w kamieniu. Ma pociągłą twarz z wystającymi kośćmi policzkowymi. Nosi krótkie włosy z grzywką. Jego nos jest długi i prosty, usta wąskie. Ubrany jest w szatę zawiązaną w węzeł na prawym ramieniu. Tło jednolite.
Popiersie Oktawiana Augusta 30 r. p.n.e.
Źródło: Muzea Kapitolińskie, Rzym, domena publiczna.
Okres rządów Oktawiana AugustaOktawian AugustOktawiana Augusta (63 p.n.e. – 14 n.e.) uważa się za złoty wiek poezji rzymskiej. Powstało wówczas wiele ważnych i wartościowych dzieł. Do najwybitniejszych poetów tego czasu zalicza się Publiusz Wergiliusz Maro (70–19 p.n.e.). Był on wszechstronnie wykształcony, swoją wiedzę zdobywał m.in. w Mediolanie, Rzymie i Neapolu, gdzie studiował filozofię. Jego twórczość można podzielić na dwa okresy. Pierwszy wiąże się z neoterykamineoterycyneoterykami – grupą młodych poetów rzymskich, którzy tworzyli w połowie I w. p.n.e. Drugi zaś rozpoczyna się wraz z ukazaniem się GeorgikGeorgikiGeorgik – poematu dydaktycznego opiewającego uroki życia na wsi – oraz Eneidy – epopei opisującej czyny Eneasza, bohatera uznawanego za protoplastę Rzymu.
Odyseusz czy Eneasz? Troja czy Rzym?
Eneida to najsłynniejszy poemat epicki starożytnego Rzymu i utwór, który przyczynił się do rozwoju literatury rzymskiej. Dzieło nie zostało w pełni dopracowane, ponieważ Wergiliusz zmarł przed jego ukończeniem. W swoim testamencie zakazał jego publikowania, jednak było ono tak istotne dla polityki Oktawiana Augusta, że wola poety nie została uszanowana i Eneida trafiła do rąk czytelników.
Wergiliusz zaliczany jest do homerydówhomerydahomerydów, czyli poetów inspirujących się twórczością Homera. Te odwołania czytelne są w treści samej Eneidy. Opis wędrówki Eneasza z pierwszych sześciu ksiąg przypomina tułaczkę Odyseusza. W obu utworach spotykamy te same postacie i elementy fabuły. Obecne są m.in. Scylla, Charybda, Cyklop, motyw zejścia do podziemi, motyw konfliktu z bóstwem.
R2MRTC5PMA5HE
Obraz przedstawia pałacowe wnętrze. Eneasz ubrany w zbroję antycznego żołnierza niesie przewieszonego przez swoje lewe ramię starszego mężczyznę, który trzyma w ręce bóstwa domowe. Z prawej strony biegne żona Kreuza, z lewej syn Askaniusz. Wokół panuje bałagan, na podłodze leży tarcza, włócznia, hełm. W tle widać palącą się kopułę świątyni.
Federico Barocci, Ucieczka Eneasza z Troi, 1598
Źródło: olej na płótnie, Galleria Borghese Rzym, domena publiczna.
W poemacie Wergiliusza odnajdujemy też inspiracje treścią Iliady, przede wszystkim w wątku wojny, która wybuchła z powodu kobiety. W eposie Homera konflikt Trojan oraz Greków spowodowało porwanie pięknej Heleny, w dziele Wergiliusza Eneasz bierze udział w wojnie między Latynami a Rutulami, podczas której walczy o Lawinię – córkę króla Lacjum. Nie można jednak uznać, że Eneida jest dziełem całkowicie odtwórczym w stosunku do homeryckich eposów:
Hanna Szelest, Maria CytowskaHistoria literatury starożytnej
R1OL74O7PNMZ91
Fresk przedstawia młodego mężczyznę w stroju wojownika. Lewą ręką wspiera się na włóczni, prawą na nastoletnim chłopcu. Przed młodym mężczyzną przyklęka starszy mężczyzna, który opatruje ranę na prawym udzie. Za jego plecami znajduje się półnaga kobieta w długiej szacie.
Malowidło pompejańskie przedstawiające rannego Eneasza z synem Askaniuszem
Źródło: mozaika, Muzeum Archeologiczne w Neapolu, domena publiczna.
Przejął on [Wergiliusz] pewne wątki od Homera, ale różni go równocześnie od wielkiego Greka dbałość o celowość środków poetyckich (np. porównań), większy nacisk położy też na ukazanie stanu psychicznego swoich bohaterów. Przede wszystkim jednak nastrój poematu jest odmienny od Homerowych epopei. Eneasz Wergiliusza ma być zwiastunem nowej epoki, spełnia misję dziejową, od niego zależy założenie Rzymu – przyszłej potęgi świata. Losy bohatera Eneidy są przedstawione w tonie wzniosłym i patetycznym. Wergiliusz opowiada z uczuciem i umie wpłynąć na uczucia słuchaczy. Potrafi wywołać grozę, litość, współczucie. Wśród epickiej opowieści raz po raz dochodzi do głosu liryka. Wergiliusz w epopei zachował pewne cechy właściwe dla utworów neoteryków. Stworzył epopeję, ale równocześnie, posługując się techniką aleksandryjską, rozbił poemat na odrębne, zamknięte w sobie całości. Każda księga Eneidy ma odrębną, zwartą kompozycję. Styl Wergiliusza jest zretoryzowanyretorykazretoryzowany.
RKUPAGCU861OJ1
Obraz przedstawia scenę walki dwóch młodych mężczyzn. Obaj są ubrani w starożytne stroje żołnierskie, na głowach mają hełmy, w prawych dłoniach miecze, w lewych okrągłe tarcze. Jeden z mężczyzn leży. Drugi przydeptuje go prawą nogą. Na drugim planie, na obłokach unoszą się się kobiece postacie otoczone cherubinami. W tle palące się miasto otoczone murami i granatowe niebo z ciemnymi chmurami.
Luca Giordano, Eneasz pokonuje Turnusa, 1682
Źródło: Palazzo Corsini, domena publiczna.
W utworze zawarł poeta wiele przemówień, które nie tylko mają kompozycję retoryczną, ale także obfitują w figury retoryczne. Liczne sentencje i zwroty poematu weszły do ogólnoeuropejskiego skarbca przysłów. Budził też podziw heksametr Eneidy o uroczym wprost dźwięku. Poeta potrafił nagiąć go do każdej sytuacji, do każdego nastroju. Eneida stanowi szczytowe osiągnięcie w rozwoju poetyckiego stylu w poezji rzymskiej. Wergiliusz był mistrzem poezji w takim stopniu, w jakim mistrzem prozy był Cyceron.
eneida1 Źródło: Maria Cytowska, Hanna Szelest, Historia literatury starożytnej, Warszawa 2007, s. 220–221.
Wyznaczniki gatunku
Epos jest najstarszym gatunkiem epickim. To obszerny, wielowątkowy utwór fabularny, zwany również epopeją. Zwykle pisany wierszem, opowiada o czynach bohaterów, które rozgrywają się na tle doniosłych, przełomowych wydarzeń historycznych lub legendarnych. Eposy wiążą się z tradycjami narodowościowymi, a ich treści nawiązują do losów państw i narodów.
Pierwotnie epopeje były opowieściami przekazywanymi ustnie z pokolenia na pokolenie przez starożytnych śpiewaków. Przykładem tego są dzieła takie jak GilgameszGilgameszGilgamesz, Iliada, Odyseja czy BeowulfBeowulfBeowulf. Do eposów, które od razu powstały jako piśmienne dzieła literackie, można zaliczyć natomiast m.in. Eneidę Wergiliusza, FarsalięFarsaliaFarsalię Lukiana czy Raj utraconyRaj utraconyRaj utraconyJohna Miltona.
R27XKKEKRHXGH
Obraz przedstawia nadmorski krajobraz i troje ludzi. Dwóch mężczyzn w starożytnych zbrojach, ale bez hełmów, wita się z młodą kobietą. Mężczyźni mają narzucone na ramiona płaszcze, czerwony i niebieski. Pierwszy mężczyzna o krótkich, kręconych włosach wyciąga rękę do kobiety. Drugi, stojący za nim, trzyma w ręku strzały. Kobieta ma blond włosy i piękną, złoto‑białą szatę. W lewej ręce trzyma kij, prawą wyciąga do mężczyzny. Obok kobiety siedzi nagi cherubin, a za nim pies. Nad głową kobiety latają dwa nagie cherubiny, jeden trzyma łuk ze strzałą. W tle widać przycumowany żaglowiec i ludzi wyładowujących skrzynie. Na morzu majaczą dwa żagle statków. Niebieskie niebo pokryte jest białymi chmurami.
Pietro da Cortona, Wenus jako łowczyni ukazuje się Eneaszowi, 1631
Źródło: Paryż, Luwr, domena publiczna.
Epopeję wyróżniają trzy podstawowe cechy gatunkowe:
1. Przedmiotem epopei jest epicka przeszłość narodu - według terminologii Goethego i Schillera „absolutna przeszłość”.
2. Źródłem epopei jest ustna tradycja narodowa (a nie osobiste doświadczenie i wyrastające z niego pomysły).
3. Świat epiki jest oddzielony od współczesności, tj. od czasów śpiewaka (autora i jego słuchaczy), absolutnym dystansem epickim.
eneida2opracowane na podstawie Michaił Bachtin, Epos a powieść. O metodologii badania powieści, „Pamiętnik Literacki” 1970, nr 61/3, s. 211
Słownik
Beowulf
jedno z najstarszych dzieł literatury staroangielskiej, przekazywane ustnie prawdopodobnie od VIII w., opisuje dzieje bohaterów duńskich i szwedzkich
Farsalia
epopeja autorstwa rzymskiego poety Lukana, która opowiada o wojnie domowej między Pompejuszem a Cezarem
Georgiki
poemat autorstwa Wergiliusza, w którym wychwala życie na wsi
Gilgamesz
akadyjski epos z pierwszej połowy II tysiąclecia p.n.e., w którym opisane są przygody legendarnego Gilgamesza – władcy miasta Unug, który poszukuje tajemnicy nieśmiertelności
homeryda
homeryda
poeta wzorujący się na Homerze i rozpowszechniający jego poezję
neoterycy
neoterycy
(gr. hoi neoteroi poietai, dosłownie „poeci młodsi”, łac. poetae novi, poetae neoterici) – grupa młodych rzymskich poetów z I w. p.n.e., w swej twórczości zrywali z tradycjami wielkich eposów historycznych i wzorowali się na poezji hellenistycznej, preferowali utwory niewielkich rozmiarów, np. fraszki, epigramaty
Raj utracony
poemat autorstwa Johna Miltona wydany w 1667 r., opisuje powstanie świata, dzieje stworzenia i upadku człowieka, walkę dobra ze złem, uważany jest za najważniejsze dzieło autora
retoryka
retoryka
(gr. reo - mówię celowo, stosownie, pięknie) krasomówstwo, sztuka tworzenia i wygłaszania mów, wykorzystująca figury retoryczne, tropy, argumenty, mająca na celu przekonanie kogoś do czegoś, zaszczepienie myśli lub poglądu
Oktawian August
(63 r. p.n.e. - 14 r. n.e.) pierwszy cesarz rzymski, adoptowany syn Juliusza Cezara, panował od 27 r. p.n.e. aż do śmierci