Przypomnij sobie, na jakie pytania odpowiadają czasowniki.

Kobieta: płacze, utula się, osuwa się.

Łzy: biegną, głaszczą, litują się.

Czasowniki podkreślają kruchość, bezradność, smutek, brak sił kobiety. Okazuje się, że łzy pełnią funkcję pocieszyciela, zachowują się jak drugi człowiek: litują się i głaszczą twarz kobiety.

Przypomnij sobie cechy wymienionych środków stylistycznych.

Porównanie: „utula się w płakaniu jak ptak w gnieździe”: podkreślenie potrzeby bezpieczeństwa bohaterki; „Łzy biegną po jej twarzy / jak małe, ciepłe zwierzątka”: podkreślenie kojącej funkcji łez.

Zdrobnienie: „zwierzątka”: podkreślenie kojącej roli łez.

Antropomorfizacja: „łzy [...]…głaszczą / litują się”: pokazanie łez jako towarzyszek kobiety.

Przerzutnia: „rozkosz/łez”: wyróżnienie puenty wiersza.

Metafora: np. „głębokość płaczu”, „Zanurzona z głową / w ciemne zanurzenie”: podkreślenie ogromu smutku bohaterki.

Ruch w tekście wyrażony jest za pomocą czasowników, rzeczowników i imiesłowu.

Należy wynotować takie wyrazy, jak m.in. utula się, głębokość, zanurzona. Podkreślają stan emocjonalny bohaterki wiersza, która jakby kuli się w sobie i doświadcza samotności.

Znajdź wszystkie kontrasty przedstawione w wierszach Anny Świrszczyńskiej.

Przykładowe odpowiedzi:

• ponieważ wiąże się z samotnością; ponieważ człowiekowi brakuje nadziei.

• ponieważ można nie przejmować się cudzymi opiniami; ponieważ człowiek przestaje się wstydzić.