R14K1DVLRN6QZ
Zdjęcie przedstawia brązowy drewniany stół z różnymi przedmiotami ułożonymi w nieporządku: luźne kartki, książki, długopis, kalkulator, kubek, szklanka. Stół oświetlają promienie słońca.

Co łączy twórczość Mirona Białoszewskiego i Wisławy Szymborskiej? 

Źródło: pexels.com, domena publiczna.

Czym zajmowała się polska poezja powojenna? Jakie wartości starała się ocalić?

Dopiero po 1956 roku, w okresie tzw. odwilżyodwilżodwilży, nastąpiło ożywienie życia literackiego. Do głosu doszła poezja lingwistycznapoezja lingwistycznapoezja lingwistyczna, która w języku i poprzez język poszukiwała nowych wartości, a odkrywając ukrytą i nieoczywistą prawdę słów, próbowała odbudować ich znaczenia. IroniaironiaIronia z kolei— silnie obecna w polskiej poezji powojennej — była sposobem na uzyskanie dystansu do rzeczywistości i wyrazem twórczej wolności.

odwilż
Twoje cele
  • Przeanalizujesz wybrane utwory Mirona Białoszewskiego i Wisławy Szymborskiej.

  • Porównasz język poetycki Białoszewskiego i Szymborskiej.

  • Na podstawie wierszy i tekstów krytyków literackich przeanalizujesz i porównasz stosunek obu poetów do rzeczywistości. 

poezja lingwistyczna
poezja lingwistyczna

(łac. lingua – język)  kierunek w poezji, który rozwinął się w Polsce na przełomie lat 50. i 60. XX wieku; nazwa pochodzi od słowa lingwistyka, oznaczającego naukę zajmującą się badaniem języków, językoznawstwo; poeci (Miron Białoszewski, Tymoteusz Karpowicz, Zbigniew Bieńkowski, Witold Wirpsza i in.) przyjęli założenie, że głównym celem poezji jest wypróbowywanie możliwości języka (obnażenie jego słabości, a wykorzystanie siły)

ironia
ironia

(łac. eironeia - przestawianie, pozorowanie) drwina, złośliwość lub szyderstwo ukryte w wypowiedzi pozornie aprobującej, nadanie wypowiedzi odwrotnego sensu w stosunku do tego, co wynika ze znaczenia użytych słów, na przykład w celu ośmieszenia poglądów czy cech rozmówcy lub pokazania dystansu wobec osób czy zjawisk; wypowiedź zawierająca ironię najczęściej jest krytyką lub naganą, która przyjmuje formę pozornej pochwały; ironia jest narzędziem literackim, w którym wybrane słowa są celowo używane do wskazania znaczenia innego niż dosłowne, można wyróżnić ironię słowną i sytuacyjną