R1XCRRQQ49ACC
Ćwiczenie 1
Które ze zdań na temat Antygony w Nowym Jorku Janusza Głowackiego są zgodne z wymową tekstu? Oznacz zdania w tabeli jako prawdziwe lub fałszywe. Akcja Antygony w Nowym Jorku Janusza Głowackiego i akcja Antygony Sofoklesa zawierają elementy podobne. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Los Saszy, podobnie jak bohaterów mitu tebańskiego, zdeterminowany jest przez fatum. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Bohaterowie Antygony w Nowym Jorku Janusza Głowackiego, podobnie jak bohaterowie Antygony Sofoklesa, nie doświadczają kolizji wartości tragicznych. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. W Antygonie Sofoklesa, podobnie jak w Antygonie w Nowym Jorku Janusza Głowackiego, ukazany został absurd jednostkowych wypadków losowych. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
RUNS1MP7EVL35
Ćwiczenie 2
Scharakteryzuj Saszę, Pchełkę i Anitę, dobierając odpowiednie sformułowania. Wszyscy bohaterowie 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy. Nie są w stanie zrobić nic, co ich uratuje. Choć próbują, to 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy decyduje o ich klęsce życiowej. Ograniczają ich narodowe 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy (i zalety). 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy – Polak, jest złodziejem, pijakiem, fałszywym przyjacielem. Jest zawistny, zazdrosny i nieczuły. Łatwo wpada w złość. Cieszy go cudze nieszczęście. Nie umie cieszyć się szczęściem drugiego człowieka.
1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy – Żyd dba o własne interesy. Wie, co mu się opłaci. Czuje, że jego życie ma sens i będzie chciał je zmienić. W przeciwieństwie do Pchełki ma silną wolę. Zniewala go jego rosyjski charakter. Melancholia i skłonność do alkoholu – to one są jego przekleństwem. 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy szanuje prawa, pielęgnuje dawne obrządki. Ale jest niedostosowana społecznie, żyje w malignie, opętana wspomnieniami i urojeniami o zmarłym przyjacielu. Nie zauważa świata wokół siebie. Bardzo pragnie miłości.
Bohaterowie nie umieją 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy swojego życia. 1. fatum, 2. Czynnie, 3. Anita, 4. Sasza, 5. wegetują, 6. naprawić, 7. Biernie, 8. umierają, 9. Pchełka, 10. przywary, 11. odnowić, 12. cechy czekają na to, co przyniesie kolejny dzień.
R1PNJ3XJ8OQ4Q
Ćwiczenie 3
Wymyśl pytanie na kartkówkę związane z tematem materiału.
RN3461U5DMORK
Ćwiczenie 3
Porównaj budowę Antygony Sofoklesa i Antygony w Nowym Jorku Janusza Głowackiego, uzupełniając luki w tekście. Zgodnie z zasadą jedności Tu uzupełnij akcja dramatów rozgrywa się tylko w jednej lokalizacji. W przypadku Antygony Sofoklesa są to Tu uzupełnij, a w przypadku drugiego dramatu – Tu uzupełnij. Zgodnie z zasadą jednego wątku fabułą dramatu Tu uzupełnij jest konflikt Antygony i Kreona, zaś Antygony w Nowym Jorku Tu uzupełnij – historia o bezdomnych. Zasada jedności czasu nakazuje, by akcja Antygony Sofoklesa trwała Tu uzupełnij, natomiast akcja Antygony w Nowym Jorku Janusza Głowackiego trwa Tu uzupełnij.
RQE46814M7HR5
Ćwiczenie 4
Uzupełnij zdania dotyczące różnic w sposobie interpretowania tragizmu. Nad losami bohaterów antycznych ciążyło 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku. Nawet jeśli próbowali zapobiegać spełnieniu się 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku, nieuchronnie skazywali siebie na klęskę. Ich życiowe wybory stanowią ilustrację 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku jako spełniania się z góry przewidzianego losu. Nie mogli uciec od 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku. Natomiast w dramacie Janusza Głowackiego bohaterowie są zniewoleni przez 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku oraz nieudacznictwo. Charakteryzuje ich 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku i nieumiejętność wyzwolenia się, 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku. 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku, co mogliby zrobić, by zmienić swoje życie, ale nie umieją tych planów zrealizować. Inaczej niż bohaterowie antyczni – mają 1. Wiedzą, 2. nałóg, 3. tragizmu, 4. losu, 5. szczęście, 6. komizmu, 7. marazm, 8. działanie, 9. fatum, 10. życie, 11. przepowiednia, 12. odczuwania radości, 13. przepowiedni wyroczni, 14. wybór, 15. przeznaczenia, 16. zło, 17. siebie samych, 18. metaforycznego opuszczenia parku.
1
Ćwiczenie 5

Opisz, na czym polega nędza w życiu bohaterów Janusza Głowackiego. Zwróć uwagę na kwestie ekonomiczne, społeczne i polityczne.

R1F3IaNT6ins8
Kwestie ekonomiczne (Uzupełnij) Kwestie społeczne (Uzupełnij) Kwestie polityczne (Uzupełnij).
1
Ćwiczenie 6

Opracuj głos w dyskusji o sposobach pokonywania porażek życiowych i radzeniu sobie w różnych okolicznościach. W swojej wypowiedzi zastosuj chwyty retoryczne.

R1IW6DgiBoYEO
(Uzupełnij).
1
Ćwiczenie 7

Narzędzia męki piekielnej są ludzkiej roboty... Rozważ tę myśl na podstawie analizy fragmentów dramatu Janusza Głowackiego Antygona w Nowym Jorku, wiersza Czesława Miłosza Ogród ziemskich rozkoszy. Piekło i obrazu Hieronima Boscha Ogród ziemskich rozkoszy. Piekło. Napisz rozprawkę, w której zastosujesz argumenty i kontrargumenty.

Czesław Miłosz Ogród ziemskich rozkoszy
  1. PIEKŁO
    Gdyby nie było ziemi, czy byłoby Piekło?
    Narzędzia męki w Piekle są ludzkiej roboty:
    Noże kuchenne, tasaki świdry, lewatywy,
    Jak też instrumenty do robienia piekielnego hałasu:
    Trombity, bębny, flet mechaniczny, harfa
    Z biednym potępieńcem wplecionym w jej struny.
    Wody w Piekle są ścięte mrozem wiecznej zimy.
    Zgromadzenia wojenne, pochody na lodzie
    Pod krwawo‑dymną łuną palących się miast.
    Ogień buzuje z okien, nie iskry, postacie
    Małe i czarne lecą, zanim spadną w przepaść.
    Brudne gospody o kulawych stołach.
    Kobiety w chustkach, tanie, za funt wołowiny.
    I mnóstwo uwijających się oprawców,
    Zręcznych, dobrze ćwiczonych w swojej sztuce.
    Tak więc można wnioskować, że ludzkość jest po to,
    Żeby zaopatrywać i zaludniać Piekło,
    Którego istotą jest trwanie. Reszta tj. Niebiosa,
    Otchłanie, krążące światy, są tylko na mgnienie.
    Czas w Piekle nie chce ustać. Razem, strach i nuda
    (Co jednak jest możliwe). A my, lekkomyślni,
    Zawsze w pogoni i zawsze z nadzieją,
    Jak nasze tańce i stroje ulotni,
    Prośmy, żeby nam został kiedyś oszczędzony
    Stan permanentny.

milosz Źródło: Czesław Miłosz, Ogród ziemskich rozkoszy, [w:] tegoż, Nieobjęta ziemia, Kraków 2011, s. 152.
RcYSUAIVgQzIY
(Uzupełnij).