Dowiedz się
Ryszard Kapuściński – reportażysta

Ryszard Kapuściński (1932‑2007) – reportażysta, publicysta, fotograf, poeta, jeden z najbardziej znanych polskich pisarzy na świecie, który przez długi czas – jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej – jeździł do Azji, Afryki i Ameryki Południowej. Przebywał tam w momentach największych konfliktów politycznych i militarnych. Jego książki niejednokrotnie były odczytywane jako parabole ludzkiego życia. Po opublikowaniu w 1993 roku Imperium, relacji z podróży po Związku Radzieckim, Kapuściński był wymieniany jako kandydat do Nagrody Nobla. Ogłosił m.in. reportaże: Busz po polsku (1962), Wojna futbolowa (1978), Cesarz (1978), Szachinszach (1982), Imperium (1993), Heban (1998) czy Podróże z Herodotem (2004).
Podróże z Herodotem
Podróże z Herodotem mają charakter autobiograficzny. Kapuściński pisze o swoich wędrówkach po Azji i Afryce, przywołuje wydarzenia, w których uczestniczył, wspomina ludzi, których spotkał. W stosunku do innych autobiografii wypowiedź ta nabiera szczególnego charakteru, ponieważ pisarz opowiada także o własnej twórczości, literackich fascynacjach, w tok wywodu wplata dygresje o wymowie filozoficznej czy kulturowej.
Fascynacja HerodotemHerodotem

Książka Podróże z Herodotem Kapuścińskiego powstała na marginesie lektury Dziejów Herodota. Polski twórca cytuje i komentuje starożytnego autora. Kapuściński nie wybrał Herodota przez przypadek. Filologiczny warsztat starożytnego pisarza okazał się pretekstem do rozważań nad własną techniką pisarską.
Ponadto Herodot był dla polskiego pisarza prekursorem reportażu. Kapuściński szczególnie podkreśla fakt, iż Herodot starał się zobiektywizować swoją relację, powołując się na świadectwa uczestników opisywanych wydarzeń, wypowiedzi innych, co pozwalało mu przedstawiać opisywaną rzeczywistość z różnych punktów widzenia.
Stąd wynika pewna dwutorowość rozważań zawartych w Podróżach z Herodotem. Składają się na nią relacje z aktualnych podróży Kapuścińskiego, a także komentarze na temat przeszłości, poczynione przy okazji czytania dzieła Herodota.
Inny
Rozważania dotyczące źródeł i charakteru współczesnej kultury europejskiej Kapuściński uczynił jednym z istotnych tematów w swojej twórczości. Podjął refleksje dotyczące Innego. Uważał, że jedyną właściwą postawą wobec odmienności jest chęć poznania i wypływająca z niej akceptacja. Przeciwstawiał się agresji skierowanej przeciw inności, widział w niej wyraz lęku przed nieznanym. Kapuściński stał na stanowisku, że nie można hierarchizować różnych kultur, nie ma kultury „lepszej” i kultury „gorszej”. Tym samym polemizował z wywodzącym się jeszcze z czasów kolonializmukolonializmu przekonaniem o wyższości kultury europejskiej nad osiągnięciami ludów podbitych.
Reportaż
Gatunek ten należy do literatury faktuliteratury faktu. Zawiera elementy publicystykipublicystyki, czyli podejmowane są w nim aktualne tematy, natomiast z literaturą piękną łączy go sugestywność opisu miejsc i atmosfery w nich panującej, pogłębione portrety psychologiczne czy oryginalna kompozycja. W reportażu autor opisuje wydarzenia, których był obserwatorem, świadkiem lub uczestnikiem. Opisom mogą towarzyszyć refleksje i dygresje, wynikające z obserwacji przedstawianych zjawisk. Odmianą tego gatunku jest reportaż zbeletryzowany. Oprócz zdarzeń rzeczywistych mogą w nim występować elementy fikcyjne, polegające m.in. na łączeniu w jednej postaci cech kilku innych osób, czy wyolbrzymianiu znaczenia zjawisk. Najbardziej znani polscy reportażyści to: Melchior Wańkowicz, Ryszard Kapuściński, Krzysztof Kąkolewski, Wojciech Jagielski, Wojciech Tochman.
Słownik
(łac. colonia – osada rolnicza) zjawisko historyczne polegające na opanowaniu oraz utrzymaniu kontroli politycznej i ekonomicznej przez jedne kraje nad innymi w celu ich eksploatacji; system rządów opartych na takiej polityce, sprzeczny z interesami ludności tubylczej. Z kolonializmem wiążą się zjawiska ekspansji, brutalnego wyzysku i przemocy, jakim poddawane były podbijane grupy i narody
(gr. historía - informacja, opowiadanie, gráphō – piszę) dziejopisarstwo, pisarstwo historyczne, dział piśmiennictwa obejmujący teksty dotyczące przeszłości
(łac. publicus – powszechny, społeczny) gatunki wypowiedzi w środkach komunikacji społecznej (prasa, radio, telewizja, internet etc.) podejmujące aktualne w danym momencie tematy dotyczące m.in. kultury, polityki, społeczeństwa; zawierają opinie dziennikarzy, którzy prezentując własny punkt widzenia, dążą do kształtowania opinii publicznej; do gatunków publicystyki należą m.in.: reportaż, felieton, recenzja
termin określający różnorodne odmiany współczesnej literatury narracyjnej o charakterze przede wszystkim dokumentarnym lub częściowo zbeletryzowanym, mówiącej o zdarzeniach autentycznych, dziejących się w czasie historycznym, w realnej przestrzeni społecznej i geograficznej



