O pięknie

Każdą umiejętność wytwarzania rzeczy według określonych reguł starożytni nazywali   techne , obejmowała ona poezję, rzeźbę, malarstwo, architekturę, ale również rzemiosło i różne dziedziny nauki np. medycynę. Poetów, rzeźbiarzy i malarzy odróżniał od rzemieślników cel, do którego dążyli. Było nim piękno.

Na pytania o istotę piękna wyrocznia delficka odpowiadała: Najpiękniejsze jest to, co najwłaściwsze, Przestrzegaj granicy, Miej w nienawiści hybris [pychę] i „Nic zanadto”. Maksymy te wyryto na ścianach świątyni Apollina, boga piękna, patrona sztuki i poezji, przewodnika muz. Miały one dla starożytnych Greków niezwykłe znaczenie.

Muzy

• Kaliope (pięknolica, o pięknym głosie) – muza poezji epickiej i filozofii, przedstawiana z tabliczką i rylcem;

• Klio (gr. kléos -sława) – muza historii, przedstawiana ze zwojem papirusu lub pergaminu;

• Erato (gr. Eratṓ - ukochana, umiłowana) – muza poezji miłosnej, przedstawiana z kitarą lub cytrą;

• Euterpe (gr. Eutérpē - dobrze się ciesząca) – muza poezji lirycznej i gry na aulosie, przedstawiana z fletem lub aulosem;

• Melpomena (gr. mélpein - śpiewać) – muza tragedii, przedstawiana z wieńcem winorośli i maską teatralną;

• Talia (gr. Tháleia - kwitnąca) – muza komedii, przestawiana z maską komiczną i wieńcem bluszczu;

• Polihymnia (gr. Polýmnia - bogata w pieśni/hymny) – muza pieśni, poezji sakralnej oraz pantomimy, przedstawiana w długiej szacie, zamyślona, z palcem na ustach;

• Terpsychora (gr.  Terpsichórē - kochająca taniec) – muza tańca i pieśni chóralnej, przedstawiana w tanecznej pozie, z lirą;

• Urania (gr. oruanós - niebo) – muza astronomii, przedstawiana z cyrklem i globusem.

R1XOZNVCCSUDV

Audiobook: O Pięknie. Mieszkańcy starożytnej Grecji sztukę określali mianem techno, czyli umiejętnością wiernego odtwarzania natury. Nie nadawali sztukom plastycznym szczególnego znaczenia. Architekci czy rzeźbiarze byli postrzegani jako rzemieślnicy, którzy tworzą poprzez naśladownictwo tego, co w Niebie (na co wskazywał Platon) albo tego, co na Ziemi (na co z kolei wskazywał Arystoteles). Sztuki plastyczne nie były traktowane jako działalność intelektu. Prawdziwą i godną pochwały twórczość dostrzegali w twórczości poetów, filozofów i pisarzy. Zbudowanie świątyni według określonych zasad, ze względu na wysiłek fizyczny, było oceniane niżej niż stworzenie dzieła literackiego lub filozoficznego. Piękno w architekturze, rzeźbie, malarstwie miało być uchwycone za pomocą liczb i geometrii. Stąd odszukiwali je w harmonii poszczególnych elementów składowych, w ich proporcjach i w wiernym oddaniu niebiańskiego pierwowzoru. Ważne było naśladownictwo natury oraz umiejętności odwzorowania jej doskonałości. Dlatego Pitagorasa ceniono za zdefiniowanie złotego podziału odcinka. Złoty podział oznaczał, że stosunek długości krótszego odcinka do dłuższego równy jest stosunkowi dłuższego odcinka do całości. A więc piękno to matematyka i geometria wytyczone za pomocą linijki i cyrkla. Złoty podział stał się kluczem do odczytania harmonii ciała, tworzenia harmonii budowli i do poszukiwania kanonu piękna, czyli zbioru reguł, wyznaczających wzorzec piękna, na przykład proporcji ludzkiego ciała. Dla starożytnych Greków idea piękna doskonałego, pozwalająca odczytać boskie proporcje świata, ukryta była właśnie w podziale dokonanym przez Pitagorasa. Wznoszono budynki świątyń, w których stosunek wysokości do szerokości wyrażano w złotych proporcjach. Wzorce te również pomagały wyrzeźbić postaci bogów i ludzi tak, aby ich ciała osiągnęły idealne proporcje. Za moduł, czyli element, którego wymiar miał być pomocny w ustaleniu takiego kanonu, obierali sobie części ciała. W starożytnej Grecji była to głowa. Grecki rzeźbiarz Myron uważał, że jej wysokość musi mieścić się w ciele 6,5 razy (czyli dodane sześć i pół wysokości głowy daje nam idealny wzrost człowieka). Ale był też kanony opracowane przez Polikleta oraz Lizypa. W rzeźbie ciała bogów należało pokazywać jako idealne, a nie ziemskie. Dlatego gdy Praksyteles wyrzeźbił Afrodytę, wzorując się na ciele zmysłowej dziewczyny, został oskarżony o to, że piękno absolutne bogini chciał opisać ziemską, przemijającą powłoką. Tak jak nieśmiertelności nie można było wpisać w śmiertelność, tak piękna nie można było łączyć tylko z ciałem, ale także z dobrem, moralnością i rozumem. Gdzie zatem tkwi idea piękna świątyni greckiej i zdobiących ją rzeźb? Miał to wyjaśnić Arystoteles w jednej ze swoich ksiąg, ale niestety nigdy jej nie odnaleziono.

Audiobook: O Pięknie. Mieszkańcy starożytnej Grecji sztukę określali mianem techno, czyli umiejętnością wiernego odtwarzania natury. Nie nadawali sztukom plastycznym szczególnego znaczenia. Architekci czy rzeźbiarze byli postrzegani jako rzemieślnicy, którzy tworzą poprzez naśladownictwo tego, co w Niebie (na co wskazywał Platon) albo tego, co na Ziemi (na co z kolei wskazywał Arystoteles). Sztuki plastyczne nie były traktowane jako działalność intelektu. Prawdziwą i godną pochwały twórczość dostrzegali w twórczości poetów, filozofów i pisarzy. Zbudowanie świątyni według określonych zasad, ze względu na wysiłek fizyczny, było oceniane niżej niż stworzenie dzieła literackiego lub filozoficznego. Piękno w architekturze, rzeźbie, malarstwie miało być uchwycone za pomocą liczb i geometrii. Stąd odszukiwali je w harmonii poszczególnych elementów składowych, w ich proporcjach i w wiernym oddaniu niebiańskiego pierwowzoru. Ważne było naśladownictwo natury oraz umiejętności odwzorowania jej doskonałości. Dlatego Pitagorasa ceniono za zdefiniowanie złotego podziału odcinka. Złoty podział oznaczał, że stosunek długości krótszego odcinka do dłuższego równy jest stosunkowi dłuższego odcinka do całości. A więc piękno to matematyka i geometria wytyczone za pomocą linijki i cyrkla. Złoty podział stał się kluczem do odczytania harmonii ciała, tworzenia harmonii budowli i do poszukiwania kanonu piękna, czyli zbioru reguł, wyznaczających wzorzec piękna, na przykład proporcji ludzkiego ciała. Dla starożytnych Greków idea piękna doskonałego, pozwalająca odczytać boskie proporcje świata, ukryta była właśnie w podziale dokonanym przez Pitagorasa. Wznoszono budynki świątyń, w których stosunek wysokości do szerokości wyrażano w złotych proporcjach. Wzorce te również pomagały wyrzeźbić postaci bogów i ludzi tak, aby ich ciała osiągnęły idealne proporcje. Za moduł, czyli element, którego wymiar miał być pomocny w ustaleniu takiego kanonu, obierali sobie części ciała. W starożytnej Grecji była to głowa. Grecki rzeźbiarz Myron uważał, że jej wysokość musi mieścić się w ciele 6,5 razy (czyli dodane sześć i pół wysokości głowy daje nam idealny wzrost człowieka). Ale był też kanony opracowane przez Polikleta oraz Lizypa. W rzeźbie ciała bogów należało pokazywać jako idealne, a nie ziemskie. Dlatego gdy Praksyteles wyrzeźbił Afrodytę, wzorując się na ciele zmysłowej dziewczyny, został oskarżony o to, że piękno absolutne bogini chciał opisać ziemską, przemijającą powłoką. Tak jak nieśmiertelności nie można było wpisać w śmiertelność, tak piękna nie można było łączyć tylko z ciałem, ale także z dobrem, moralnością i rozumem. Gdzie zatem tkwi idea piękna świątyni greckiej i zdobiących ją rzeźb? Miał to wyjaśnić Arystoteles w jednej ze swoich ksiąg, ale niestety nigdy jej nie odnaleziono.

Zasób interaktywny dostępny pod adresem https://zpe.gov.pl/a/D56PK61K9

Złoty wiek Aten

Po wojnach perskich i zwycięskich bitwach pod Maratonem (490 p.n.e.) i Salaminą (480 p.n.e.) Ateny zyskały status hegemonahegemonhegemona, czyli przywódcy wszystkich państw greckich. Symbolem potęgi miasta stał się AkropolAkropolAkropol, wzgórze warowne, cytadela i główne sanktuarium, odbudowane z rozmachem w V wieku p.n.e. przez PeryklesaperyklesPeryklesa, wybitnego wodza i polityka. Czasy jego rządów określane są „złotym wiekiem Aten”, ponieważ wówczas powstały najwybitniejsze dzieła architektury i rzeźby greckiej, dziś określane mianem klasycznych arcydzieł. Przyjacielem i doradcą ateńskiego stratega był FidiaszFidiaszFidiasz, uważany przez starożytnych za najwybitniejszego rzeźbiarza swoich czasów. Czuwał on nad realizacją najważniejszych przedsięwzięć artystycznych na wzgórzu bogów.

Architektura starożytnej Grecji dotyczy budynków wzniesionych w Grecji kontynentalnej, wysp Morza Egejskiego i całej greckiej kolonii w latach 900 - 30 p.n.e. Oprócz świątyń i ołtarzy, greccy projektanci, wśród których byli niektórzy z największych architektów klasycznej starożytności, zasłynęli również z projektów teatrów, publicznych placów, stadionów i monumentalnych grobowców.

Podobnie jak rzeźba grecka, architektura Grecji jest tradycyjnie podzielona na trzy okresy:

• archaiczny (ok. IX – V w. p.n.e.)

• klasyczny (ok. 480 – 323 r. p.n.e.),

• hellenistyczny (ok. 323 - 30 r. p.n.e.).

Architekturę grecką cechuje logika i porządek. Hellenowie planowali swoje świątynie zgodnie z zakodowanym schematem, opartym najpierw na funkcji, a następnie na rozsądnym systemie dekoracji rzeźbiarskiej.

Trzy porządki architektoniczne

R183VYhZMjsfj1

Ilustracja przedstawia porządki architektoniczne Grecji. Na czarno‑białej grafice ukazane są fragmenty elementów architektonicznych w różnych stylach. Po lewej stronie znajduje się kolumna dorycka ze żłobkowanym trzonem bez bazy oraz prostą głowicą. Kolumna podtrzymuje belkowanie, składające się z architrawu i fryzu podzielonego na tryglify i metopy. Wyżej mieści się fragment frontonu. Pośrodku grafiki przedstawiono kolumnę w stylu jońskim z bazą, żłobkowanym trzonem i ślimakową głowicą. Kolumna podtrzymuje belkowanie podzielone na architraw i fryz, nad którym znajduje się fragment frontonu. Po prawej stronie ukazana została kolumna w porządku korynckim z bazą, żłobkowanym trzonem oraz zdobioną liśćmi akantu głowicą, która podtrzymuje belkowanie z trójdzielnym architrawem oraz fryzem zamkniętym u góry dentilem (ząbkowanym ornamentem). Całość belkowania wieńczy kamienna koronka zwana antefiksem.

Grecy stosowali trzy porządki architektoniczne, z których każdy składał się z kolumn (tworzonych z trzech zasadniczych części: baza kolumny, trzonu kolumny, głowicy i belkowania).

Porządek dorycki – to najstarszy z trzech porządków architektonicznych, charakteryzuje się ciężkimi proporcjami, monumentalnością i surowością, które przypominają, że to w tym właśnie porządku elementy drewniane zastąpiono kamiennymi. Masywne kolumny miały wybrzuszony trzon (wybrzuszenie to zwano enthasis), dużą średnicę (w środkowej części). Trzon pokrywało 16–20 żłobień (kanelury) z ostrymi zakończeniami. W przeciwieństwie do innych porządków, w porządku doryckim kolumna nie miała bazy, a głowica była bardzo prosta. Kształtem przypomina spłaszczoną poduszkę, na której znajduje się kwadratowa płyta. Ze względu na wymienione cechy (monumentalność i surowość) określa się ten porządek jako męski. Stosowano go najczęściej na Półwyspie Peloponeskim i na terenie, tzw. Wielkiej Grecji, czyli na Sycylii i w południowej części Półwyspu Apenińskiego zasiedlonej przez Greków.

R1UK7VOFU2UZS

Ilustracja przedstawia elementy składające się na część doryckiego porządku architektonicznego. Od dołu, nad kolumnami zaznaczone jest belkowanie, które składa się z warstwy podtrzymującej, czyli architrawu oraz fryzu. Fryz tworzą tryglify i metopy ułożone naprzemiennie. Tryglify to dekoracje w postaci prostokątnych płyt zdobionych dwoma pionowymi żłobieniami, natomiast metopy to prostokątne płyty z płaskorzeźbami. Nad belkowaniem znajduje się przyczółek, którego podstawę stanowi gzyms, stykający się od dołu z fryzem. Przyczółek to warstwa położona najwyżej, ograniczona krawędziami bocznymi dachu dwuspadowego. Wewnątrz wypełniony jest dekoracją rzeźbiarską.

Porządek joński – charakteryzuje się lekkością, smukłością proporcji i większą niż to było w przypadku doryckiego ozdobnością. Kolumna jońska posiadała podstawę a jej trzon, również lekko wybrzuszony miał gęstsze i drobniejsze żłobkowania. Głowica w porządku jońskim posiadała charakterystyczne woluty w kształcie zwiniętych liści zwanych rogami baranimi. Styl joński, bardziej delikatny od doryckiego, bywa nazywany kobiecym. Stosowano go głównie w Azji Mniejszej.

Porządek koryncki – trzon i podstawa kolumny korynckiej są podobne do jońskich, ale głowica jest bardziej dekoracyjna, zdobiona liśćmi akantu (ozdobnego krzewu). Ze względu na swoją lekkość, smukłość i wyjątkową ozdobność porządek koryncki jest nazywany dziewczęcym. Miała zostać zaprojektowana przez Kallimacha, który naszkicował kosz porośnięty akantemakantakantem, pozostawiony przez dziewczynę na grobie swego ukochanego.

Akropol ateński

R1NAXE6QPLGKM

Zdęcie przedstawia skaliste, porośnięte drzewami wzgórze. Na jego szczycie znajduje sią skała, a na niej starożytne, kamienne budowle. Jedna z nich, największa, jest otoczona kolumnadą. W tle inne wzgórza i lekko zachmurzone niebo.

RKM5L31CZ4QRQ

Zdjęcie przedstawia kamienne schody prowadzące do ruin Partenonu. Jego front ozdabia osiem zniszczonych kolumn podpierających fronton. W głębi ruin ukazane są kolejne kolumny i pozostałości ścian. Przed schodami Partenonu liczne, duże poukładane skalne bloki.

R1HM81wPawde3

Ilustracja przedstawia widok z góry świątyni greckiej. Pokryty czerwonymi dachówkami dach wsparty jest na kamiennych kolumnach. Część dachu jest otwarta i widać przez nią wnętrze świątyni, gdzie po środku stoi rzeźba w kolorze złotym przedstawiająca postać kobiety trzymającej na ręku ptaka, w drugiej ręce kobieta ma tarczę.

RV3VZyZbm7MT4

Animacja, przedstawiająca wizualizację Partenonu w 3D.

Animacja, przedstawiająca wizualizację Partenonu w 3D.

Film dostępny pod adresem /preview/resource/RV3VZyZbm7MT4

Animacja, przedstawiająca wizualizację Partenonu w 3D.

R12XO6G6OQF3U

Zdjęcie przedstawia stojącą na skalistym podłożu świątynię, która jest częściowo zniszczona. Jest ona złożona z trzech połączonych ze sobą brył. Główny, środkowy budynek to świątynia z fasadą. Przed fasadą umieszczonych jest sześć jońskich kolumn. Od lewej strony znajduje się duży portyk otoczony z trzech stron jońską kolumnadą. Zadaszenie prawego, mniejszego, południowego portyku (Ganek Kor) oparte na sześciu kariatydach, czyli kobiecych posągach. Przed świątynia znajdują się poukładane kamienne bloki. W tle świątyni niebo.

RGPDAKUV66E7D

Zdjęcie przedstawia niewielką, zniszczoną starożytną świątynię. Prowadzą do niej niewielkie schody. Ukazany jest bok świątyni złożony z marmurowych bloków i jej front ozdobiony czterema kolumnami jońskimi podpierającymi zniszczony częściowo fronton. W oddali zabudowania miasta i niebo.

Życie towarzyskie, polityczne i gospodarcze w Atenach – i innych greckich miastach – toczyło się na centralnym placu, zwanym agorą. Była ona otoczona licznymi budynkami państwowymi: sądami, świątyniami, bibliotekami. Zdobiły ją posągi, fontanny i dające cień wielkie drzewa. Plac tętnił życiem. Ateńczycy przychodzili tu na zakupy, załatwić ważne sprawy, ale także spotkać znajomych czy poplotkować. Handlarze rozkładali towary na matach, wozach lub straganach przykrytych daszkami z materiału. Można tu było kupić: oliwę, owoce, sery, ryby, naczynia, wazy, drewno, a nawet zwierzęta.

RNRN88VOR8QJO

Zdjęcie przedstawia pozostałości zabudowań na planie kwadratu. Ruiny są na obrzeżach kwadratu, środek jest pusty. Widoczne są kolumny, które pierwotnie stały jedna przy drugiej w równych rzędach. Teraz większość leży na ziemi. W tle wzgórze porośnięte zielona roślinnością.

Architektura mieszkalna

Architektura mieszkalna w antycznej Grecji w ciągu wieków ewoluowała od skromnego schronienia do małego prywatnego zamku obywateli przestrzegających prawa, którzy byli zadowoleni z siebie i solidnych murów swojego domu. Dla wielu były skromną wizytówką stylu życia, w którym wygląd miał znaczenie.

Największą popularność zyskał dom, który składał się z dwóch lub trzech pokoi, znajdujących się wokół odkrytego dziedzińca, zbudowanego z kamienia, drewna lub glinianych cegieł. Większe domy miały również kuchnię, pomieszczenie do kąpieli, męską jadalnię i być może część wypoczynkową dla kobiet. Domy te miały także:

• hol,

• dziedziniec,

• klatkę schodową,

• kilka wejść,

• piętro dla gości i niewolników

• pomieszczenia publiczne graniczące z dziedzińcem.

Większość domów w starożytnych greckich miastach była zbudowana z kamienia i gliny. Domy stawiano także z suszonej na słońcu cegły mułowej. Podłogi w pokojach były wyłożone kafelkami, aby utrzymać je w chłodzie, chociaż zimą czasami potrzebne były ogniska w metalowych koszach.

Pojęcie klasyczności

RwcU6RYIry05d

Nagranie wideo. Pojawia się ciemnobrązowa rzeźba przedstawiająca umięśnionego, nagiego mężczyznę – greckiego atletę Doryforosa. Rzeźba zostaje ukazana od głowy z kręconymi włosami, następnie umięśniony tors, lewa ręka uniesiona do góry, penis, umięśnione uda i łydki aż do stóp. Ciężar swojego ciała opiera na prawej wyprostowanej nodze. Lewa noga jest pozostawiona z tyłu. Palcami dotyka ziemi. Następnie zostaje ukazana twarz mężczyzny, lewa ręka uniesiona do góry, umięśniony tors, lewa ręka ze zgiętymi placami. Wszystkie elementy pokazane są z prawej strony. W kolejnym ujęciu rzeźba pokazana jest z przodu od głowy do pasa. Następnie z lewego profilu zostaje pokazana noga zgięta w kolanie, a potem prawa dłoń ze zgiętymi palcami i twarz w ujęciu od dołu. Ponownie są widoczne stopy, dalej nogi i penis, wyżej wyprostowana prawa ręka i wzniesiona lewa ręka. To ujęcie pokazuje kolejne elementy ciała od stóp do głowy. Następnie zostaje ukazany umięśniony tors i głowa. Na ekranie na początku nagrania pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie kopii z brązu wykonanej przez Georga Römera w Berlinie w latach 1910‑1912. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na końcu pojawia się plansza z napisami: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

Nagranie wideo. Pojawia się ciemnobrązowa rzeźba przedstawiająca umięśnionego, nagiego mężczyznę – greckiego atletę Doryforosa. Rzeźba zostaje ukazana od głowy z kręconymi włosami, następnie umięśniony tors, lewa ręka uniesiona do góry, penis, umięśnione uda i łydki aż do stóp. Ciężar swojego ciała opiera na prawej wyprostowanej nodze. Lewa noga jest pozostawiona z tyłu. Palcami dotyka ziemi. Następnie zostaje ukazana twarz mężczyzny, lewa ręka uniesiona do góry, umięśniony tors, lewa ręka ze zgiętymi placami. Wszystkie elementy pokazane są z prawej strony. W kolejnym ujęciu rzeźba pokazana jest z przodu od głowy do pasa. Następnie z lewego profilu zostaje pokazana noga zgięta w kolanie, a potem prawa dłoń ze zgiętymi palcami i twarz w ujęciu od dołu. Ponownie są widoczne stopy, dalej nogi i penis, wyżej wyprostowana prawa ręka i wzniesiona lewa ręka. To ujęcie pokazuje kolejne elementy ciała od stóp do głowy. Następnie zostaje ukazany umięśniony tors i głowa. Na ekranie na początku nagrania pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie kopii z brązu wykonanej przez Georga Römera w Berlinie w latach 1910‑1912. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na końcu pojawia się plansza z napisami: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

Film dostępny pod adresem /preview/resource/RwcU6RYIry05d

Nagranie wideo. Pojawia się ciemnobrązowa rzeźba przedstawiająca umięśnionego, nagiego mężczyznę – greckiego atletę Doryforosa. Rzeźba zostaje ukazana od głowy z kręconymi włosami, następnie umięśniony tors, lewa ręka uniesiona do góry, penis, umięśnione uda i łydki aż do stóp. Ciężar swojego ciała opiera na prawej wyprostowanej nodze. Lewa noga jest pozostawiona z tyłu. Palcami dotyka ziemi. Następnie zostaje ukazana twarz mężczyzny, lewa ręka uniesiona do góry, umięśniony tors, lewa ręka ze zgiętymi placami. Wszystkie elementy pokazane są z prawej strony. W kolejnym ujęciu rzeźba pokazana jest z przodu od głowy do pasa. Następnie z lewego profilu zostaje pokazana noga zgięta w kolanie, a potem prawa dłoń ze zgiętymi palcami i twarz w ujęciu od dołu. Ponownie są widoczne stopy, dalej nogi i penis, wyżej wyprostowana prawa ręka i wzniesiona lewa ręka. To ujęcie pokazuje kolejne elementy ciała od stóp do głowy. Następnie zostaje ukazany umięśniony tors i głowa. Na ekranie na początku nagrania pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie kopii z brązu wykonanej przez Georga Römera w Berlinie w latach 1910‑1912. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na końcu pojawia się plansza z napisami: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

R1Gt4Lw05cntq

Nagranie wideo. Pojawia się biała rzeźba przedstawiająca nagą kobietę – boginię Afrodytę Knidyjską. Zostaje ukazana od stóp, prawą dłonią zasłania miejsca intymne, a lewą trzyma szatę, dalej brzuch, piersi aż do głowy. Falujące pasma włosów. rozdzielone przedziałkiem, są zaczesane do tyłu. Następnie pokazana zostaje twarz z prawego profilu. W kolejnym ujęciu są widoczne stopy bogini, kolana i wysoki dzban ustawiony przy niej na niskim profilowanym filarze, który zakrywa szata trzymana przez boginię. Później zostają ukazane jej place, z których spływa miękka draperia, następnie prawa ręka zasłaniająca miejsca intymne. Ponowie jest widoczna dłoń z szatą, a potem twarz bogini z lewego profilu. Na początku filmu pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie marmurowej kopii wykonanej przez Hansa Everdinga w Rzymie w latach 1905‑1909. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na planszy końcowej pojawiają się informacje: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach projektu "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

Nagranie wideo. Pojawia się biała rzeźba przedstawiająca nagą kobietę – boginię Afrodytę Knidyjską. Zostaje ukazana od stóp, prawą dłonią zasłania miejsca intymne, a lewą trzyma szatę, dalej brzuch, piersi aż do głowy. Falujące pasma włosów. rozdzielone przedziałkiem, są zaczesane do tyłu. Następnie pokazana zostaje twarz z prawego profilu. W kolejnym ujęciu są widoczne stopy bogini, kolana i wysoki dzban ustawiony przy niej na niskim profilowanym filarze, który zakrywa szata trzymana przez boginię. Później zostają ukazane jej place, z których spływa miękka draperia, następnie prawa ręka zasłaniająca miejsca intymne. Ponowie jest widoczna dłoń z szatą, a potem twarz bogini z lewego profilu. Na początku filmu pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie marmurowej kopii wykonanej przez Hansa Everdinga w Rzymie w latach 1905‑1909. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na planszy końcowej pojawiają się informacje: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach projektu "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R1Gt4Lw05cntq

Nagranie wideo. Pojawia się biała rzeźba przedstawiająca nagą kobietę – boginię Afrodytę Knidyjską. Zostaje ukazana od stóp, prawą dłonią zasłania miejsca intymne, a lewą trzyma szatę, dalej brzuch, piersi aż do głowy. Falujące pasma włosów. rozdzielone przedziałkiem, są zaczesane do tyłu. Następnie pokazana zostaje twarz z prawego profilu. W kolejnym ujęciu są widoczne stopy bogini, kolana i wysoki dzban ustawiony przy niej na niskim profilowanym filarze, który zakrywa szata trzymana przez boginię. Później zostają ukazane jej place, z których spływa miękka draperia, następnie prawa ręka zasłaniająca miejsca intymne. Ponowie jest widoczna dłoń z szatą, a potem twarz bogini z lewego profilu. Na początku filmu pojawia się informacja, że jest to studium rzeźby na podstawie marmurowej kopii wykonanej przez Hansa Everdinga w Rzymie w latach 1905‑1909. Rzeźba pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Na planszy końcowej pojawiają się informacje: zdjęcia zrealizowane dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Szczecinie, muzyka "Etiuda nr 6" Giulio Regondi, scenariusz i realizacja Contentplus.pl, na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego, w ramach projektu "E‑podręczniki do kształcenia ogólnego".

Współczesne pojęcie „klasycznyklasycznyklasyczny” powiązane jest ze sztuką grecką w trojaki sposób:

1) odnosi się ono do kanonu dzieł niezrównanych i niedościgłych w mistrzostwie opracowania lub doskonałości rozwiązań artystycznych, pochodzących z V i IV wieku p.n.e.;

2) oznacza sztukę wzorowaną na antycznej (greckiej i rzymskiej) tradycji, opartą na regułach „klasycznego” kanonu estetycznego, tworzoną w duchu „klasycznej” harmonii i symetrii, wywołujących wrażenie równowagi, spokoju i wzniosłości duchowej;

3) określa dzieła wzorcowe, najlepsze w swojej kategorii, powszechnie uznane za wartościowe, będące szczytowym osiągnięciem w jakim czasie historycznym lub w danej kulturze (czy też w twórczości pojedynczego artysty).

Synonimem klasyczności i klasycznego piękna jest sztuka tworzona w Atenach za czasów Peryklesa. Określa się ją mianem sztuki epoki klasycznej, a więc sztuki greckiej najbardziej typowej, najlepszej, najszerzej znanej i najczęściej przywoływanej.

Słownik