Odprawa posłów greckich - geneza powstania

W wieku 14 lat Kochanowski rozpoczął naukę w Akademii Krakowskiej, tam studiował sztuki wyzwolonesztuki wyzwolonesztuki wyzwolone, nie zdobywając jednak żadnych stopni naukowych. Kształcił się też w innych ośrodkach europejskich, podróżując przez następne 15 lat. Wraz z powrotem do Polski rozpoczął się w życiu Kochanowskiego okres dworski. Początkowo poeta przebywał na dworze Tarnowskich lub Tęczyńskich, a na przełomie lat 1563 i 1564 został jednym z sekretarzy i dworzan króla Zygmunta Augusta. Kraków przeżywał wówczas swój złoty wiek, był prężnym ośrodkiem kulturalnym, ważnym centrum umysłowym, politycznym i twórczym. Pobyt na dworze królewskim zaowocował wszechstronnym rozwojem twórczości Jana Kochanowskiego. Powstały wtedy utwory bardzo urozmaicone pod względem treści i gatunku: od epiki okolicznościowej, satyrycznej, elegijnej i publicystycznej oraz dialogów politycznych po twórczość liryczną. Właśnie wtedy powstała zupełnie wyjątkowa w polskiej literaturze tragedia w stylu antycznym: Odprawa postów greckich.

sztuki wyzwolone

W czasie pobytu na dworze królewskim Jan Kochanowski poznał kulisy polityki i zetknął się z wieloma osobistościami życia politycznego ówczesnej Rzeczpospolitej. Towarzyszył Zygmuntowi Augustowi podczas manewrów wojskowych na Litwie, uczestniczył w sejmie unijnym w Lublinie. Po śmierci Zygmunta Augusta poparł kandydaturę Henryka Walezego podczas elekcji w 1573 roku. Rozczarowany nowym królem, zerwał ostatecznie stosunki z dworem i osiadł na stałe w Czarnolesie.

RSSUUlwMoVZDV
Karol Miller, Odwiedziny Zamoyskiego w Czarnolesie, 1877 r.
Źródło: domena publiczna.

Odprawa posłów greckich została opublikowana przez Jana Kochanowskiego w 1578 roku. Poeta napisał ten dramat z okazji uroczystości zaślubin kanclerza Jana Zamoyskiego z Krystyną Radziwiłłówną. Czas powstawania dzieła szacuje się na okres pomiędzy 1564 a 1577 rokiem. Do napisania utworu Kochanowski został namówiony przez kanclerza Zamoyskiego, który fascynował się antykiem. Sam Kochanowski także wykazywał zainteresowanie tym okresem, czego dowodem są np. jego Elegiarum – elegie pisane po łacinie. Bliżej przyglądał się również historii wojny trojańskiej. Dał temu wyraz m.in. pisząc fraszkę Na Historyją trojańską, która w ironiczny sposób opisuje osobistą klęskę Parysa spowodowaną miłością do Heleny.

Uwagi Kochanowskiego na temat dzieła

Zofia Szmydtowa Odprawa posłów greckich. Studium morfologiczne
RXjGtzk7d2Xqa1
Strona tytułowa wydania warszawskiego Odprawy posłów greckich z 1578
Źródło: domena publiczna.

W liście do Zamoyskiego Kochanowski nazwał Odprawę tragedią zastrzegając się równocześnie, że nie stanowi ona pełnej realizacji gatunku ukształtowanego w starożytności, „bo mistrz nie po temu“. Zachowując termin literacki, osiągnięcie swe uznał poeta za niedoskonale wskutek odmiennych niż przystało na dramaturga dyspozycji twórczych. Spadkobierca wielkich liryków czuł się skromnym debiutantem w dziedzinie dramatu. Czyniąc aluzję do wzorów greckich podkreślił fakt świadomej stylizacji, wysunął inter caeterainter caeterainter caetera swoją śmiałą próbę zaszczepienia w poezji polskiej wiersza fonicznego. Nie porwał się na współzawodnictwo z tragikami Grecji, ale na ich szkołę się powołał, z nimi porównał. Narzucił przez to potomnym miarę sądu i oceny. Listy Zamoyskiego naglące o nadesłanie rękopisu zaskoczyły poetę. Nie zastały go bynajmniej wśród pracy na Odprawą. Napisana dawniej, odłożona, nieprzeglądana od jakiegoś czasu wymagała w przekonaniu poety poprawienia. A trudno było w ciągu jednej doby przeprowadzić gruntowniejszą rewizję gotowego tekstu. Dopisał więc zapewne poeta ostatnią wypowiedź Antenora dla zaktualizowania sztuki, na co wskazuje niezharmonizowanie końcowego wezwania z całą linią polityka trojańskiego. Dzieło powstałe z inicjatywy i na zamówienie Zamoyskiego, znane mu już dawniej, miało uświetnić uroczystość zaślubin męża stanu, reformatora wychowania, a nade wszystko wykształconego i zapalonego humanisty

2 Źródło: Zofia Szmydtowa, Odprawa posłów greckich. Studium morfologiczne, t. 37, „Pamiętnik Literacki” 1947, s. 26–27.
inter caetera

Gatunek dzieła

Odprawa posłów greckich to w istocie uniwersalny traktat o moralno‑politycznych problemach funkcjonowania państwa: m. in. o słabym władcy niepotrafiącym udźwignąć odpowiedzialności za losy państwa, o chaosie, jaki wprowadzają demagodzydemagogiademagodzy i złe prawa, o egoizmie i przedkładaniu własnego interesu nad dobro ojczyzny.

demagog

Jan Kochanowski stworzył Odprawę posłów greckich na wzór tragedii greckiej, jak również jej rzymskiego odpowiednika. Dzieło zawiera podział na: prologos, epeisodiony (5), stasimony (pieśni chóru) oraz epilog. Zachowana jest także zasada trzech jedności:

  • miejsca (pałacowy dziedziniec w Troi),

  • czasu (akcja trwa tutaj od sześciu do ośmiu godzin),

  • akcji (jednej wątek: żadanie wydania Heleny).

R11ew66pcDHie
Pomnik Jana Kochanowskiego w Czarnolesie
Źródło: domena publiczna.

Styl Odprawy posłów greckich

Zofia Szmydtowa Odprawa posłów greckich. Studium morfologiczne

Struktura słowna Odprawy... jest owocem wysiłku artysty, który konsekwentnie dążył do stworzenia osobnego języka poezji odcinającego się wyraźnie od języka prozy. W zakresie języka poetyckiego Kochanowski ujawnił dwie główne właściwości. Z jednej strony osiągał on lapidarność, a niekiedy i dosadność w wyrażeniu myśli przy pomocy zwrotów aforystycznychaforyzmaforystycznych, sentencjisentencji czy przysłów, z drugiej zaś uzyskiwał ton podniesiony i kunszt słowny (zawsze dyskretny) przez powtórzenia, ożywienia lub przez epitety liryczne, apostrofy, przez wszelkie formy wyrazowe i zwroty szczególnie lub jedynie właściwe poezji. Gdy pierwsza właściwość znalazła głównie wyraz w utworach żartobliwych, satyrycznych czy dydaktycznych, druga przejawiła się w sposób różnorodny pod względem nastroju w pieśniach religijnych, miłosnych, w Trenach. Obie właściwości — choć nie w pełnej skali — wystąpiły w języku Odprawy, pierwsza głównie w partiach satyryczno‑dydaktycznych, rzeczowych, informacyjnych, druga w lirycznych.

3 Źródło: Zofia Szmydtowa, Odprawa posłów greckich. Studium morfologiczne, t. 37, „Pamiętnik Literacki” 1947, s. 40–41.

Poeta doctus zatroskany o losy ojczyzny

Postawa twórcza i światopoglądowa Jana Kochanowskiego odpowiada wzorcom renesansu. To wykształcony poeta doctus, otwarty na świat, oczytany, zwłaszcza w literaturze antycznej. Idąc za tradycją zapoczątkowaną przez Homera, Kochanowski był zwolennikiem monarchii, uważał, że na czele państwa powinien stać mądry, dobry i sprawiedliwy władca. Na drugim miejscu, po miłości do Boga, stawiał miłość do ojczyzny, która otwiera człowiekowi drogę do nieba. W swojej twórczości wielokrotnie zwracał się do rządzących, przypominając o odpowiedzialności, jaka na nich ciąży, o zasadach moralnych, którymi powinni się kierować. Upominał, że władza królewska to nie tylko przywileje i prawa, ale także obowiązki. Władca stoi na straży prawa, jest zobowiązany do opieki nad poddanymi, dlatego powinien rzetelnie i sprawiedliwie ją wykonywać. Według poety niegodziwość i niedociągnięcia osób będących w służbie publicznej są szczególnie szkodliwe, ponieważ mogą zgubić całe społeczeństwa.

Słownik

aforyzm
aforyzm

(gr. aphorismós – definicja) – błyskotliwe, zwięzłe, zwykle jednozdaniowe sformułowanie potwierdzające ogólnie przyjętą prawdę

dramat antyczny
dramat antyczny

wyłonił się ze świąt ku czci boga Dionizosa w starożytnej Grecji. W VI w. p.n.e. pojawił się solista, Tespis, dialogujący z chórem. Z biegiem czasu wyłoniły się trzy gatunki dramatu antycznego: tragedia, komedia i dramat satyrowy

poeta doctus
poeta doctus

(łac. poeta uczony) - oznacza osobę uczoną, wszechstronnie wykształconą, o szerokich zainteresowaniach, znającą języki klasyczne: łacinę, grekę, hebrajski, obeznaną w literaturze. Termin ten używany był w odniesieniu do pisarzy starożytnych, stanowił ideał dla pisarzy renesansowych

sentencja
sentencja

(łac. senentia – sąd, opinia) – krótkie sformułowanie wyrażające myśl o charakterze moralnym, filozoficznym, psychologicznym

demagogia
demagogia

(gr. demos – lud, agogos – wiodący, prowadzący) sposób wpływania na opinię publiczną, sprowadzający się do efektownych, ale zazwyczaj nierealnych obietnic czynionych dla osiągnięcia własnych celów