Ilustracja składa się z sześciu części, opisanych wielkimi literami A, B, C, D, E i F. Na każdej części znajdują się trzy wzajemnie prostopadłe osie. Dwie osie leżą w płaszczyźnie rysunku. Jedna oś skierowana jest poziomo, druga pionowo. Trzecia oś skierowana jest prostopadle do płaszczyzny rysunku. Wzdłuż osi prostopadłej do płaszczyzny rysunku narysowano linię, która pokazuje chwilowe położenie elementów ośrodka, gdy wzdłuż osi x biegnie fala. Na rysunku wielkie A linią jest sinusoida, która leży w płaszczyźnie tworzącej kąt równy czterdzieści pięć stopni z płaszczyzną pionową. Na rysunku wielkie B linią jest sinusoida, która leży w płaszczyźnie pionowej. Na rysunku wielkie C linia złożona jest z fragmentów sinusoid. Pierwsza część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między dwoma pierwszymi punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie pionowej, a maksimum znajduje się nad osią. Druga część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między kolejnymi dwoma punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie poziomej, a maksimum znajduje się na lewo od osi. Trzecia część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między dwoma kolejnymi punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie pionowej, a maksimum znajduje się nad osią. Czwarta część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między kolejnymi dwoma punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie poziomej, a maksimum znajduje się na lewo od osi. Na rysunku wielkie D linią jest sinusoida, która leży w płaszczyźnie poziomej. Na rysunku wielkie E linia złożona jest z fragmentów sinusoid. Pierwsza część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między dwoma pierwszymi punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie pionowej, a maksimum znajduje się nad osią. Druga część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między kolejnymi dwoma punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie poziomej, a maksimum znajduje się na lewo od osi. Trzecia część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między dwoma kolejnymi punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie pionowej, a maksimum znajduje się pod osią. Czwarta część wykresu to fragment sinusoidy zawarty między kolejnymi dwoma punktami przecięcia z osią, leżący w płaszczyźnie poziomej, a maksimum znajduje się na prawo od osi. Na rysunku wielkie F linią jest sinusoida, która leży w płaszczyźnie pionowej.

Na rysunku znajdują się układ współrzędnych, którego oś pozioma skierowana jest w prawo i oznaczona literą małe x, a oś pionowa skierowana jest do góry i oznaczona literą małe y. Narysowano czerwony wektor o początku w punkcie przecięcia osi i skierowany w prawo i w górę. Zaznaczono kąt między wektorem i osią poziomą i zapisano jego wartość trzydzieści stopni. Wektor oznaczono literą wielkie R.