Ilustracja podzielona jest na trzy części, widoczne jedna nad drugą. Każda z części przedstawia rysunek a którym widoczny jest rozkład natężenia światła w prążkach interferencyjnych powstałych wskutek przejścia światła przez siatkę dyfrakcyjna o różnej ilości szczelin. Górny rysunek przedstawia rozkład natężenia światła po przejściu przez siatkę o wielka litera n równe dwie szczeliny. Na ilustracji widoczna jest pozioma czarna linia symbolizująca zerowe natężenia światła. Nad linią widoczna jest pofalowana krzywa, narysowana czarnym kolorem. Przedstawia ona cyklicznie powstające górki, symbolizujące prążki interferencyjne. Jest ich pięć. Środkowy prążek jest najwyższy i przedstawia on prążek centralny o zerowym rzędzie ugięcia. Wraz z oddalaniem się od prążka centralnego natężenie światła maleje co symbolizują coraz niższe górki. Przez wierzchołki górek przechodzi czarna i przerywana linia tworząca łuk wygięty w górę. Natężenie prążka centralnego opisano, jako wielka litera I dzielona przez cztery wielka litera I z indeksem dolnym zero. Drugi od góry rysunek przedstawia rozkład natężenia światła po przejściu przez siatkę o wielka litera n równe pięć szczelin. Na ilustracji widoczna jest pozioma czarna linia symbolizująca zerowe natężenia światła. Nad linią widoczna jest pofalowana krzywa, narysowana czarnym kolorem. Przedstawia ona cyklicznie powstające górki, symbolizujące prążki interferencyjne. Jest ich pięć. Środkowy prążek jest najwyższy i przedstawia on prążek centralny o zerowym rzędzie ugięcia. Wraz z oddalaniem się od prążka centralnego natężenie światła maleje co symbolizują coraz niższe górki. Przez wierzchołki górek przechodzi czarna i przerywana linia tworząca łuk wygięty w górę. Natężenie prążka centralnego opisano, jako wielka litera I dzielona przez cztery wielka litera I z indeksem dolnym zero. Prążki są węższe niż na rysunku u góry ale odległość ich wierzchołków jest taka sama jak na rysunku powyżej. Pomiędzy prążkami widoczne są znacznie mniejsze górki. Dolny rysunek przedstawia rozkład natężenia światła po przejściu przez siatkę o wielka litera n równe siedem szczelin. Na ilustracji widoczna jest pozioma czarna linia symbolizująca zerowe natężenia światła. Nad linią widoczna jest pofalowana krzywa, narysowana czarnym kolorem. Przedstawia ona cyklicznie powstające górki, symbolizujące prążki interferencyjne. Jest ich pięć. Środkowy prążek jest najwyższy i przedstawia on prążek centralny o zerowym rzędzie ugięcia. Wraz z oddalaniem się od prążka centralnego natężenie światła maleje co symbolizują coraz niższe górki. Przez wierzchołki górek przechodzi czarna i przerywana linia tworząca łuk wygięty w górę. Natężenie prążka centralnego opisano, jako wielka litera I dzielona przez cztery wielka litera I z indeksem dolnym zero. Prążki są węższe niż na rysunku u górnym i takie same jak na rysunku środkowym, ale odległość ich wierzchołków jest taka sama jak na rysunkach powyżej. Pomiędzy prążkami widoczne są znacznie mniejsze górki niż na rysunku środkowym. Położenie pionowe wierzchołków prążków podpisano pod dolnym rysunkiem. Położenie prążka centralnego opisano, jako zero. Położenia prążków o rzędzie ugięcia jeden opisano, lewego jako minus mała grecka litera lambda dzielona przez mała litera d a prawego jako mała grecka litera lambda dzielona przez mała litera d. Położenia prążków o rzędzie ugięcia dwa opisano, lewego jako minus dwa razy mała grecka litera lambda dzielona przez mała litera d a prawego jako dwa razy mała grecka litera lambda dzielona przez mała litera d. mała grecka litera lambda to długość fali oświetlającej siatkę a mała litera d to stała siatki dyfrakcyjnej.