Sinus kąta, pod którym widać kolejne wzmocnienia, jest proporcjonalny do długości fali światła.

Po zmianie lasera na inny, emitujący światło o większej długości fali, kąty, pod którymi widać poszczególne wzmocnienia zwiększą się.

Oblicz sinus podanego kąta, a następnie stałą siatki. Wynik zaokrąglij do najbliższej liczby naturalnej.

Znajdź sinus podanego kąta, a następnie kąt, którego sinus jest dwa razy większy.

Użyj związku między rzędem maksimum n, kątem, pod którym je widać, stałą siatki oraz długością fali: $\lambda =\frac{dsin{\alpha }_n}{n}$.

Oblicz, pod jakim kątem biegną promienie światła trafiające w granicę ekranu.

Oblicz, które maksimum widać na krańcu ekranu. Jest to liczba niecałkowita. Zastanów się, jak to zinterpretować.

Zauważmy, że maksymalny możliwy kąt (wynikający tylko z wymiarów układu - odkładamy na razie dyfrakcję na bok) spełnia warunek $tg{\alpha }_{\max }=\frac{\mathrm{0,5m}}{\mathrm{3m}}=\frac{1}{6}$. Stąd (albo korzystając z jedynki trygonometrycznej, albo bezpośrednim rachunkiem) otrzymujemy ${\alpha }_{\max }\approx \mathrm{9,46}$Indeks górny o^o, skąd $sin{\alpha }_{\max }\approx \mathrm{0,1644}$.

Kąt, w którym występuje n-te maksimum spełnia warunek ${\alpha }_n\le {\alpha }_{\max }$, a więc z monotoniczności sinusa

Ale w maksimum $sin{\alpha }_n=\frac{\lambda n}{d}$, zatem musimy znaleźć największe takie naturalne n, że $\frac{\lambda n}{d}\le sin{\alpha }_{\max }$. Podstawiając wartości liczbowe dostajemy $n\le \mathrm{2,466}$, a ponieważ maksymalne naturalne n spełniające tę nierówność to 2, wnioskujemy, że da się zaobserwować maksimum drugiego rzędu.