Grafika interaktywna pokazuje różnice między zjawiskiem fotoelektrycznym a efektem Comptona. Widoczne jest na niej jądro atomowe, przedstawione jako zbitek kulek reprezentujących protony i neutrony. Wokół jądra, na orbitach w kształcie okręgów o różnych promieniach, krążą elektrony, które również reprezentowane są przez kulki. W zjawisku fotoelektrycznym foton, czyli kwant światła, oddziałuje z elektronem na wewnętrznej (znajdującej się blisko jądra) powłoce atomowej. Foton zostaje pochłonięty przez atom. Cała jego energia jest przekazywana elektronowi z wewnętrznej powłoki, w wyniku czego foton znika, a elektron wylatuje z atomu z dużą energią. Natomiast podczas zjawiska Comptona foton oddziałuje z elektronem znajdującym się na zewnętrznej (walencyjnej) powłoce atomowej. Energia wiązania elektronu z powłoki walencyjnej jest znacznie mniejsza od energii fotonu – elektron można traktować jako swobodny. Na skutek zderzenia fotonu ze swobodnym lub słabo związanym elektronem, elektron odbiera część energii od fotonu i zaczyna się poruszać. Energia fotonu zmniejsza się, więc zwiększa się jego długość fali. Rozpraszanie fotonu na elektronie opisuje się podobnie do sprężystego zderzenia dwóch kulek, w którym zachowana jest energia kinetyczna i pęd.