Aby były słyszalne jako oddzielne, sygnały muszą dotrzeć w odstępie co najmniej 0,05 s.

Stąd odległość między źródłami powinna wynosić $l=v\Delta t$ gdzie $l$ – odległość między źródłami, $v$ - prędkość dźwięku, $\Delta t$ - czas reakcji człowieka.

Zatem $l$ = 340 m/s · 0,05 s = 17 m.

Aby były obserwowane jako oddzielne, sygnały muszą dotrzeć w odstępie co najmniej 0,04 s.

Stąd odległość między źródłami powinna wynosić $l=c\Delta t$ gdzie $l$ – odległość między źródłami, $c$ - prędkość światła, $\Delta t$ - czas reakcji człowieka.

Zatem $l$ = 300000 km/s · 0,04 s = 12000 km.

Według założeń Newtona czas jest absolutny, co powoduje, że czas trwania zjawisk jest jednakowy we wszystkich układach odniesienia. Skutkuje to również tym, że zjawiska równoczesne w jednym układzie odniesienia są równoczesne w każdym innym. Według założeń teorii Einsteina względem wszystkich inercjalnych układów odniesienia stała jest prędkość światła w próżni. Efektem tego założenia jest względność czasu trwania zjawisk i względność równoczesności.

Obserwator w wagonie zbliża się do miejsca, w które uderzył piorun z przodu wagonu, a oddala od miejsca, w które uderzył piorun z tyłu wagonu, zatem światło biegnące od strony przedniej będzie mieć do niego krótsza drogę do przebycia niż światło biegnące z tyłu wagonu. Zatem obserwator stojący w środku wagonu wcześniej dostrzeże piorun, który uderzył w tory z przodu wagonu.