Ilustracja interaktywna przedstawia schemat kołowy, którego głównym hasłem są cechy dramatu romantycznego. Wokół tego hasła, w kołach umieszczonych jest kolejnych dziewięć haseł: 1. luźna kompozycja, 2. połączenie scen z kameralnymi połączenie scen z kameralnymi, 3. otwarta kompozycja, 4. połączenie wątków realistycznych z fantastycznymi, 5. zerwanie z zasadą decorum, 6. synkretyzm gatunkowy, 7. synkretyzm rodzajowy, 8. odrzucenie zasady trzech jedności, 9. przedstawienie skłóconych racji ideologicznych. Opis punktów znajdujących się na ilustracji: 1. luźna kompozycja – swobodne łączenie epizodów, scen, które nie wynikają z siebie nawzajem, np. podróże Kordiana, 2. połączenie scen z kameralnym, np. w Nie‑Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego sceny kameralne, w których Mąż monologuje, i widowiskowe – ukazujące zabawy zbuntowanych tłumów, 3. otwarta kompozycja – brak ostatecznego rozwiązania akcji, np. niepewność co do ostatecznego losu Konrada czy Kordiana, 4. połączenie wątków realistycznych z fantastycznymi, np. sąsiadujące ze sobą sceny: więzienna i Wielkiej Improwizacji, podczas której bohater III części Dziadów jest kuszony przez diabły i broniony przez anioły, 5. zerwanie z zasadą decorum – łączenie sprzecznych kategorii estetycznych, np. patosu z groteską, tragizmu z komizmem, np. w III części Dziadów: tragizm losów polskiej młodzieży zostaje przeciwstawiony komizmowi postaci jej gnębicieli, 6. synkretyzm gatunkowy czyli wielogatunkowość, np. do III części Dziadów wprowadzono bajkę (opowiedzianą przez Żegotę), pieśń (śpiewaną przez Konrada), opowiadanie (wygłoszone przez Adolfa o Cichowskim), 7. synkretyzm rodzajowy, np. w III części Dziadów: forma dramatu, liryzm Wielkiej Improwizacji, epicki charakter Ustępu, 8. odrzucenie zasady trzech jedności – akcja Kordiana Słowackiego rozgrywa się w wielu miejscach (np. Warszawa, Mont Blanc), jest rozciągnięta w czasie i wielowątkowa, 9. przedstawienie skłóconych racji ideologicznych – obraz złożonych, różnych poglądów, konfliktów światopoglądowych, w których obie strony mają częściową rację, a więc rozstrzygnięcie jest niemożliwe, np. spór rewolucjonisty Pankracego z przywódcą arystokratów, hrabią Henrykiem w Nie‑Boskiej komedii.