typ instrumentalnego towarzyszenia, stanowiącego harmoniczną podstawę utworu, stosowany we wszystkich gatunkach muzyki 1600–ok. 1750.

taniec pochodzenia prawdopodobnie meksykańskiego lub indiańskiego.

twórca utworów muzycznych.

technika kompozytorska polegająca na snuciu 2 lub więcej niezależnych od siebie, ale w trakcie wykonania współbrzmiących ze sobą linii melodycznych, tworzonych według określonych zasad tonalnych, harmonicznych i rytmicznych.

klawiatura dla rąk w instrumencie muzycznym. Niektóre instrumenty mają kilka manuałów, np. w klawesynie zwykle 2 manuały, w organach — 2–5.

cykliczna kompozycja wokalna lub wokalno‑instrumentalna, przeznaczona do wykonania w kościele podczas obrzędu mszy świętej.

podstawowy interwał, odległość 8 stopni skali diatonicznej.

typ muzycznego zespołu instrumentalnego.

w XVII w. w Hiszpanii pieśń o charakterze tanecznym, w metrum trójdzielnym, śpiewana z towarzyszeniem gitary.

w instrumencie muzycznym — przyrząd do włączania, wyłączania i łączenia głosów.

cykliczna forma instrumentalna, tzn. zbudowana z kilku lub kilkunastu części, głównych. o charakterze tanecznym, utrzymanych na ogół w tej samej lub pokrewnej tonacji.

utwór, zwykle instrumentalny, o charakterze poważnym i uroczystym, napisany dla uczczenia pamięci zmarłego.

wykonanie utworu muzycznego lub jego części (albo jego zapisanie) w innej tonacji niż tonacja oryginalna.