Spójrzmy na arkusz przedstawiający asortyment sklepu papierniczego. Chcemy obliczyć potencjalną wartość sprzedaży każdego produktu, mnożąc jego cenę przez liczbę sztuk. Do wykonania tego zadania użyjemy adresowania względnego, ponieważ każda pozycja ma inną cenę.

R5LlL5Pjj1Hl6

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W kolumnach A, B, C, D wprowadzono dane dotyczące asortymentu sklepu papierniczego. W arkuszu kolejno dodano opisy: w komórce A1 TOWAR, w komórce B1 CENA, w komórce C1 SZTUKI, w komórce D1 ŁĄCZNA WARTOŚĆ. W kolumnie A w komórkach od A2 do A8 wpisano nazwy towarów. W kolumnie B w komórkach od B2 do B8 wpisano ceny w złotówkach. W kolumnie C w komórkach od C2 do C8 wpisano liczbę sztuk. W kolumnie D w komórce D2 znajduje się następująca formuła: =B2*C2. Zaznaczone są komórki B2 i C2.

Po skopiowaniu formuły (przeciągnięciu w dół) w kolejnych komórkach, widzimy, że wartości zostały wyliczone względem kolejnych komórek.

R3B26lxO89tfX

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W kolumnach A, B, C, D wprowadzono dane dotyczące asortymentu sklepu papierniczego. W arkuszu kolejno dodano opisy: w komórce A1 TOWAR, w komórce B1 CENA, w komórce C1 SZTUKI, w komórce D1 ŁĄCZNA WARTOŚĆ. W kolumnie A w komórkach od A2 do A8 wpisano nazwy towarów. W kolumnie B w komórkach od B2 do B8 wpisano ceny w złotówkach. W kolumnie C w komórkach od C2 do C8 wpisano liczbę sztuk. W kolumnie D w komórkach od D2 do D8 wpisano łączne wartości w złotówkach, a w komórce D5 znajduje się następująca formuła: =B5*C5. Zaznaczone są komórki B5 i C5.

Posłużmy się ponownie danymi z przykładu 1. Załóżmy, że sklep wprowadza zasadę, według której każdy towar kosztuje 5 zł. Naszym zadaniem jest ponownie obliczenie łącznej kwoty sprzedaży dla każdego produktu. W tym przypadku zastosujemy adresowanie bezwzględne, ponieważ chcemy, aby wszystkie obliczenia odwoływały się do tej samej komórki zawierającej cenę.

Komórka zawierająca cenę 5 zł zostaje zablokowana za pomocą dwóch znaków dolara ($). Oznacza to, że zablokowane są zarówno kolumna, jak i wiersz tej komórki.

R1QZtEO57Vjg4

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W kolumnach A, B, C, D wprowadzono dane dotyczące asortymentu sklepu papierniczego. W arkuszu kolejno dodano opisy: w komórce A15 TOWAR, w komórce B15 CENA, w komórce C15 SZTUKI, w komórce D15 ŁĄCZNA WARTOŚĆ. W kolumnie A w komórkach od A16 do A22 wpisano nazwy towarów. W kolumnie B w komórkach od B16 do B22 wpisano ceny w złotówkach. W kolumnie C w komórkach od C16 do C22 wpisano liczbę sztuk. W kolumnie D w komórce D16 znajduje się następująca formuła: =C16*$B$22. Zaznaczone są komórki B22 i C16.

Po skopiowaniu formuły (przeciągnięciu jej w dół) w kolejnych komórkach widzimy, że wartości zostały obliczone poprzez przemnożenie tej samej komórki - B22.

RzIQQFfm7Vsw7

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W kolumnach A, B, C, D wprowadzono dane dotyczące asortymentu sklepu papierniczego. W arkuszu kolejno dodano opisy: w komórce A15 TOWAR, w komórce B15 CENA, w komórce C15 SZTUKI, w komórce D15 ŁĄCZNA WARTOŚĆ. W kolumnie A w komórkach od A16 do A22 wpisano nazwy towarów. W kolumnie B w komórkach od B16 do B22 wpisano ceny w złotówkach. W kolumnie C w komórkach od C16 do C22 wpisano liczbę sztuk. W kolumnie D w komórkach od D16 do D22 wpisano łączne wartości w złotówkach, a w komórce D20 znajduje się następująca formuła: =C20*$B$22. Zaznaczone są komórki B22 i C20.

R1Hz8NQrJsPyw

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W kolumnach A, B, C, D wprowadzono dane dotyczące asortymentu sklepu papierniczego. W arkuszu kolejno dodano opisy: w komórce A15 TOWAR, w komórce B15 CENA, w komórce C15 SZTUKI, w komórce D15 ŁĄCZNA WARTOŚĆ. W kolumnie A w komórkach od A16 do A22 wpisano nazwy towarów. W kolumnie B w komórkach od B16 do B22 wpisano ceny w złotówkach. W kolumnie C w komórkach od C16 do C22 wpisano liczbę sztuk. W kolumnie D w komórkach od D16 do D22 wpisano łączne wartości w złotówkach, a w komórce D18 znajduje się następująca formuła: =C18*$B$22. Zaznaczone są komórki B22 i C18.

Aby lepiej zrozumieć ten sposób adresowania, przeanalizujmy poniższy przykład. Wykorzystując adresowanie mieszane, przygotujemy w arkuszu kalkulacyjnym własną tabliczkę mnożenia.

Startowy arkusz:

R3a7YInfc7QvA

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W komórkach od A2 do A10 wpisano cyfry od 1 do 9 i w komórkach od B1 do J1 wpisano cyfry od 1 do 9. W komórce A1 znajduje się znak x.

Naszym zadaniem jest zdefiniowanie takiej formuły, aby po jej skopiowaniu z komórki B2 zarówno w prawo, jak i w dół, kolejne wartości były obliczane poprawnie.

W przypadku kopiowania formuły w prawo zależy nam na tym, aby kolumna A pozostała zablokowana podczas obliczania kolejnych wartości w pierwszym wierszu. Natomiast przy kopiowaniu formuły w dół to komórki B1, C1, D1itd. powinny być zablokowane, aby formuła zawsze odwoływała się do właściwej wartości z nagłówka.

Definiujemy więc następującą formułę:

RnN4yaj75C45l

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W komórkach od A2 do A10 wpisano cyfry od 1 do 9 i w komórkach od B1 do J1 wpisano cyfry od 1 do 9. W komórce A1 znajduje się znak x. W komórce B2 wpisano następującą formułę: =$A2*B$1. Zaznaczone są komórki A2 i B1.

$A2 oznacza zablokowanie kolumny A, natomiast B$1 zablokowanie pierwszego wiersza.

W efekcie, po zastosowaniu formuły w kolejnych komórkach (przeciągnięciu w dół i w prawo) widzimy poprawnie wyliczone wartości:

RTebgywdz9mEa

Na zrzucie ekranu widoczny jest fragment arkusza Excel. W komórkach od A2 do A10 wpisano cyfry od 1 do 9 i w komórkach od B1 do J1 wpisano cyfry od 1 do 9. W komórce A1 znajduje się znak x. W pozostałych komórkach znajdują się wyniki mnożenia cyfry z kolumny A przez cyfrę z wiersza 1.