Programy, które pisaliśmy dotychczas, składały się z ciągów instrukcji warunkowych, iteracyjnych, poleceń wykonania operacji matematycznych, przedstawienia ich wyników itp. Dopóki programy są krótkie, nie zauważamy w ich kodach niedoskonałości. Sprawy komplikują się, gdy przystępujemy do rozwiązywania bardziej złożonych problemów – kod zbudowany z coraz dłuższych zestawów instrukcji staje się nieczytelny.

W tym e‑materiale omówimy nieco inne podejście do pisania programów i algorytmów. Dowiesz się, czym są funkcje, jak je definiować, w jaki sposób posługiwać się nimi oraz kiedy użycie funkcji okazuje się najlepszym rozwiązaniem.

Kiedy piszemy coraz bardziej rozbudowane programy, ich kod staje się trudny do zrozumienia. Natłok instrukcji umieszczonych jedna za drugą sprawia, że całość jest mało czytelna.

Jednym ze sposobów uporządkowania kodu i uczynienia go bardziej przejrzystym jest podzielenie programu na bloki funkcjonalne, które odpowiadają za realizację określonych zadań (przykładowo, za wykonywanie sekwencji obliczeń albo prezentację ich wyników).

Takie odrębne części kodu nazywa się różnie, w zależności od tego, z jakim językiem programowania mamy do czynienia (można zetknąć się na przykład z terminami „podprogram” albo „procedura”). W językach C/C++ oraz Java bloki logiczne noszą nazwę funkcji – i nimi właśnie zajmiemy się w tym e‑materiale.

Ćwiczenie na rozgrzewkę: