Wyobraź sobie, że wchodzisz do starego miasta i nagle czujesz na plecach czyjś wzrok – nieprzyjacielski, ale ciepły, jakby dawny opiekun szeptał: „Tu jestem, pamiętaj mnie”. Genius loci, opiekuńczy duch miejsca, to nie bajka, lecz żywa siła, która w polskich miastach budzi emocje: w murach Gdańska – bunt, w krakowskich zaułkach – zadumę, w poznańskich bramach – pracowitość. Czy Kraków naprawdę „myśli”, jak mawiał Herbert, a Warszawa nigdy nie śpi z zemsty? Odkryj, jak historia i ludzie nadają miastom osobowość – i zastanów się, jaki duch czai się w Twoim własnym mieście.