Kleptoknidoza to zjawisko gromadzenia parzydełek przez organizm, który ich sam nie wytwarza, ale który żywi się parzydełkowcami. Do zwierząt wykazujących takie zachowanie należą m.in. żebropławy, które dawniej, ze względu na podobieństwo do meduz, były zaliczane do jamochłonów. Pod względem fizjologii mają dużo cech wspólnych z tą grupą.

„Wewnątrz pęcherzyka znajduje się długa, zwinięta nić lub przewód, który przy mechanicznym lub chemicznym podrażnieniu knidocylu zostaje wyrzucony z dużą siłą i prędkością około 3 m/s wbija się lub oplątuje wokół ciała napastnika albo ofiary. Mechanizm wystrzelenia nici wykorzystuje ciśnienie osmotyczne, powstałe wskutek uwolnienia do cytoplazmy dużej liczby jonów wapnia. U większości parzydełkowców wyrzut nici powoduje zniszczenie komórki parzydełkowej”.
Indeks dolny Źródło: Komórka parzydełkowa, tekst dostępny na portalu www.wikipedia.pl Indeks dolny koniec_{Źródło: Komórka parzydełkowa, tekst dostępny na portalu www.wikipedia.pl}

Płazińce charakteryzują się ciałem spłaszczonym grzbietobrzusznie. Jego warstwę zewnętrzną stanowi wór skórno‑mięśniowy. Tworzą go mięśnie pokryte warstwą nabłonka, zawiera on też liczne gruczoły. Wewnątrz ciało wypełnione jest parenchymą – luźną tkanką otaczającą wszystkie narządy wewnętrzne. Parenchyma spełnia także funkcje wydzielnicze, biorąc udział w procesach przyswajania substancji odżywczych oraz regeneracji. Płazińce w większości mają układ pokarmowy, nerwowy oraz wydalniczy. Brak jest jednak układu oddechowego, pomimo stosunkowo wysokiego tempa metabolizmu. Z uwagi na brak układu oddechowego organizmy te wymieniają gazy całą powierzchnią ciała.

W protonefrydialnym układzie wydalniczym płazińców można wyróżnić komórkę płomykową oraz kanałową. Komórka płomykowa najczęściej ma kształt buławkowaty bądź gruszkowaty i zakończona jest jedną lub wieloma ruchomymi wiciami zwróconymi do światła kanalika. Ułożone są one w kształt płomyka, od czego wywodzi się nazwa tych komórek. Komórka kanałowa zaś tworzy przewód wydalniczy. Obydwie są ze sobą żeberkowato połączone i tworzą aparat filtracyjny płazińca.

Tasiemiec azjatycki (Taenia asiatica) to gatunek rozpoznany i opisany w 1993 r. Jednak już wcześniej obserwowano przypadki występowania w mięsie wieprzowym wągrów, które rozwijały się w postać dorosłą nierozróżnialną morfologicznie od postaci dojrzałej tasiemca nieuzbrojonego (Taenia saginata). Wspomniane larwy należały do T. asiatica. Analiza porównawcza genomów tasiemca azjatyckiego, nieuzbrojonego oraz uzbrojonego (Taenia solium), pozwoliła na stwierdzenie, że do specjacji T. asiatica (i zmiany jednego z żywicieli) doszło około 1,14 mln lat temu. Mniej więcej w tym samym czasie odbyła się też migracja człowieka wyprostowanego (Homo erectus) z Afryki do Azji.

Indeks górny Na podstawie: Shuai Wang i in., Comparative genomics reveals adaptive evolution of Asian tapeworm in switching to a new intermediate host, „Nature Communications”  2016, 12845, 7. Indeks górny koniec^{Na podstawie: Shuai Wang i in., Comparative genomics reveals adaptive evolution of Asian tapeworm in switching to a new intermediate host, „Nature Communications”  2016, 12845, 7.}

„Neoderma tasiemców właściwych wytwarza na zewnętrznej powierzchni liczne mikrotrychy [...]. Wyróżnia się dwa typy mikrotrych: kolcopodobne - o zaostrzonych końcach i nitkowate - przypominające mikrokosmki. Oba typy mikrotrych wykazują wielką różnorodność kształtów [...], charakterystycznych dla poszczególnych rodzajów lub nawet gatunków tasiemców.”

Indeks górny Źródło: Pojmańska T., Nadgromada: tasiemce – Cestoda, w: Zoologia. Bezkręgowce., t. 1., cz. 1, red. naukowa Indeks górny koniec^{Źródło: Pojmańska T., Nadgromada: tasiemce – Cestoda, w: Zoologia. Bezkręgowce., t. 1., cz. 1, red. naukowa}
Indeks górny C. Błaszak, WN PWN, Warszawa 2013, s. 218–219. Indeks górny koniec^{C. Błaszak, WN PWN, Warszawa 2013, s. 218–219.}

Całe ciało płazińców pasożytniczych pokryte jest cienką warstwą glikokaliksu pełniącego liczne funkcje. Wiele gatunków tasiemców produkuje inhibitory proteinaz, które przytwierdzone są do powierzchni glikokaliksu. W sąsiedztwie mogą się też znajdować inaktywowane cząsteczki amylaz pochodzenia ludzkiego. Aktywność unieruchomionych cząsteczek amylaz jest wyższa niż cząsteczek wolnych.

Indeks górny Na podstawie: G. I. Izvekova i in., Adsorption and inactivation of proteolytic enzymes by Triaenophorus nodulosus (Cestoda), „Helminthologia” 2017; Leslie H. Chappell, Physiology of Parasites, 1979. Indeks górny koniec^{Na podstawie: G. I. Izvekova i in., Adsorption and inactivation of proteolytic enzymes by Triaenophorus nodulosus (Cestoda), „Helminthologia” 2017; Leslie H. Chappell, Physiology of Parasites, 1979.}

Na podstawie powyższego tekstu i własnej wiedzy oceń poniższe zdania jako prawdziwe lub fałszywe.

Rozmiary Caenorhabditis elegans ulegają zmianom w trakcie życia dorosłego osobnika. Młody, niebędący larwą obojnak, ma długość 900–940 mikrometrów, ale kiedy może już składać jaja, osiąga długość do 1150 mikrometrów.

Edycja: S. Malloy i wsp., Brenner's Encyclopedia of Genetics. 2nd Edition, 2013

„Do samozarażenia owsikiem (autoegzoinwazja) dochodzi po przeniesieniu jaj z okolicy odbytu do jamy ustnej za pomocą rąk (...). Retroinwazja polega na wnikaniu części larw wylęgających się w okolicy odbytu z powrotem do jelita grubego, gdzie przechodzą dalszy rozwój. W przypadku zaparć dochodzi do autoendoinwazji (...)”.

Indeks dolny Źródło: J. Błaszkowska, T. Ferenc, P. Kurnatowski, Zarys parazytologii medycznej, Edra Urban&Partner, Wrocław 2017. Indeks dolny koniec_{Źródło: J. Błaszkowska, T. Ferenc, P. Kurnatowski, Zarys parazytologii medycznej, Edra Urban&Partner, Wrocław 2017.}

Do poradni chorób zakaźnych zgłosił się młody mężczyzna uskarżający się na stan podgorączkowy i uporczywy kaszel. Na podstawie zebranego wywiadu postanowiono przeprowadzić badanie koproskopowe, które polega na obserwowaniu preparatów bezpośrednich kału wybarwionych płynem Lugola. W próbce zauważono jaja odpowiadające gatunkowi glisty ludzkiej, natomiast żadne ze znalezionych jaj nie było zapłodnione.

W jelicie środkowym stawonogów występują liczne wypustki pokryte cylindrycznymi komórkami zawierającymi mikrokosmki. W okolicy jelita znajdują się naczynia otwartego układu krwionośnego oraz przestrzenie miksocelu wypełnione hemolimfą. Pajęczaki i skorupiaki mają zazwyczaj bardziej skomplikowany układ krwionośny niż owady i wije.

Niekorzystne warunki środowiska, np. zmiany temperatury, niedobór pożywienia, nieodpowiednia zawartość tlenu i dwutlenku węgla, mogą powodować zjawisko diapauzy, które sprawia, że różne postacie rozwojowe owadów (larwy, poczwarki, imago) zapadają w stan okresowego uśpienia.

Naukowcy intensywnie pracują nad wykorzystaniem zjawiska diapauzy do walki biologicznej z owadzimi szkodnikami roślin.

Szrotówek kasztanowcowiaczek (Cameraria ohridella) już od kilkunastu lat niszczy drzewa kasztanowca i jak dotąd nie udało się znaleźć skutecznej ochrony przed tym szkodnikiem. Ten owad z rzędu motyli wykluwa się z zimujących poczwarek pod koniec kwietnia. Dorosły osobnik składa jaja wzdłuż głównego unerwienia liścia. Wylęgające się larwy wgryzają się w blaszkę liściową, tam żerują i przepoczwarzają się.

Skrytoskrzydłe to najliczniejsza gatunkowo grupa owadów, a także zwierząt w ogóle. Istnieje teoria, że prostota budowy larw tych owadów przyczyniła się do osiągnięcia przez nie tak spektakularnego sukcesu ewolucyjnego. Larwy skrytoskrzydłych są podłużne, obłe i miękkie. Szczególnie ostatnia z wymienionych cech pozwala na oszczędzenie energii niezbędnej do linienia. Larwy skrytoskrzydłych mogą przyrastać szybko i osiągać znaczne rozmiary. Redukuje to liczbę linień niezbędnych do osiągnięcia stadium poczwarki. Uważa się, że dzięki temu stadia larwalne w cyklach rozwojowych skrytoskrzydłych mogą trwać stosunkowo krótko.

Indeks dolny Na podstawie: S.H.P. Maddrell, How the simple shape and soft body of the larvae might explain the success of endopterygote insects, „Journal of Experimental Biology” 2018, nr 221(11). Indeks dolny koniec_{Na podstawie: S.H.P. Maddrell, How the simple shape and soft body of the larvae might explain the success of endopterygote insects, „Journal of Experimental Biology” 2018, nr 221(11).}

Podkowiastogłowe (Cephalocarida) to gromada morskich stawonogów należących do podtypu skorupiaków. Ich wyjątkowość polega m.in. na tym, że są jedynymi obojnakami wśród wolnożyjących skorupiaków. Zwierzęta te występują na dużych głębokościach (do ok. 1500 metrów pod poziomem morza), nie mają oczu, a zagęszczenie ich populacji jest zawsze bardzo niewielkie.

Indeks dolny Na podstawie: H.L. Sanders, The cephalocorida, a new subclass of crustqacea from long island sound, „Proc. Natl. Acad. Sci. USA” 1955, nr 1, t. 41, s. 61–66. Indeks dolny koniec_{Na podstawie: H.L. Sanders, The cephalocorida, a new subclass of crustqacea from long island sound, „Proc. Natl. Acad. Sci. USA” 1955, nr 1, t. 41, s. 61–66.}

Żeglarek argo (Argonauta argo) jest ciekawym gatunkiem głowonoga. Samce żeglarka argo mają 1–2 cm długości. Nie budują muszli. Samice są znacznie większe. Mają silnie spłaszczone dwa górne ramiona, wyglądające jak cienka błona. Zawarte w niej chromatofory umożliwiają zwierzęciu zmianę ubarwienia (od srebrzystego po ciemnobrązowe). Nabłonek tych ramion wytwarza wapienną substancję, z której samica, po osiągnięciu dojrzałości płciowej, buduje cienkościenną muszlę. Samica wypełnia muszlę powietrzem atmosferycznym zaczerpniętym z powierzchni wody. Wypełniona gazem muszla ułatwia jej żeglowanie, przy czym ośmiornica potrafi precyzyjnie sterować pływalnością muszli (podobnie działa pęcherz pławny u ryb), a przy braku powietrza zwierzę ma problemy z utrzymaniem muszli w pionie. Muszla pełni też funkcję komory lęgowej. Wkrótce po wybudowaniu muszli samica jest gotowa, by przystąpić do rozrodu. Samiec umieszcza spermatofory w jamie płaszczowej samicy za pomocą hektokotylusa. Ta następnie składa jaja do wnętrza muszli, po czym wsuwa się do niej i siada na jajach.

Mięczaki rozmnażają się wyłącznie płciowo. Jednak duża różnorodność tych zwierząt sprawia, że występuje wiele odmian tego rozmnażania. Większość ślimaków oraz część małży to obojnaki. Rozdzielnopłciowe są natomiast chitony, jednotarczowce, głowonogi i łódkonogi. U organizmów obojnaczych, np. ślimaków lądowych, występuje zapłodnienie krzyżowe.

Rozród małży jest procesem bardzo skomplikowanym. Glochidia – larwy małży skójkowatych – są uwalniane przez syfon wyrzutowy z organizmu samicy i przyczepiają się do skrzeli, płetw lub powierzchni ciała ryb. Przez pewien czas dojrzewają i wchłaniają pokarm z tkanek żywiciela dyfuzyjnie, za pomocą komórek zawiązka płaszcza. Drobne małże opadają na dno i rozpoczynają samodzielne życie. Rozród małży jest ściśle uzależniony od występowania właściwych gatunków ryb, a przyczepianie się glochidiów oraz osiedlanie młodych małży na dnie zbiorników to krytyczne fazy cyklu życiowego, zaburzane przez niekorzystne zmiany środowiska.

Indeks dolny Na podstawie: M. Ożgo, Rola, zagrożenia i problemy ochrony małży skójkowatych, „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” 2010, nr 66(3), s. 201–208. Indeks dolny koniec_{Na podstawie: M. Ożgo, Rola, zagrożenia i problemy ochrony małży skójkowatych, „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” 2010, nr 66(3), s. 201–208.}

Indeks górny Źródło: Tadeusz P. Żarski, Henryka Żarska, Teresa Majdecka, Schorzenia infekcyjne skóry i tkanki podskórnej jako problem u osób powracających z podróży zagranicznych. Indeks górny koniec^{Źródło: Tadeusz P. Żarski, Henryka Żarska, Teresa Majdecka, Schorzenia infekcyjne skóry i tkanki podskórnej jako problem u osób powracających z podróży zagranicznych.}

Indeks górny Źródło: Łukasz Depa, Najbrzydsze zwierzęta świata. Indeks górny koniec^{Źródło: Łukasz Depa, Najbrzydsze zwierzęta świata.}