Ilustracja przedstawia schematycznie ukazany układ pokarmowy człowieka. Cyfrą 1 oznaczona jest jama ustna ze śliniankami, po kliknięciu na nią rozwija się opis: W ślinie obecna jest lipaza językowa (ślinowa), enzym biorący udział w trawieniu tłuszczów zemulgowanych, czyli rozproszonych w postaci niewielkich kropelek, obecnych np. w mleku lub śmietanie. Ze względu na szeroki zakres pH, w jakim aktywny jest ten enzym, lipaza językowa zachowuje swoje właściwości enzymatyczne także na poziomie żołądka, dokąd dociera wraz z pobranym pokarmem. Cyfrą 2 oznaczono żołądek. Po kliknięciu na niego widoczny jest opis: W żołądku, oprócz lipazy językowej, występuje lipaza żołądkowa. Enzym ten ma największe znaczenie w trawieniu u noworodków – tłuszcze zawarte w mleku matki zbudowane są z krótkich kwasów tłuszczowych, rozpuszczalnych w wodzie i dostępnych dla tego enzymu. Cyfrą 3 zaznaczono wątrobę. Po kliknięciu na nią pojawia się opis: Żółć to wydzielina wątroby niezbędna w procesie trawienia i wchłaniania tłuszczów w jelicie. U człowieka i większości kręgowców jest magazynowana i zagęszczana w pęcherzyku żółciowym, z którego spływa przewodami do dwunastnicy w czasie trawienia pokarmu. Cyfrą 4 z kolei oznaczono trzustkę. Po kliknięciu na nią pojawia się opis: Lipaza trzustkowa to enzym będący składnikiem soku trzustkowego, wydzielanego do dwunastnicy. Odpowiada za hydrolizę triacylogliceroli do monoacylogliceroli i wolnych kwasów tłuszczowych. Z boku schematu po lewej stronie znajduje się napis dwunastnica. Poniżej widać napis zemulgowane tłuszcze, strzałkę z napisem lipaza trzustkowa i cyfrą 5. Po kliknięciu na nią rozwija się opis: Lipaza trzustkowa trawi tłuszcze pokarmowe w dwunastnicy, stopniowo rozkładając trójglicerydy do diglicerydów i monoglicerydów. Poniżej widać napis kwasy nukleinowe, strzałkę z napisem nukleaza trzustkowa z cyfrą 6 i opisem: Nukleaza trzustkowa przyczynia się do rozkładania kwasów nukleinowych do nukleotydów. Z boku schematu, po prawej stronie znajduje się opis: jelito cienkie, a pod spodem strzałka w bok do napisu lipaza jelitowa oraz strzałka w dół do szeregu napisów. Pierwszy z nich to napis zemulgowane tłuszcze, od którego prowadzi strzałka z napisem lipaza trzustkowa i cyfrą 7. Po kliknięciu na nią rozwija się opis: Lipaza trzustkowa hydrolizuje tłuszcze także na dalszych odcinkach jelita cienkiego, kontynuując uwalnianie kwasów tłuszczowych. Lipaza jelitowa wspiera jej działanie. Poniżej znajduje się napis: monoglicerydy i diglicerydy, które łączą się strzałką z napisem lipaza trzustkowa, prowadzącą do cyfry 8. Po kliknięciu na nią rozwija się opis: Większość monoglicerydów i diglicerydów rozkładana jest do glicerolu i wolnych kwasów tłuszczowych. Poniżej widoczny są kolejne napisy: oligonukleotydy, trinukleotydy i dinukleotydy, które łączą się strzałką z napisem lipaza trzustkowa, prowadzącą do cyfry 9 z opisem: Nukleaza trzustkowa w dwunastnicy rozkłada kwasy nukleinowe na oligonukleotydy, trinukleotydy, dinukleotydy i nukleotydy. Niżej widnieje napis nukleotydy, od którego prowadzi strzałka z napisem nukleotydazy do liczby 10 z opisem: Nukleotydy rozkładane są przez nukleotydazy do nukleozydów i fosforanów (Pi). Na samym dole znajduje się napis nukleozydy, strzałka z napisem nukleozydazy i liczba 11 z opisem: Nukleozydazy rozkładają nukleotydy na zasady azotowe i cukry.

Ilustracja przedstawia miejsce trawienia białek. 1. Żołądek. Następuje tu rozkład białek do polipeptydów., 2. Dwunastnica. Następuje tu rozkład polipeptydów do krótkich peptydów, dipeptydów i aminokwasów., 3. Trzustka. Trzustka jest odpowiedzialna za wydzielanie trypsynogenu i chymotrypsynogenu., 4. Jelito cienkie. Następuje tu rozkład krótkich peptydów i dipeptydów do aminokwasów.

Ilustracja przestawia etap pierwszy trawienia białek w żołądku. Na rysunku żołądek, który ma kształt gruszkowaty. Błona śluzowa żołądka wydziela nieaktywny proenzym – pepsynogen. Pod wpływem kwasu solnego obecnego w soku żołądkowym jest on aktywowany do pepsyny. Białka ulegają rozkładowi do polipeptydów. W procesie trawienia pepsyna rozkłada białka do łańcuchów polipeptydowych.

Ilustracja przestawia etap drugi trawienia białek w trzustce i dwunastnicy. Trzustka ona postać nieregularnego worka. Obok niej znajduje się podłużny organ, dwunastnica. Trypsyna i chymotrypsyna są produkowane w trzustce w formie nieaktywnych proenzymów – trypsynogenu i chymotrypsynogenu, które po wydzieleniu do dwunastnicy uaktywniają się w jej zasadowym środowisku. W dwunastnicy produkowana jest enteropeptydaza, która aktywuje trypsynogen do trypsyny. Chymotrypsynogen jest aktywowany przez trypsynę do chymotrypsyny. Peptydy W wyniku działania enzymów – chymotrypsyny i trypsyny – polipeptydy są rozkładane do peptydów.

Ilustracja przestawia etap drugi trawienia białek w jelicie cienkim. Ma ono postać skupiska rurek. W dalszych częściach jelita cienkiego oprócz enzymów trzustkowych działają enzymy jelitowe – egzopeptydazy (aminopeptydaza i karboksypeptydaza) i dipeptydazy. W wyniku działania enzymów trzustkowych i jelitowych peptydy są rozkładane do pojedynczych aminokwasów.

Ilustracja interaktywna przedstawia anatomię człowieka - układ pokarmowy. Opisano jamę ustną, dwunastnicę i jelito cienkie. Opis: 1. Jama ustna. Skrobia → maltoza + dekstryny graniczne, 2. Dwunastnica. Skrobia → maltoza + dekstryny graniczne. Dekstryny graniczne → maltoza, 3. Jelito cienkie. Maltoza → glukoza + glukoza. Sacharoza → glukoza + fruktoza. Laktoza → glukoza + galaktoza.

Grafika przedstawia układ pokarmowy człowieka. Na pierwszej ilustracji pokazane są części układu pokarmowego: w centralnej części brzucha znajduje się jelito cienkie, w postaci cienkich, pozwijanych przewodów, zaznaczone numerem 2. Jest ono otoczone jelitem grubym, wyglądającym jak grubszy, pofalowany przewód, oznaczony numerem 1. Nad jelitami znajduje się żołądek oraz wątroba w postaci owalnych, nieregularnych kształtów. Od żołądka w górę odchodzi prosty przewód. Po kliknięciu na cyfry rozwija się opis: 1. Jelito grube. Bakterie wchodzące w skład mikroflory układu pokarmowego znajdują się przede wszystkim w jelicie grubym. Liczba mikroorganizmów w jelicie grubym wynosi ok. 10 indeks górny 11 na 1 g treści jelitowej, 2. Jelito cienkie. Mimo że jelito cienkie jest najdłuższą częścią przewodu pokarmowego, znajduje się w nim mniej bakterii niż w jelicie grubym. Liczba mikroorganizmów w jelicie cienkim wynosi ok. 10 indeks górny 4 na 1 g treści jelitowej.Zwiększenie ilości bakterii w jelicie cienkim jest przyczyną wystąpienia zespołu SIBO (zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego). Zaburzenie to objawia się m.in. wzdęciami, zaparciami lub biegunkami, nieprawidłowymi stolcami. Wymaga leczenia, najczęściej antybiotykowego. Na drugiej ilustracji ukazana jest mikroflora jelitowa, oznaczona numerem 3 oraz 4. Bakterie są kolorowe, w postaci pałeczek, punktów i struktur przypominających dwie połączone koła. Po kliknięciu na cyfry rozwija się opis: 3. Znaczenie mikroflory jelitowej dla człowieka. Bakterie obecne głównie w jelicie grubym produkują witaminy B i K, które wspomagają trawienie składników pokarmowych i uczestniczą w procesach odpornościowych organizmu. Przyjmowanie antybiotyków podczas infekcji bakteryjnych skutkuje zniszczeniem nie tylko patogenów, lecz także bakterii o korzystnym wpływie na organizm. Dlatego podczas antybiotykoterapii należy pamiętać o przyjmowaniu probiotyków, np. jogurtów czy kefirów, które zawierają żywe kultury bakterii oddziałujące pozytywnie na zdrowie. 4. Przeszczep kału. Przeszczep kału to metoda leczenia chorób wynikających z zaburzeń mikroflory jelitowej. Polega na wprowadzeniu do jelit chorego masy kałowej pobranej od zdrowego dawcy, zawierającej pożyteczne mikroorganizmy. Wypierają one mikroorganizmy chorobotwórcze. Metoda ta jest stosowana przede wszystkim w zwalczaniu bakterii antybiotykoopornych, np. Clostridium difficile. Bakteria ta wywołuje rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Na kolejnej ilustracji jest narysowane jelito cienkie w przybliżeniu – widać kosmki jelitowe w postaci długich wypustek odchodzących od ściany jelita. W środku każdego z nich znajdują się naczynia krwionośne. Na ilustracji tej umieszczony jest numer 5. Po kliknięciu na cyfrę rozwija się opis: 5. Mikrobiom jelita cienkiego: wybrani przedstawiciele – Lactobacillus, Streptococcus, Enterococcus, Escherichia coli, Candida albicans. Kolejna ilustracja pokazuje jelito grube. Jest w formie przewodu, który składa się z zaokrąglonych, połączonych segmentów. Na ilustracji znajduje się numer 6. Po kliknięciu na cyfrę rozwija się opis: 6. Mikrobiom jelita grubego: wybrani przedstawiciele: Tlenowe – Enterococcus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus, Corynebacterium, Candida. Beztlenowe - Bacteroides fragilis, Bilophila wadsworthia, Clostridium perfringens, Bifidobacterium.

Ilustracja interaktywna przedstawia przebieg hemodializy. Na ilustracji po prawej stronie stoi młody mężczyzna. Po lewej stronie jest aparatura służąca do hemodializy. Niebieską linią ze strzałkami pokazano, jak krew tętnicza pacjenta zostaje usunięta do czyszczenia. Na jej drodze znajduje się monitor ciśnienia tętniczego - mierzy ciśnienie tętnicze. Następnie pompa heparynowa zapobiega krzepnięciu krwi w dializatorze. Powyżej pomby jest monitor wejściowego ciśnienia krwi mierzy ciśnienie krwi wchodzącej do filtra. Potem krew trafia do hemofiltra (dializatora) - to tutaj zachodzi właściwa dializa – oczyszczanie krwi ze zbędnych składników przemiany materii. Urządzenie ma postać podłużnego walca. Następnie zużyty dializat odprowadzany z filtra do osobnego zbiornika. Zbiornik jest plastykowy, ma uchwyt, można go zakręcić czerwoną zakrętką. Obok niego stoi identyczny zbiornik o innym kolorze zakrętki - niebieskim. Od zbiornika w kierunku hemofiltra biegnie linia ze strzałkami. To nowy dializat - płyn o specjalnie przygotowanej zawartości – to do niego na drodze dyfuzji przenikają zbędne substancje z krwi. Z hemofiltra z górnej części biegnie czerwona linia ze strzałkami w stronę sylwetki mężczyzny, jego ręki. To czysta krew odprowadzana do pacjenta. Po drodze jest monitor ciśnienia żylnego - mierzy ciśnienie żylne oraz detektor powietrza, który zapobiega dostawaniu się powietrza do układu żylnego pacjenta. Z boku urządzenia stoi stojak z workiem, w którym znajduje się fizjologiczny roztwór soli wykorzystywany do płukania pompy heparynowej.