jest to strategia wykorzystywana przez twórców street art. Polega na  ingerencji w treść billboardów, plakatów oraz ogłoszeń, aby nadać im zupełnie nowe, często przeciwne znaczenie; są to przeważnie działania antykonsumenckie, skierowane przeciwko korporacjom.

przejaw aktywności twórczej, polegający na przeprowadzaniu w miejscach publicznych różnego rodzaju akcji, zwykle szokujących, prowokujących i obrażających publiczność, mających na celu zwrócenie uwagi na określoną ideę. To wyrażenie komentarza, często aluzyjnego, dotyczącego kwestii społecznych, obyczajowych lub politycznych.

[wł. acquarella, acqua ‘woda’], farba o spoiwie rozpuszczalnym w wodzie, przeważnie z gumy arabskiej, często z dodatkiem miodu, cukru lub gliceryny, które nadają farbie elastyczność; akwarela to również technika malarska, posługująca się farbami akwarelowymi kładzionymi najczęściej na papierze.

asamblaż to zbiór gotowych lub stworzonych przez artystę form, materii lub fragmentów innych całości, stanowiący autonomiczną wartość (dzieło sztuki). Asamblaż jest formą przestrzenną.

sztuka ciała, prąd artystyczny, w którym artysta używa swojego ciała jako medium w działaniach twórczych. To kierunek sztuki współczesnej, zaliczany do neoawangardy, występujący w Europie i Stanach Zjednoczonych w 2. połowie lat 60. i w latach 70. XX w. jako reakcja na minimal art i konceptualizm.

kolaż [fr. collage ‘naklejanie’, ‘oklejanie papierem’] technika artystyczna i wykonane w tej technice dzieło; polega na łączeniu za pomocą odpowiednich spoiw (pierwotnie kleju) form wyciętych z zadrukowanego papieru, szczątków, fragmentów wyrobów ręcznych i maszynowych z formami namalowanymi na płótnie lub narysowanymi na tekturze. Kolaż to technika na płaszczyźnie.

z ang. color (colour) – kolor, field – pole, obszar, w dosłownym tłumaczeniu oznacza to „malarstwo kolorowych pól”. Jest to odmiana ekspresjonizmu abstrakcyjnego zapoczątkowana w USA w końcu lat 40 XX wieku m.in. przez Barnetta Newmana i Marka Rothko, polegająca na operowaniu jednolitą plamą barwną.

wcześniej przygotowana duża powierzchnia papieru, na której maluje się lub drukuje obraz, a następnie wycina i przykleja do muru, stosując klej plakatowy.

półautomatyczna technika malarska, polegająca na wylewaniu farby na płótno i przez jego pochylanie tworzeniu ściekających, nieoczekiwanych form.

(ambalaż z fr. emballage) - opakowanie, działanie artystyczne polegające na opakowywaniu, owijaniu, zasłanianiu przedmiotów, ale też architektury, natury. Największe ambalaże tworzy Christo (opakowania budynków, ale też elementów krajobrazu). W Polsce ambalaże wykonywał Tadeusz Kantor. Opakowywał obiekty, a także scenografię, aktorów i uczestników happeningów oraz swych spektakli. Charakter prac Kantora jest jednak odmienny od monumentalnych realizacji Christo.

al fresco, buon fresco, technika malarstwa ściennego, polegająca na malowaniu na mokrym tynku (pokrytym kilkoma warstwami zaprawy) farbami z pigmentów odpornych na alkaliczne działanie wapna, rozprowadzonymi wodą deszczową.

rodzaj malarstwa polegającego na tworzeniu obrazów bezpośrednio w miejscach publicznych (ściany budynków, wagony metra), najczęściej farbą lub sprayem. Ze względu na tematykę rozróżniamy graffiti walczące, które jest zaangażowane ideowo, w tym politycznie, graffiti artystyczne, graffiti hermetyczne, które jest zrozumiałe tylko dla wtajemniczonych oraz zwykłe bazgranie po murach, które jest przejawem aktu wandalizmu.

[fr. < wł.], szt. plast. kryjąca farba wodna z domieszką kredy lub bieli (spoiwo — guma arabska, podłoże — papier, pergamin, kość słoniowa).

[ang., ‘wydarzenie’], forma wypowiedzi artystycznej, operująca ciągiem zdarzeń o częściowo zaplanowanej strukturze, otwarta na przypadek i improwizację, dążąca do wciągnięcia widza i uczynienia z niego współtwórcy wydarzenia.

w sztuce współczesnej przestrzenny układ elementów zaprojektowany przez artystę, najczęściej specjalnie do określonej przestrzeni. W aranżacji tej stosowane są często tzw. przedmioty gotowe ready‑made. Instalacji towarzyszy zazwyczaj komentarz artysty wprowadzający widza w kontekst dzieła.

technika multimedialna, polegająca na wyświetlaniu (za pomocą projektorów) specjalnie przygotowanych animacji na rzeczywistych obiektach.

rodzaj geometryzującego malarstwa abstrakcyjnego. Głównym założeniem było odrzucenie iluzji przestrzennej w malarstwie na rzecz zaakcentowania dwuwymiarowości płótna.

wielkie malowidło wykonane bezpośrednio na ścianie budynku.

rodzaj monumentalnego malarstwa ściennego; nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa „mural” – ścienny.

[fr. < wł. pastello], farba w postaci cienkich, miękkich pałeczek uformowanych z pigmentów, kredy, gipsu i małej ilości spoiwa; także technika malarska posługująca się tymi farbami (mająca charakter pośredni między rysunkiem a malarstwem) oraz kompozycja wykonana w tej technice.

termin używany od końca lat 60. XX w. na określenie efemerycznych działań artystycznych, przybierających formę wystąpień artysty (artystów) przed publicznością, która, w odróżnieniu od happeningu, jest bezpośrednim, lecz biernym obserwatorem, a nie uczestnikiem.

(z jęz. niem. raster) - odwzorowanie kolorowego obrazu za pomocą drobnego wzoru (składającego się z jednokolorowych punktów), ma zastosowanie głównie w poligrafii, mająca swoje źródło w malarstwie neoimpresjonistów, stosujących metodę pointylizmu, polegającą na kładzeniu obok siebie podobnych w formie, jednakowej wielkości małych plamek czystego koloru, dzięki czemu powierzchnia obrazu stwarzała wrażenie barwnej wibracji .

sitodruk, filmdruk, drukowanie sitowe, jedna z metod drukowania, w której stosuje się formę drukową najczęściej w postaci prostokątnej ramy z napiętą na niej siatką z włókien naturalnych lub syntetycznych (poliamidowych lub poliestrowych) albo z metalu, z wytworzonymi w niej elementami drukującymi (nie zakryte oczka siatki przepuszczające farbę) i niedrukującymi (zakryte oczka siatki).

[zgraffịto; wł., ‘wyskrobane’, ‘wyryte’], jedna z technik malarstwa ściennego, polegająca na pokrywaniu muru warstwami różnie zabarwionego tynku i zeskrobywaniu wg wzoru (patronu) warstwy wierzchniej.

filmdruk, drukowanie sitowe, serigrafia, jedna z metod drukowania, w której stosuje się formę drukową najczęściej w postaci prostokątnej ramy z napiętą na niej siatką z włókien naturalnych lub syntetycznych (poliamidowych lub poliestrowych) albo z metalu, z wytworzonymi w niej elementami drukującymi (nie zakryte oczka siatki przepuszczające farbę) i niedrukującymi (zakryte oczka siatki).

media strumieniowe, ang. streaming media, jednoczesny przesyłanie i odbiór danych audio i wideo za pomocą sieci komputerowej; szybki rozwój od początku XXI w. powiązany z Internetem.

Wywodzi się ze starożytnego graffito, które oznaczało wydrapywanie wzoru na powierzchni. Współcześnie, dziedzina z pogranicza sztuki i zjawiska kulturowego określająca ogół działań realizowanych w przestrzeni publicznej. Street art nie posiada ściśle określanych reguł działania i struktur dzieła, a prace bardzo często są postrzegane jako akt wandalizmu, będący reakcją kontrkulturową.

termin ten oznaczał podejście i metodę badawczą stosowane w lingwistyce, następnie stał się nazwą orientacji teoretycznej w antropologii społecznej i kulturowej, badaniach literackich, religioznawstwie i psychologii.

malowidło albo napis wykonane sprayem na podstawie wzoru wyciętego w kartonie lub plastiku. Można je zrealizować jako czarno‑białe lub wielobarwne, jednak wtedy do każdego koloru należy przygotować inny szablon, a wszystkie po nałożeniu tworzą jeden obraz. Szablon jest techniką wielokrotnego użytku.

ang. stencil, obrazek albo napis wykonany za pomocą sprayu i wykrojonego wcześniej w kartonie lub plastiku wzoru.

działania artystyczne, do których tworzenia zostały wykorzystane nowe technologie: animacja komputerowa grafika cyfrowa, przestrzeń wirtualna, internet, gry wideo, druk 3D itp.

podpis grafficiarzy oraz członków subkultur; najczęściej pisany jest przy pomocy grubego markera jako jedna, mocno powyginana linia.

technika malarska polegająca na posługiwaniu się farbami olejnymi, w których spoiwem jest olej (głównie lniany).

technika malarska polegająca na użyciu farb, które mają jako spoiwo emulsje bazująca na żółtku jajek; także malowidło wykonane ta techniką.

przezroczysta substancja, głównie żywiczna, używana w malarstwie i grafice.

fr. vitrage < vitrer ‘oszklić, wstawić szyby’], kompozycja wykonana z kawałków barwnego szkła złączonych ołowianymi ramkami w kwatery, stanowiąca wypełnienie otworu okiennego; także technika malarska zaliczana do malarstwa.

niewielkich rozmiarów naklejka umieszczana w miejscach publicznych, najczęściej w środkach komunikacji. Początkowo była to naklejka zawierająca rysunek, tekst albo jedno i drugie. Tworzona z myślą o ingerencji w przestrzeń publiczną. Przylepiana na ogół bez zezwolenia, przez co traktowana jako wandalizm.

vlepka, naklejka wykonywana domowymi sposobami, przy użyciu niewielkich kawałków papieru samoprzylepnego, często rysowana odręcznie i powielana; przyklejana głównie w środkach komunikacji miejskiej oraz innych miejscach publicznych (np. przejściach podziemnych, przystankach).