Jakie są przyczyny i konsekwencje kryzysu klimatycznego?
Omówisz czynniki wpływające na zmiany klimatu na świecie.
Scharakteryzujesz przyczyny oraz konsekwencje kryzysu klimatycznego.
Ocenisz znaczenie działań podejmowanych na poziomie globalnym i europejskim w przeciwdziałaniu zmianom klimatu.
Zastanów się, jakie zmiany w środowisku naturalnym zauważasz w swoim otoczeniu lub o jakich słyszysz najczęściej w mediach.
Co kształtuje klimat ziemi?
Na kształtowanie klimatu na kuli ziemskiej wpływ mają czynniki geograficzne:
oraz procesy:

Film dostępny pod adresem /preview/resource/RZAEFOVbimo7s
Film nawiązujący do treści materiału - dotyczy wpływu efektu cieplarnianego na klimat Ziemi.
Chociaż klimat Ziemi kształtowany jest przez liczne procesy naturalne, to współcześnie kluczowe znaczenie w dyskursie międzynarodowym przypisuje się czynnikom antropogenicznym. To one stanowią fundament współczesnych strategii politycznych oraz regulacji prawnych, dlatego dalsza analiza zostanie skoncentrowana na skutkach działalności człowieka dla systemu klimatycznego.
Kryzys klimatyczny - skala i wyzwania
Film dostępny pod adresem /preview/resource/RBM5VXOD1RQ9R
Dokonaj oceny, czy przedstawiona w filmie dynamika współczesnych zmian klimatycznych uzasadnia konieczność redefinicji dotychczasowego podejścia do odpowiedzialności za środowisko.
Przeanalizuj zależność między wzrostem koncentracji dwutlenku węgla w atmosferze a obserwowanym wzrostem średniej temperatury globalnej, a następnie oceń rolę działalności człowieka w intensyfikacji tego procesu.
Od drugiej połowy XX wieku rozwija się międzynarodowy ruch na rzecz ograniczania zanieczyszczeń atmosfery, w szczególności emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za globalne ocieplenie. Działania te inicjuje i koordynuje przede wszystkim Organizacja Narodów Zjednoczonych, a od lat 90. XX wieku coraz większą rolę odgrywa także Unia Europejska. W wysiłki te angażują się również państwa oraz samorządy lokalne. Ocena skuteczności podejmowanych działań jest zróżnicowana - największe efekty widoczne są na poziomie lokalnym, rzadziej na poziomie krajowym i globalnym. Nie ulega wątpliwości, że konieczna jest intensyfikacja współpracy międzynarodowej, aby przeciwdziałać pogłębiającemu się kryzysowi klimatycznemu. Według szacunków średnia roczna temperatura powietrza do 2100 r. wzrośnie od 2 do 5°C.
Jak świat i Europa reagują na zmiany klimatu?
Kluczową rolę w kształtowaniu globalnej debaty odgrywa Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), powołany w 1988 roku z inicjatywy Światowej Organizacji Meteorologicznej oraz Programu Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska. IPCC nie prowadzi własnych badań, lecz dokonuje systematycznej oceny dorobku naukowego dotyczącego zmian klimatu, publikując cykliczne raporty stanowiące podstawę decyzji politycznych i regulacyjnych na szczeblu międzynarodowym.
Pierwszym prawnie wiążącym instrumentem ograniczania emisji gazów cieplarnianych był Protokół z Kioto, przyjęty w 1997 roku, który wszedł w życie w 2005 roku. Jego skuteczność była ograniczona ze względu na brak ratyfikacji przez część kluczowych emitentów oraz zróżnicowany poziom ambicji redukcyjnych. Dodatkowo, brak ratyfikacji przez Stany Zjednoczone oraz wyłączenie części największych gospodarek rozwijających się (np. Chin oraz Indii) z ilościowych zobowiązań redukcyjnych osłabiły jego realny wpływ na poziom emisji.
Obecnie podstawowym globalnym instrumentem prawnym w zakresie ochrony klimatu jest Porozumienie paryskie, przyjęte w 2015 roku w ramach systemu Narodów Zjednoczonych. W przeciwieństwie do Protokołu z Kioto obejmuje ono wszystkie państwa‑strony i opiera się na mechanizmie krajowo określonych wkładów redukcyjnych (NDC), podlegających okresowej aktualizacji oraz międzynarodowej weryfikacji. Protokół jest krytykowany za nieefektywność. Największy emitent – Stany Zjednoczone – nie ratyfikował protokołu, a inni, np. Chiny i Indie, nawet zwiększyli emisję w swoich krajach. Mimo tego protokół pozostaje jedynym tego typu dokumentem w skali globalnej.
Polityka klimatyczna UE ewoluowała od programowych celów redukcyjnych do systemu prawnie wiążących zobowiązań długoterminowych, osadzonych w szerokiej strategii transformacyjnej. Jej obecny kształt wyznacza Europejski Zielony Ład, ogłoszony w 2019 roku, który stanowi kompleksową strategię przekształcenia gospodarki UE w kierunku neutralności klimatycznej. Zielony Ład nie jest pojedynczym aktem prawnym, lecz nadrzędną koncepcją polityczną obejmującą energetykę, przemysł, transport, rolnictwo, gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz finanse.
Wcześniejszym etapem była strategia „20‑20‑20”, powiązana ze Strategią Europa 2020, która do 2020 roku zakładała redukcję emisji o 20%, 20% udział odnawialnych źródeł energii (OZE) oraz 20% poprawę efektywności energetycznej. Był to pierwszy spójny zestaw ilościowych celów klimatycznych UE, jednak miał charakter przede wszystkim programowy.
Obecnie fundamentem normatywnym jest Europejskie prawo klimatyczne, które wprowadza prawnie wiążący cel neutralności klimatycznej do 2050 roku oraz co najmniej 55% redukcji emisji netto do 2023 roku względem roku 1990. Neutralność klimatyczna oznacza zrównoważenie emisji gazów cieplarnianych przez ich pochłanianie, co nadaje polityce klimatycznej wymiar strukturalny i długofalowy.
Instrumentem wykonawczym wobec tych celów jest pakiet legislacyjny Fit for 55, który dostosowuje regulacje sektorowe do ambitniejszej trajektorii redukcyjnej. Obejmuje on reformę systemu EU ETS (European Union Emissions Trading System), czyli unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Mechanizm ten działa na zasadzie „cap -and‑trade”: Unia ustala maksymalny łączny poziom emisji dla objętych sektorów, a przedsiębiorstwa muszą posiadać uprawnienia odpowiadające wielkości wyemitowanego , przy czym uprawnieniami tymi można handlować. System ten stanowi centralny rynkowy instrument redukcji emisji w sektorze energetycznym i przemysłowym. Pakiet obejmuje ponadto nowe regulacje w zakresie energii odnawialnej, efektywności energetycznej oraz zmiany w sektorze transportu.
Szczególnie doniosłym i kontrowersyjnym elementem reformy jest rozporządzenie przewidujące, że od 2035 r. nowe samochody osobowe i dostawcze rejestrowane w UE mają być zeroemisyjne w fazie użytkowania, co w praktyce oznacza zakończenie sprzedaży nowych pojazdów z klasycznymi silnikami spalinowymi. Regulacja ta stała się przedmiotem intensywnych sporów politycznych oraz negocjacji dotyczących możliwości stosowania paliw syntetycznych i mechanizmów przeglądowych, jednak formalny cel neutralności klimatycznej 2050 r. pozostaje w mocy.
Polityka klimatyczna UE ma zatem charakter wielopoziomowy i wielosektorowy: łączy nadrzędną strategię polityczną (Zielony Ład), wiążące normy prawne (Europejskie prawo klimatyczne), instrumenty rynkowe (EU ETS) oraz szczegółowe regulacje sektorowe (Fit for 55). Stanowi przykład ponadnarodowego modelu zarządzania transformacją klimatyczną, w którym cele środowiskowe zostały zintegrowane z polityką gospodarczą, przemysłową i finansową, przy jednoczesnym utrzymaniu dynamicznej debaty dotyczącej kosztów, tempa oraz społecznych skutków tej transformacji.
Prawo ochrony klimatu obejmuje normy prawne, które służą celom ograniczenia zmian klimatu oraz dostosowania się do nich. Globalny charakter problemu zmian klimatu powoduje, że prawo ochrony klimatu tworzone jest wertykalnie, od prawa międzynarodowego, poprzez regulacje unijne, aż po krajowe.

Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) została przyjęta w 1992 roku w Rio de Janeiro, podczas Szczytu Ziemi, jako podstawowy akt prawa międzynarodowego dotyczący ochrony klimatu. Tworzyła ogólne zobowiązania oraz mechanizm współpracy - bez wprowadzania konkretnych limitów redukcyjnych.
Zakres prawa ochrony klimatu spaja wspólny cel, określony w art. 2 konwencji: doprowadzenie do ustabilizowania koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze ma poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny.
Porozumienie paryskie w art. 2 ust.1 lit. a doprecyzowuje ten cel w postaci: ograniczenia wzrostu średniej temperatury globalnej do poziomu znacznie niższego niż 2 stopnie Celsjusza powyżej poziomu przedindustrialnego oraz podejmowanie wysiłków mających na celu ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 stopnia Celsjusza powyżej poziomu przedindustrialnego.
Ochrona systemu klimatycznego ma służyć zmniejszeniu ryzyka związanego ze zmianami klimatu i ich skutków dla ludzkości. Zatem, przedmiotem ochrony jest system klimatyczny Ziemi.
Traktat o funkcjonowaniu UE wprowadza pojęcie „zmian klimatu”, stanowiąc w art. 191 ust. 1, że polityka Unii w dziedzinie środowiska przyczynia się m.in. do promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności zwalczania zmian klimatu.
W tym kontekście system klimatyczny stanowi element środowiska będący przedmiotem ochrony w prawie ochrony środowiska Unii Europejskiej.
Opisz, na czym polega handel emisjami zanieczyszczeń.
Czy można uniknąć konsekwencji?
Zapoznaj się z tekstami, a następnie wykonaj polecenie.
Źródło A:
Protokół z Kioto do ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Dziennik Ustaw nr 203, poz. 1683 i 1684.Strony wymienione w Załączniku I będą dążyć do wdrażania kierunków działań i środków w ramach niniejszego artykułu w taki sposób, by zminimalizować szkodliwe skutki, w tym konsekwencje zmian klimatu, wpływ na handel międzynarodowy, skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne dla innych Stron, zwłaszcza dla Stron - krajów rozwijających się, a w szczególności określonych w ustępach 8 i 9 artykułu 4 Konwencji, przy uwzględnieniu artykułu 3 Konwencji. Konferencja Stron służąc jako spotkanie Stron Protokołu może podjąć dalsze stosowne działania, dla promowania wdrożenia postanowień niniejszego ustępu.
Źródło: Protokół z Kioto do ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Dziennik Ustaw nr 203, poz. 1683 i 1684.
Źródło B:
Organizacja i handel uprawnieniami do emisji CO2, Polityka EnergetycznaDynamiczny postęp w dziedzinie przemysłu, w szczególności produkcja i spalanie paliw kopalnych oraz zmiany w użytkowaniu gruntów, nieustannie prowadzą do wzrostu emisji zanieczyszczeń (głównie gazów cieplarnianych – GC) i wpływają na pogłębianie się efektu cieplarnianego, co w konsekwencji prowadzi do nieodwracalnych zmian klimatycznych w skali globalnej. W 1988 roku powołano Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (Intergovernmental Panel on Climate Change – IPCC) w celu monitorowania niekorzystnych zmian zachodzących pod wpływem działalności produkcyjnej w środowisku naturalnym. Z raportów IPCC wynika, że jeżeli nie zostaną podjęte odpowiednie środki zapobiegawcze, temperatura w obecnym stuleciu wzrośnie w większym stopniu niż miało to miejsce na przestrzeni ostatnich 10 tys. lat, co z kolei może mieć wpływ na zaburzenie poziomu opadów atmosferycznych i podniesienie poziomu mórz, a w konsekwencji na cały ekosystem.
Źródło: R. Ranosz, Organizacja i handel uprawnieniami do emisji CO2, Polityka Energetyczna, t. 11, zeszyt 2, 2008, s. 85.
Czy to wystarczy?


Podsumowanie
Zmiany klimatu stanowią nie tylko problem środowiskowy, lecz także poważne wyzwanie ekonomiczne. Wzrost temperatury, częste ekstremalne zjawiska pogodowe czy degradacja ekosystemów generują wysokie koszty dla gospodarek - od strat w rolnictwie i infrastrukturze po konieczność kosztownej transformacji energetycznej. Jednocześnie działania na rzecz ochrony klimatu wymagają dużych nakładów finansowych, co rodzi napięcie między rozwojem gospodarczym a koniecznością ograniczania emisji. Konsekwencje zmian klimatu obejmują m.in. pogorszenie jakości życia, zagrożenie bezpieczeństwa żywnościowego i wodnego, migracje klimatyczne oraz pogłębienie nierówności społecznych. Dlatego kluczowe znaczenie ma współpraca międzynarodowa oraz wdrażanie skutecznych mechanizmów ograniczania emisji i adaptacji do zmian klimatu.
Przeanalizuj, czym polityka klimatyczna Unii Europejskiej różni się od globalnego modelu współpracy klimatycznej ukształtowanego w ramach systemu ONZ.
Słownik
długotrwałe i pogłębiające się zmiany klimatu, wynikające głównie z działalności człowieka, które stanowią zagrożenie dla środowiska, gospodarki i życia społecznego
naturalny proces ogrzewania Ziemi przez atmosferę, który został nasilony przez działalność człowieka
działania zmierzające do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i spowolnienia zmian klimatycznych





