Dzieląc, zgodnie z prawem Ohma, napięcie przez natężenie otrzymujemy wynik R= 14,375 Ωomega. Opór mniejszy od tej wartości spowoduje przepływ prądu o zbyt dużym natężeniu. Wynik powinniśmy jednak zaokrąglić do 2 cyfr znaczących. Zaokrąglenie musi być dokonane w górę, gdyż w przeciwnym wypadku opór byłby mniejszy, niż minimalny.

Przez oba mierniki płynie taki sam prąd o natężeniu IIndeks dolny A_A = 10 mA. Skoro na woltomierzu panuje napięcie UIndeks dolny V_V = 11 V, to na amperomierzu – pozostałe do całkowitego, wynoszącego U = 12 V. Wobec tego:

$R_A=\frac{U-U_V}{I_A}=\frac{1V}{10mA}=100\Omega$

$R_V=\frac{U_V}{I_A}=\frac{11V}{10mA}=1,1k\Omega$

Skorzystaj z zależności oporu przewodnika od jego długości, omówionej w materiale „Badanie zależności oporu od wymiarów przewodnika”.

Przez opornik płynie prąd o stałym natężeniu. Suwak dzieli ten przewodnik na dwie części, które mogą mieć różny opór elektryczny. Opór R prawej części zależy do położenia suwaka. Im dalej od zera, tym jest on większy, zgodnie z zależnością:

gdzie l to długość opornika utworzonego po prawej stronie. Ponieważ:

Otrzymujemy:

Suwak w odległości $\frac{1}{3}$ od końca oznacza więc, że UIndeks dolny wy_wy to $\frac{2}{3}$UIndeks dolny we_we .

Skoro opór wewnętrzny amperomierza nie jest równy zero, podczas przepływu prądu na jego końcach występuje napięcie o pewnej wartości. Skoro opór wewnętrzny woltomierza jest nieskończony, prąd płynący przezeń ma wartość zero. W układzie a) woltomierz podaje napięcie na końcach badanego przewodnika a amperomierz - natężenie przepływającego przez niego prądu (który nie rozgałęzia się przecież do woltomierza). Opór wyliczony ze wzoru:

ma wartość rzeczywistą i dokładną. W układzie b) wskazania amperomierza są także prawidłowe, ale woltomierz pokazuje sumę napięć na amperomierzu i oporniku, czyli wartość zbyt dużą. Wyliczony opór będzie więc większy, niż rzeczywisty.