Rys. A. Przy opadaniu, zmienia się wysokość liścia nad Ziemią i jego energia potencjalna grawitacji. Energia ta pod wpływem siły grawitacji przekształca się w energię kinetyczną. Prędkość liścia nie zmienia się jednak bardzo mocno, gdyż znaczna część energii zostaje przekształcona w ciepło z powodu pracy siły oporu powietrza.

Rys. B. Energia kinetyczna samochodu (i jego prędkość) podczas zderzenia z drzewem bardzo szybko maleje do zera pod wpływem pracy siły, z jaką drzewo działa na samochód. Ta siła powoduje dodatkowe zgniecenie i zniszczenie samochodu.

Rys. C. Wahadło początkowo jest wychylone i nie porusza się, posiada zatem energię potencjalną grawitacji. Po jego wypuszczeniu, energia potencjalna przekształca się w kinetyczną (aż do osiągnięcia najniższego położenia i największej prędkości). Następnie energia kinetyczna ponownie przekształca się w potencjalną (aż do osiągnięcia najwyższego położenia i zerowej prędkości). W tym momencie wahadło zaczyna poruszać się w drugą stronę i proces się powtarza. Straty energii są znikome, gdyż wahadło dociera praktycznie na tę samą wysokość jak ta, z której zostało wypuszczone.

Zasada zachowania energii mówi m.in. o tym, że „energia nie może wziąć się z niczego”. Oznacza to, że wartości energii w kolejnych etapach pracy elektrowni nie mogą być większe niż w poprzednich.

Sprawność danego urządzenia określa, jaki ułamek dostarczonej energii jest ono w stanie przetworzyć na inny, użyteczny rodzaj energii. Reszta energii jest tracona, m.in. w postaci ciepła.

Ruch skrzydeł wiatraka jest możliwy dzięki energii kinetycznej dostarczonej przez uderzające w nie cząsteczki powietrza. Oznacza to, że energia kinetyczna cząsteczek powietrza musi zmaleć po uderzeniu i poruszają się one wolniej. Energia przekazana do wiatraka jest zatem oczywiście dodatnia. Wiatrak nie jest urządzeniem o idealnej sprawności (jest ona mniejsza od 1), przez co tylko część energii zostaje przekształcona w energię elektryczną, a część rozproszona.

Siła oporu lepkiego ma największą wartość, gdy prędkość kulki jest największa – czyli bezpośrednio po tym, jak kulka wpadnie do wody. Praca tej siły również osiąga wtedy najwyższe wartości, co oznacza, że największa ilość energii jest rozpraszana, gdy kulka porusza się najszybciej.

Podczas lotu w powietrzu strzała wznosi się, a następnie opada do wysokości końcowej H‑h=0,75 m poniżej poziomu, z którego została wyrzucona. Czas lotu znajdziemy, korzystając z:

Jeśli przyjmiemy położenie początkowe równe zero metrów, to w powyższym równaniu zmienna będzie równa -0,75 m. Początkowa prędkość w pionie jest składową pionową wektora prędkości początkowej:

Jeśli rozwiążemy równanie kwadratowe, otrzymamy dwa wyniki 1,96s oraz 0,08s. Wiemy, że strzała znajduje się na rozpatrywanej wysokości dwukrotnie - raz w jej locie do góry, a raz podczas opadania. Dlatego jako czas lotu wybierzemy rozwiązanie pierwsze, gdzie czas ten jest dłuższy:

Na górze zbocza dziecko posiadało pewną energię kinetyczną i potencjalną. Podczas ruchu w dół zbocza, energia ta zamieniała się w energię kinetyczną oraz ciepło, na skutek pracy sił tarcia. W drugim etapie ruchu, energia kinetyczna przekształcała się w ciepło, z powodu tarcia.

Tuż przed uderzeniem w puszkę, pocisk posiadał energię kinetyczną oraz potencjalną grawitacji. Po przejściu przez puszkę, energia kinetyczna pocisku zmalała, ze względu na pracę sił oporu. Energia potencjalna pocisku pozostała bez zmian (czas przejścia przez puszkę był bardzo niewielki, przez co pocisk nie zdążył znacząco zmienić swojej wysokości).

Aby wyznaczyć siłę oporu, określ najpierw, jaką prędkość i energię kinetyczną miał pocisk bezpośrednio po przejściu przez puszkę. W tym celu rozważ ruch pocisku po przebiciu puszki jako rzut poziomy.

gdy yIndeks dolny 0₀=H, y=0 oraz x=L: