forma widowiska teatralnego, którego zasadnicze elementy stanowią ruch, muzyka i oprawa scenograficzna, powiązane wspólną myślą przewodnią.

porządek dźwiękowy wykorzystujący interwały mniejsze od półtonu, możliwe do wykonania na instrumentach smyczkowych, ale wymagające także tworzenia nowych narzędzi wydobycia dźwięku

piąty stopień gamy durowej lub molowej, także akord zbudowany na tym stopniu, najczęściej trójdźwięk durowy (D), także akord septymowy (D7) oraz nonowy (D9), reprezentujący funkcję harmoniczną przeciwstawną tonice, dążący do rozwiązania się na nią.

jeden z tzw. elementów muzycznych, dotyczący głośności dźwięków w utworze.

niezgodne współbrzmienie (dysonans harmoniczny) lub następstwo (dysonans melodyczny) co najmniej 2 dźwięków.

tradycyjna orkiestra indonezyjska złożona wyłącznie instrumentów perkusyjnych

jeden z głównych elementów współtworzących strukturę wielogłosowego dzieła muzycznego, wyrażający się we współbrzmieniach i akordach.

kierunek w sztuce zapoczątkowany w Paryżu w II połowie XIX wieku; głównym celem artystów impresjonistów (początkowo malarzy i rzeźbiarzy) było uchwycenie ulotnych momentów; nazwa kierunku, nawiązująca do tytułu obrazu Claude’a Moneta Impresja, wschód słońca, pochodzi z jednej z pierwszych negatywnych krytyk autorstwa Louisa Leroya

szkoła kształcąca muzyków różnych specjalności

sposób przedstawiania rzeczywistości na wzór marzenia sennego

dobór i określenie sposobu użycia instrumentów w orkiestrze (lub zespole kameralnym), znajdujące odbicie w partyturze utworu.

skala muzyczna złożona z 5 dźwięków w oktawie, charakterystyczna zwłaszcza dla muzyki azjatyckiej.

ogół problemów związanych z rytmem w utworze, w gatunkach muzycznych, twórczości danego kompozytora, muzyce danej epoki.

kierunek w literaturze i sztuce będący reakcją na realizm; w jego miejsce proponował dwuznaczność, odejście od manifestowania uczuć oraz kreowania nowych idei; źródeł symbolizmu upatruje się w XIX‑wiecznej muzyce, interpretowanej jako subiektywny język uczuć i emocji

dur‑moll system siedmiodźwiękowych skal majorowych (durowych) i minorowych (molowych)

zasada zależności poszczególnych dźwięków i akordów utworu utrzymanego w jakiejś tonacji od określonego centrum dźwiękowego

pierwszy dźwięk (stopień) gamy durowej lub molowej, także akord zbudowany na tym stopniu, głównie w postaci trójdźwięku durowego, molowego.

cykliczna forma muzyczna, polegająca na przedstawieniu tematu i następnie określonej liczby jego odmian.