metoda komponowania zakładająca wykorzystanie elementu przypadku w trakcie aktu twórczego, również podczas wykonania utworu.

z gr. archaios – dawny; stylizacja mająca na celu nadanie dziełu kolorytu danej epoki.

kierunek w sztuce XX w., charakteryzujący się sprzeciwem wobec tradycji, poszukiwanie elementu novum, eksperymentowanie.

technika komponowania za pomocą dwunastu dźwięków, stworzona przez austriackiego kompozytora Arnolda Schönberga w latach 20. XX w.

technika kompozytorska, która na pierwszy plan wysuwa brzmienie przy prawie całkowitej rezygnacji z tradycyjnie dominujących elementów (melodyki, harmoniki). Kierunek pojawił się w latach 60. XX w. w muzyce polskiej.