Państwo bez stosów. Tolerancja religijna w Rzeczypospolitej w XVI wieku
Kontrreformacja w państwie polsko‑litewskim
Kontrreformacja rozpoczęła się soborem trydenckim (1545–1563) jako odpowiedź Kościoła katolickiego na reformację. W Polsce od połowy XVI w. nowi, gorliwi biskupi, jak Stanisław Hozjusz, Marcin Kromer i Stanisław Karnkowski, wprowadzali reformy, głosili doktrynę katolicką i wymagali przestrzegania postanowień soboru.
Opiszesz, w jaki sposób przebiegała w Polsce kontrreformacja.
Przeanalizujesz, czy słuszne jest używanie określenia „państwo bez stosów” w stosunku do Rzeczypospolitej Obojga Narodów w czasach kontrreformacji.
Rozwój kontrreformacji w Polsce
Biskupi i nuncjusze chcieli zniesienia konfederacji warszawskiej, ale kontrreformacja w Polsce opierała się głównie na nauczaniu: duszpasterze głosili katechizm i pieśni, jezuici wprowadzili pozdrowienie „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”, rozwijał się kult maryjny, a sztuka pełniła rolę „Biblii dla niepiśmiennych”

W 1564 r. sejm przyjął postanowienia soboru trydenckiego, a na Warmię przybyli pierwsi jezuici, którzy rozwijali szkoły gimnazjalne. Do 1608 r. powstało 25 kolegiów, a później 17 kolejnych. W 1579 r. Stefan Batory podniósł wileńskie kolegium do rangi uniwersytetu. Akademia Krakowska i inni zakonnicy zakładali konkurencyjne szkoły, ale żadne nie dorównały działaniom jezuitów.

Około 1570 r. szlachta zaczęła wracać do katolicyzmu – byli to zarówno dawni kalwini, jak i prawosławni bojarzy. Protestanci przetrwali głównie w Małopolsce i Wielkopolsce oraz na Litwie dzięki wsparciu Radziwiłłów.

Kontrreformacja na ziemiach polskich - wydarzenia
Zapoznaj się z osią czasu, a następnie wykonaj polecenie
Indeks górny Źródło: Tadeusz Wojak, Szkice z dziejów Reformacji w Polsce XVI i XVII w., Warszawa 1977, old.luteranie.pl [dostęp 20.05.2021].. 1540 Ilustracja przedstawia dziennik modlitewny z 1605. Na okładce znajdują się słowa w obcym języku. Posiada ozdobne srebrne obramowanie. Mniej więcej w tym okresie na ziemie polskie dociera kalwinizm Kalwinizm określa się inaczej ewangelicyzmem reformowanym. Był to jeden czołowych nurtów protestanckich, który rozwijał się wraz z luteranizmem. Powstał w wyniku XVI–wiecznej reformacji. 1562 Ilustracja przedstawia budynek zgromadzenia braci polskich w Cieszkowach. Jest to stary, zabytkowy budynek z czerwoną dachówką na planie prostokąta. Ma obdrapane ściany, małe okna. Znajduje się w okolicach lasu. Powstaje ruch braci polskich, zwanych arianami Bracia polscy byli unitariańską wspólnotą religijną, której początki sięgają lat 1562–1563. Odłam ten wywodzi się z polskiego Kościoła reformowanego i stanowi najbardziej radykalne ugrupowanie reformacji w Polsce. 1564 Biskup warmiński Stanisław Hozjusz sprowadza do Polski jezuitów, którzy podejmują działalność edukacyjną i kontrreformacyjną Czytaj więcej...
W Braniewie powstaje pierwsze w Rzeczypospolitej kolegium jezuickie.
Decyzja Hozjusza o sprowadzeniu jezuitów na Warmię była wynikiem wielu wcześniejszych obserwacji i przemyśleń. Szczególnie do gustu przypadła mu działalność jezuitów na polu oświaty (szkoła i konwikt dla szlachty w Wiedniu), z którymi zetknął się jeszcze w okresie swej misji na dwór cesarza Ferdynanda I. Jezuici osiedlili się w Braniewie 8 stycznia 1565 roku w klasztorze pofranciszkańskim, który podzielili na trzy części: na mieszkania dla siebie, na konwikt dla studentów i na pomieszczenie dla pięciu klas szkolnych. Dla szkoły zwanej Collegium Hosianum przeznaczyli część wschodnią klasztoru, dla konwiktu część północną, a dla siebie część zachodnią. Każda z tych części została oddzielona jedna od drugiej ścianą. Podobnie na trzy części został podzielony dziedziniec zewnętrzny do swobodnego korzystania przez każdą grupę użytkowników.
Indeks dolny Źródło: Józef Włodarski, Inwestycje kulturalne kardynała Stanisława Hozjusza w Braniewie, „Studia Warmińskie” 1983, t. 20, s. 109–110.
Zawarta w kwietniu 1570 roku w Sandomierzu ugoda między przedstawicielami różnych wyznań wyróżniła Polskę na tle innych krajów europejskich, ogarniętych wojnami religijnymi. W porozumieniu tym protestanci zobowiązali się rozwiązywać konflikty między sobą w sposób pokojowy, dążyć do ochrony swego wyznania w państwie oraz współdziałać w sporach z katolikami. Z ugody wykluczono arian, ze względu na zbyt duże różnice w dogmatyce. Nie uznawali oni Trójcy Świętej, przez co byli uważani za bluźnierców przez wszystkie inne obecne w Polsce wyznania chrześcijańskie.
Porozumienie było w dużej mierze dziełem szlachty i to pozwala nam spojrzeć na ugodę także od innej strony. Stan szlachecki jako całość, bez względu na wyznanie, pragnął zachowania swej pozycji politycznej i własnego bezpieczeństwa. Obawiano się tyranii królewskiej, a także oddania rządów w ręce magnaterii. Obie te siły były w stanie wykorzystać kontrreformację jako pretekst do walki politycznej, w której wyniku straciłby cały stan szlachecki, nie tylko innowiercy (niekatolicy).
Indeks dolny Źródło: Ugoda sandomierska między trzema wyznaniami protestanckimi w Rzeczypospolitej, muzhp.pl [dostęp 24.05.2021].
Wyjaśnij, jaka była sytuacja wyznaniowa w Polsce w XVI w.
Trenuj i ćwicz
Zapoznaj się z poniższymi źródłami, a następnie na ich podstawie wykonaj polecenia.
Źródło A

Źródło B
Porozumienie zawarte pomiędzy wyznaniami reformowanymi w I Rzeczypospolitej: luteranami, kalwinami oraz braćmi czeskimi. Nie brali w nim udziału bracia polscy (arianie). Intencją była wspólna obrona przed kontrreformacją i zaprzestanie walk między różnymi wyznaniami protestanckimi. Postanowiono uznawać wzajemnie sakramenty oraz kaznodziejów, planowano też wspólne synody. Ugodę sandomierską uważa się za pierwszy akt ekumeniczny w Europie. 9 kwietnia 1570 roku rozpoczęły się w Sandomierzu obrady synodu generalnego przy licznym udziale szlachty protestanckiej. Na synod przybyli przedstawiciele braci czeskich, konfesji augsburskiej i Kościoła reformowanego. Po dłuższych dyskusjach odrzucono i wyklęto ze społeczności protestanckiej braci polskich, ustanowiono, że każde wyznanie zachowało własną dogmatykę i obrzędowość, a tylko poświadczono sobie formalnie prawowierność. Odtąd miano wspólnie pracować nad rozwojem wszystkich zborów w całym kraju i wzajemnie sobie pomagać i zapraszać się na synody. Stworzono projekt ustawy sejmowej, w której postulowano zrównanie prawne z katolikami. Chciano również zniesienia jurysdykcji kościelnej w odniesieniu do osób świeckich, darowania zaległych dziesięcin oraz wprowadzenia wolności wyznania.
Cytat za: artykuł 1570 r. Ugoda sandomierska, bliskopolski.pl [dostęp: 12.07.2021].
Zapoznaj się z poniższymi źródłami i na ich podstawie wykonaj polecenia.
Źródło A
Akt konfederacji warszawskiejW Rzeczypospolitej naszej jest [wielość religii chrześcijańskich] […], aby z tej przyczyny między ludźmi [bunt] się nie wszczął, który po inszych królestwach jaśnie widzimy, obiecujemy to sobie wspólnie [za nas i potomków naszych] na wieczne czasy pod obowiązkiem przysięgi […] pokój między sobą zachować, a dla różnej wiary i odmiany w kościołach krwi nie przelewać, ani karać konfiskatą dóbr […] i zwierzchności żadnej ani urzędowi do takowego [postępowania] żadnym sposobem nie pomagać […]. Wszakże przez tą konfederację naszą zwierzchności żadnej panów nad poddanymi ich, tak panów duchownych jako i świeckich nie [kasujemy] […].
Źródło: Akt konfederacji warszawskiej. Cytat za: Teresa Maresz, Krzysztof Juszczyk, Historia w źródłach – nie tylko pisanych dla liceum ogólnokształcącego, liceum profilowanego i technikum. Starożytność i średniowiecze, Toruń 2004, s. 192.
Źródło B

Źródło C

Słownik
(z łac. collegium – zrzeszenie) w Rzeczypospolitej Obojga Narodów rodzaj szkoły średniej dla młodzieży szlacheckiej, połączonej z internatem
(z gr. neophytos – nowo nawrócony) człowiek, który niedawno przyjął jakieś wyznanie, zwykle chrześcijańskie
(wł. nunzio apostolico od łac. nuntius apostolicus) stały przedstawiciel dyplomatyczny papieża przy rządzie jakiegoś państwa
dokument uchwalony w 1573 r. podczas sejmu konwokacyjnego, który zapewniał pokój wieczysty między wyznawcami różnych religii w państwie polsko‑litewskim oraz równouprawnienie szlachty dysydenckiej i opiekę państwa nad jej przedstawicielami
członkowie zakonu katolickiego założonego w 1534 r. przez Ignacego Loyolę pod nazwą Towarzystwo Jezusowe (łac. Societas Iesu ); celem Towarzystwa było wspieranie Kościoła rzymskokatolickiego przez pracę oświatową i misyjną
sobór powszechny zwołany w Kościele katolickim w następstwie postępów reformacji oraz podnoszonej przez środowiska kościelne konieczności reform wewnętrznych; obradował w latach 1545–1563, ustalił najważniejsze punkty programu kontrreformacji
Zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych; katolicki zakon męski założony w Rzymie przez św. Józefa Kalasantego pod koniec XVI w.; działalność zakonu skupiała się na prowadzeniu szkół dla młodzieży męskiej, początkowo przede wszystkim z ubogich rodzin; w drugiej połowie XVII i w XVIII w. zakon stworzył sieć szkół w kilku krajach europejskich, także w Polsce, konkurując pod tym względem z jezuitami
(z ros. bojarin; być może od istniejącego na Rusi określenia bojarin – wielmoża) najwyższa warstwa społeczna w dawnej Rosji
(z franc. enclave od łac. clavis – klucz) tu: teren otoczony obszarem o innym charakterze
(z gr. katechismos – nauczanie) zbiór doktryny chrześcijańskiej opublikowany w 1566 r.