Wprowadzenie do materiału

Dowiedzieliśmy się, czym jest język Java, skąd się wywodzi oraz dlaczego jest wykorzystywany do tworzenia aplikacji na różne platformy. Poznaliśmy również środowisko pracy programisty i omówiliśmy, co dzieje się z kodem źródłowym zanim program zostanie uruchomiony. Wiemy już, że kod zapisany w pliku .java jest kompilowany do kodu bajtowego, a następnie wykonywany przez Wirtualną Maszynę Javy, czyli JVM.

Teraz przechodzimy do kolejnego ważnego kroku: nauczymy się czytać i rozumieć pierwszy program napisany w Javie. Na początku kod może wyglądać skomplikowanie, ponieważ pojawiają się w nim nowe słowa, nawiasy, klamry, średniki i specjalne instrukcje. Warto jednak pamiętać, że każdy element programu ma swoje konkretne zadanie.

W tym materiale rozłożymy prosty program na mniejsze części. Omówimy, czym jest package, do czego służy klasa, jaką rolę pełni metoda main, czym są komentarze oraz jak działa instrukcja System.out.println. Dzięki temu uczniowie zobaczą, że program nie jest przypadkowym zbiorem znaków, ale uporządkowaną konstrukcją, którą można analizować krok po kroku.

Celem tej części lekcji jest pokazanie, że rozumienie kodu zaczyna się od zauważania jego elementów i ich funkcji. Nawet prosty program wyświetlający tekst na ekranie zawiera najważniejsze składniki, które będą pojawiać się w kolejnych, bardziej rozbudowanych projektach. Dlatego warto dobrze poznać jego budowę już na początku nauki programowania w Javie.

Jak rozumieć kod

Cześć! Skoro to nasze początki, nie martw się – ten kod może wyglądać na pierwszy rzut oka jak zaklęcie magiczne, ale każdy jego element ma swoje logiczne miejsce i cel. W Javie panuje porządek: wszystko musi być w „szufladkach”.

Rozbijmy Twój program na czynniki pierwsze:

package test;

public class PrzykladowaKlasa {

	public static void main(String[] args) {
		// TODO Auto-generated method stub
				System.out.println("Jestem programem");

	}
}

1. Paczka (package)

package test;

To nic innego jak adres zamieszkania Twojego pliku. Wyobraź sobie, że Twój projekt to wielki biurowiec – package mówi nam, na którym piętrze i w którym pokoju znajduje się ten konkretny dokument. Pomaga to utrzymać porządek, gdy program rozrośnie się do setek plików.

2. Klasa (public class)

public class PrzykladowaKlasa { ... }

W Javie wszystko musi znajdować się wewnątrz klasy. Klasa to taki „przepis” lub „szablon”. 

Słowo public oznacza, że ta klasa jest widoczna dla wszystkich (jest ogólnodostępna). 

Natomiast PrzykladowaKlasa to nazwa, którą sam nadałeś. 

Pamiętaj o złotej zasadzie: w Javie nazwa klasy musi być identyczna jak nazwa pliku (czyli ten plik musi nazywać się PrzykladowaKlasa.java).

3. Metoda główna (public static void main)

public static void main(String[] args) { ... }

To jest serce Twojego programu. Bez tego fragmentu Java nie wiedziałaby, od czego zacząć. Możesz o tym myśleć jak o przycisku START.

Kiedy uruchamiasz program, komputer szuka dokładnie tej linijki i zaczyna wykonywać to, co znajdzie wewnątrz jej nawiasów klamrowych { }.

4. Komentarz (//)

// TODO Auto-generated method stub

Wszystko, co zaczyna się od //, jest ignorowane przez komputer. To notatki pisane przez programistę dla programisty (lub dla samego siebie z przyszłości). Ten konkretny komentarz to po prostu informacja od Twojego edytora kodu: „Heja, wygenerowałem to za Ciebie, dopisz tu resztę!”.

5. Instrukcja wyświetlania (System.out.println)

System.out.println("Jestem programem");

To jest właściwe polecenie, które wykonuje pracę:

• System.out: Mówi programowi, żeby skorzystał ze standardowego wyjścia (zazwyczaj jest to konsola/ekran).

• println: To skrót od „print line” (wydrukuj linię).

• „Jestem programem”: Tekst w cudzysłowie to tzw. String. To on pojawi się na Twoim ekranie.

O czym warto pamiętać (częste błędy na start):

• Średniki (;): Każda pojedyncza instrukcja wewnątrz metody musi kończyć się średnikiem. To jak kropka na końcu zdania.

• Wielkość liter: Java jest bardzo wrażliwa. System to nie to samo co system. Jeśli zrobisz literówkę w wielkości litery, program „nakrzyczy” na Ciebie błędem.

• Klamry { }: One tworzą bloki kodu. Zawsze pilnuj, żeby każda otwarta klamra miała swoją parę zamykającą.

Jak na pierwszy raz, Twój kod wygląda solidnie. Chciałbyś spróbować go teraz zmodyfikować, żeby wyświetlił coś innego, czy wolisz dopytać o któryś z tych trudnych terminów (jak static albo void)?