Destruktory

Destruktor, jak sugeruje nazwa, jest przeciwieństwem konstruktora. Zostaje on najczęściej wywołany automatycznie, tuż przed usunięciem danego obiektu klasy. Ma na celu przygotowanie do fizycznego zwolnienia zajmowanej przez obiekt pamięci. W destruktorze można zawrzeć m.in. instrukcję zamknięcia połączenia z plikiem lub wyrejestrowanie się z innych obiektów. Destruktor nie przyjmuje żadnych argumentów.

Co istotne – podczas gdy klasa może posiadać wiele konstruktorów, destruktor może być tylko jeden.

W języku Java nie używa się destruktorów, czyli metod wywoływanych przez program w celu usunięcia obiektu z pamięci. Wynika to z faktu, że stosuje się w nim szczególną metodę zarządzania pamięcią.

W przypadku języków niskopoziomowych zarządzaniem pamięcią zajmuje się programista. Właśnie on jest odpowiedzialny między innymi za usuwanie niepotrzebnych obiektów z pamięci.

Natomiast po uruchomieniu programu napisanego w języku Java zarządzaniem pamięcią zajmuje się wirtualna maszyna Javy (JVM, ang. Java Virtual Machine), a ściślej mówiąc tzw. garbage collector. Wirtualna maszyna zapobiega wyciekom pamięci, czyli niezamierzonemu zajmowaniu pamięci komputera.

Mechanizm ten jest bardzo wygodny, ponieważ przejmuje część zadań, które musiałby wykonać programista. Z drugiej strony ceną za to jest spowolnienie działania programów (w porównaniu z ich odpowiednikami napisanymi w językach z ręcznym zarządzaniem pamięcią). Obecnie to się zmienia: aplikacje Javy coraz mniej ustępują w szybkości programom utworzonym w językach, w których nie stosuje się automatycznego zarządzania pamięcią.

Mimo wszystko usuwanie niepotrzebnych obiektów jest uważane za dobry nawyk programisty.