inaczej nazywana reakcją utleniania‑redukcji; reakcja chemiczna, w trakcie której dochodzi do zmiany stopnia utlenienia pierwiastków po stronie substratów i produktów

(łac. reductio „zmniejszenie”) przyjmowanie elektronów przez jony lub atomy pierwiastków, w wyniku czego dochodzi do obniżenia stopnia utlenienia

pierwiastek podwyższający swój stopień utlenienia (utleniający się)

pojęcie umowne, które określa ładunek danego pierwiastka chemicznego

to pierwiastek obniżający swój stopień utlenienia (redukujący się)

oddawanie elektronów przez jony lub atomy pierwiastków, w wyniku czego dochodzi do podwyższenia stopnia utlenienia

półogniwo, na którym zachodzi reakcja utleniania; w ogniwie ma znak ujemny

substancja, która za pośrednictwem jonów przewodzi prąd elektryczny

półogniwo, na którym zachodzi reakcja redukcji; w ogniwie ma znak dodatni

potencjał półogniwa, w którym metal zanurzony jest w roztworze zawierającym jony potencjałotwórcze o stężeniu 1 $\frac{\mathrm{mol}}{{\mathrm{dm}}^3}$, a gazy są pod ciśnieniem 1013 hPa w temperaturze 298 K (25°C), mierzony względem standardowego półogniwa wodorowego

zbudowane jest z przewodnika elektronowego, który jest zanurzony w przewodniku jonowym (najczęściej to roztwór odpowiedniego elektrolitu)

związek wielkocząsteczkowy w postaci łańcucha lub sieci powtarzających się merów w liczbie od 1000 i więcej

proces polegający na odrywaniu elektronu lub elektronów od elektrycznie obojętnych atomów lub cząsteczek pod wpływem dostarczonej energii, prowadzący do powstania dodatnio naładowanych jonów (kationów) i swobodnych elektronów