a) Nizina Śląska – przeważa akumulacja. Na dużych głębokościach występują osady i fałdowania z mezozoiku i paleozoiku, które przykryte zostały grubą warstwą osadów kenozoicznych pochodzących z akumulacji rzecznej, wiatrowej i lodowcowej.

b) Wyżyna Krakowsko‑Częstochowska – akumulacja morska, erozja rzeczna, wiatrowa, wietrzenie mechaniczne i chemiczne, czyli kras oraz ruchy masowe. Większość skał na wyżynie pochodzi z ery mezozoicznej, kiedy obszar ten pokrywało morze, na którego dnie gromadziły się osady. Na początku ery kenozoicznej ruchy górotwórcze przyczyniły się do podniesienia terenu, a późniejsze procesy zewnętrzne ponownie obniżały i wyrównywały rzeźbę terenu.

c) Tatry – fałdowania orogenezy alpejskiej. Na przełomie mezozoiku i kenozoiku na dnie morza gromadziły się osady, powstał tak zwany flisz karpacki. Warstwy te zostały silnie pofałdowane w czasie alpejskich ruchów górotwórczych. Na rzeźbę Tatr wpłynęły także procesy zewnętrzne, czyli erozja i akumulacja wodno‑lodowcowa, ponieważ lodowce wysokogórskie znacznie przekształciły rzeźbę Tatr. Tatry Wysokie zbudowane są głównie z twardych, odpornych granitów, które powstały dużo wcześniej i dlatego pozostały najwyższym pasmem.

d) Żuławy Wiślane – akumulacja rzeczna, przy ujściach rzek gromadzi się materiał skalny i organiczny, który buduje na przykład deltę Wisły na Żuławach.

e) Pojezierze Mazurskie – związane z działalnością lądolodu, erozją i akumulacją. Lądolód skandynawski przyczynił się do zmiany ukształtowania terenu. Powstały wówczas typowe formy polodowcowe, na przykład ozy, kemy, jeziora rynnowe i morenowe.