Trochę teorii
Zmiany na mapie politycznej świata
Mapa polityczna pokazuje rozmieszczenie państw na świecie – jest to wiedza podstawowa. Dokładniejsza analiza prezentuje nieco większą złożoność zagadnienia. Państwo powinno mieć terytorium, ludność, suwerenną władzę, powinno być uznane przez inne państwa (de iure, czyli oficjalnie lub de facto – nieoficjalnie, np. poprzez kontakty handlowe).
Nowe państwa powstają w efekcie:
dekolonizacji – odzyskiwanie niepodległości przez kolonie,
secesji – oderwanie części terytorium od państwa już istniejącego,
dezintegracji – rozpad państw istniejących (najczęściej wielonarodowościowych),
integracji – zjednoczenie krajów dotychczas oddzielnych,
odzyskania niepodległości – np. po wcześniejszej aneksji.
Ostatnio do największych zmian na mapie politycznej świata doszło po przemianach gospodarczych i ustrojowych z przełomu lat 80. i 90. XX w., które doprowadziły do:
zjednoczenia Niemiec (w 1990 r.),
rozpadu Związku Radzieckiego (w 1991 r.) na 15 nowych państw położonych w Europie Wschodniej oraz Azji Północnej i Centralnej: Rosji, Litwy, Łotwy, Estonii, Ukrainy, Białorusi, Mołdawii, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, Kazachstanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu, Tadżykistanu i Kirgistanu,
rozpadu Czechosłowacji (w 1993 r.) na Czechy i Słowację,
rozpadu Jugosławii na: Słowenię, Chorwację, Macedonię (w 1991 r.), Bośnię i Hercegowinę oraz Serbię i Czarnogórę (w 1992 r.), z której następnie wyodrębniła się Czarnogóra (w 2006 r.), a później Kosowo (w 2008 r.), które jest obecnie najmłodszym państwem w Europie, lecz nieuznawanym przez wszystkie państwa.
Na mapie politycznej Europy w ostatnich latach zaszły drobne modyfikacje. Od 2019 roku funkcjonuje inna nazwa Macedonii – Macedonia Północna. Głównym powodem zmiany były żądania Grecji dotyczące zmiany nazwy tego państwa. Według Greków nazwa „Macedonia” dotyczy ich dorobku kulturowego. Mieszkańcy Holandii zaś zadecydowali, że od 2020 r. rezygnują z anglojęzycznej nazwy swojego kraju „Holland” na rzecz nazwy „The Netherlands”. Decyzja ta nie wpłynęła jednak na zmianę zalecanej nazwy tego państwa w naszym języku. Obowiązująca u nas nazwa to wciąż Holandia.
Oprócz tego pojawiły się także nowe państwa w innych regionach świata:
Jemen (powstały w wyniku zjednoczenia Jemenu Północnego i Południowego w 1990 r.),
Namibia (powstała w wyniku uniezależnienia się od RPA w 1990 r.),
Mikronezja (będąca wcześniej terytorium powierniczymterytorium powierniczym USA, w 1990 r.),
Erytrea (powstała w wyniku secesji od Etiopii w 1993 r.),
Palau (wcześniej funkcjonujące jako terytorium powiernicze USA, w 1994 r.),
Timor Wschodni (powstał w wyniku secesji od Indonezji w 2002 r.),
Sudan Południowy (powstał w wyniku secesji od Sudanu w 2011 r.).
Warto dodać, że zarówno Hongkong (kolonia Wielkiej Brytanii do 1997 r.), jak i Makau (własność Portugalii do 1999 r.) wróciły do Chin i mają status Specjalnych Regionów Administracyjnych. Wspomniano o nich, chociaż nie są państwami, jednak w wielu statystykach międzynarodowych są ujmowane osobno.
Najmłodsze państwo na świecie i w Europie
Jak dotąd najmłodszym państwem na świecie jest Sudan Południowy. Powstał on w 2011 r. w wyniku odłączenia fragmentu Sudanu (ok. 30% jego powierzchni).
Powierzchnia: 644,3 tys. km²
Liczba ludności: 13,0 mln
Stolica: Dżuba
Język urzędowy: angielski
Waluta: funt południowosudański
Republika Sudanu Południowego - galeria rycin
W Europie natomiast najmłodszym państwem jest Kosowo. Kosowo jest uznawane przez około 108‑117 państw na świecie. Według najnowszych informacji, z 193 członków ONZ, około 108 państw członkowskich to uznało, co stanowi około 56% wszystkich państw członkowskich ONZ. Liczba ta jest szacowana w granicach 110‑119, jednak zdarza się, że niektóre kraje wycofują uznanie lub mają zamrożony status uznania, co powoduje rozbieżności w liczbach. Powstało w 2008 r. w wyniku wyodrębnienia z Serbii, która uznaje je za swoją prowincję.
Powierzchnia: 10,9 tys. km²
Liczba ludności: 1,9 mln
Stolica: Prisztina
Język urzędowy: albański
Waluta: euro
Republika Kosowa - galeria rycin
Problemy młodych państw świata
Najmłodsze państwa na świecie bardzo często odznaczają się bardzo niskimi wartościami PKB na mieszkańca, małą długością trwania życia i niewielkim stopniem dywersyfikacji gospodarki.dywersyfikacji gospodarki.
- 1. zestaw danych:
- Państwo: Erytrea
- PKB na mieszkańca: 811.4
- 2. zestaw danych:
- Państwo: Jemen
- PKB na mieszkańca: 944.4
- 3. zestaw danych:
- Państwo: Sudan Południowy
- PKB na mieszkańca: 1119.7
- 4. zestaw danych:
- Państwo: Timor Wschodni
- PKB na mieszkańca: 2035.5
- 5. zestaw danych:
- Państwo: Mikronezja
- PKB na mieszkańca: 3568.3
- 6. zestaw danych:
- Państwo: Kosowo
- PKB na mieszkańca: 4302.3
- 7. zestaw danych:
- Państwo: Namibia
- PKB na mieszkańca: 5931.5
- 8. zestaw danych:
- Państwo: Palau
- PKB na mieszkańca: 15859.4
- 1. zestaw danych:
- Państwo: Sudan Południowy
- Średnia długość trwania życia: 57
- 2. zestaw danych:
- Państwo: Namibia
- Średnia długość trwania życia: 63
- 3. zestaw danych:
- Państwo: Erytrea
- Średnia długość trwania życia: 66
- 4. zestaw danych:
- Państwo: Jemen
- Średnia długość trwania życia: 66
- 5. zestaw danych:
- Państwo: Mikronezja
- Średnia długość trwania życia: 68
- 6. zestaw danych:
- Państwo: Timor Wschodni
- Średnia długość trwania życia: 69
- 7. zestaw danych:
- Państwo: Palau
- Średnia długość trwania życia: 69
- 8. zestaw danych:
- Państwo: Kosowo
- Średnia długość trwania życia: 72
Erytrea, Palau, Jemen - galeria map
Podsumowując państwa powstałe w XXI wieku, takie jak Sudan Południowy, Timor Wschodni, Kosowo czy Czarnogóra, mierzą się z szeregiem poważnych wyzwań politycznych, gospodarczych i społecznych. Najczęstsze problemy to niestabilność polityczna, częste konflikty wewnętrzne i zbrojne spory z państwami, od których się odłączyły (np. Sudan Południowy z Sudanem, Timor Wschodni z Indonezją). Młode państwa często mają słabo rozwinięte instytucje demokratyczne, trudności w tworzeniu stabilnych rządów oraz nie w pełni ukształtowany system prawny (np. brak stałej konstytucji).
Pod względem gospodarczym cechuje je niskie PKB na mieszkańca, wysoki poziom ubóstwa, słabo rozwinięta i mało zdywersyfikowana gospodarka oraz uzależnienie od eksportu niewielu surowców (np. ropy naftowej w Sudanie Południowym). Problemy społeczne obejmują niską oczekiwaną długość życia, wysoki poziom niedożywienia, masowe migracje oraz napięcia etniczne i społeczne. Dodatkowo, nowe państwa często nie są w pełni uznawane na arenie międzynarodowej, co utrudnia im rozwój gospodarczy i polityczny oraz ogranicza dostęp do organizacji międzynarodowych, inwestycji i pomocy rozwojowej. Wszystkie te czynniki sprawiają, że mieszkańcy tych krajów nie zawsze odnoszą się z entuzjazmem do wywalczonej niepodległości, a wewnętrzne konflikty jeszcze się nasilają.