Równość jest jedną z podstawowych wartości społeczeństw demokratycznych. Zakaz i przeciwdziałanie dyskryminacji to fundament polityki poszczególnych państw, ale także całej wspólnoty Unii Europejskiej. W Polsce równość jest zapisana zarówno w Konstytucji, jak w innych aktach prawnych.

Równość oznacza jednakowy dostęp do zasobów, praw oraz pracy. Jednym z przykładów dyskryminacji jest nierówne traktowanie osób ze względu na ich rasę czy pochodzenie. Znane są sytuacje, w których ludziom o odmiennych narodowości odmawia się pracy lub sprawia się trudności na przykład w wynajmie mieszkania czy podczas zapisu dzieci do placówek edukacyjnych. W ostrzejszej formie dyskryminacja może mieć przejaw słownego obrażania osób innego pochodzenia, niszczenia ich mienia, a nawet agresji fizycznej. Według opracowania sporządzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich w 2013 roku, do przykładów dyskryminacji rasowej zalicza się:

1) „odmowę przyjęcia do pracy osoby należącej do określonej mniejszości narodowej lub etnicznej pomimo posiadania równorzędnych lub wyższych kwalifikacji zawodowych,

2) odmowę wstępu osobie o określonym pochodzeniu etnicznym lub narodowym do restauracji, kawiarni, dyskoteki lub odmowa jej obsługi w banku lub innym punkcie usługowym,

3) odmowę przyjęcia do szpitala, przychodni zdrowia lub gabinetu lekarskiego z powodu pochodzenia etnicznego,

4) osiedlanie osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych tylko w określonych miejscowościach lub dzielnicach większych miast lub oferowanie gorszego standardu zamieszkania,

5) złe traktowanie, kierowanie obraźliwych słów, wyśmiewanie z powodu przynależności rasowej lub etnicznej w szkole lub w miejscu zatrudnienia”

Kto podejmuje walkę z dyskryminacją rasową? Batalię taką podejmują zarówno poszczególne kraje, jak również organizacje ponadnarodowe – Unia Europejska czy Organizacja Narodów Zjednoczonych. Walka z dyskryminacją rasową na świecie trwa od ponad 50 lat. Jakie przyjęła formy? Pierwszym krokiem było przyjęcie w 1945 roku Karty Narodów Zjednoczonych, która narzucała równość traktowania ludzi bez względu na ich pochodzenie i rasę. Trzy lata później w życie weszła Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, w zapisach której również znalazło się prawo do równego traktowania. W 1969 roku w życie weszła kolejna Deklaracja Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dotyczyła ona eliminacji wszelkich form dyskryminacji rasowej. W dalszych latach uznano organizacje o charakterze rasistowskim za przestępcze. Rok 1971 ogłoszono rokiem walki z rasizmem, a lata 1973-1982 - dekadą walki z rasizmem i dyskryminacją rasową. W następnych dziesięcioleciach ogłaszano kolejne dekady walki z rasizmem.

Inną formą walki z dyskryminacją rasową są konferencje międzynarodowe. Pierwsza konferencja na temat zwalczania rasizmu i dyskryminacji rasowej miała miejsce w Genewie w 1978 roku, kolejna odbyła się w 1983 roku również w Genewie, a kolejna w RPA w 2001 roku.

Na poziomie państw powstają akty prawne regulujące kwestie równego traktowania i niedyskryminacji. Działania mogą być podejmowane także przez organizacje pozarządowe i rzeczników praw obywatelskich, by w efekcie każdy miał zapewnione prawo do równego traktowania.