Na mapie świata zaznaczono obszary częstych trzęsień ziemi (sejsmiczne), obszary sporadycznych trzęsień ziemi (pensejsmiczne), obszary wolne od trzęsień ziemi, czynne wulkany lądowe oraz niektóre czynne wulkany podwodne. Opisano: 1. Strefę subdukcji (zaznaczono zachodnie wybrzeże Ameryki Południowej), 2. Strefę spreadingu w obrębie oceanu (zaznaczono obszar wzdłuż Atlantyku) , 3. Strefę spreadingu w obrębie kontynentu (zaznaczono wschodnią część Afryki), 4. Pióropusze gorąca (zaznaczono Hawaje). Na mapie wyróżniono dwie główne strefy sejsmiczne Ziemi: okołopacyficzną, która obejmuje pacyficzne wybrzeża obu Ameryk, archipelag Aleutów i Wysp Kurylskich, Japonię, Tajwan, Filipiny, Mariany, Nową Gwineę, archipelag Nowych Hebrydów, wyspy Fidżi, Samoa, Tonga, Kermadec i Nową Zelandię. Jest to pas utworzony głównie przez strefy subdukcji pod rowami oceanicznymi. Drugą strefą jest strefa alpejsko‑himalajska, która ciągnie się od Wysp Azorskich poprzez Alpy, Półwysep Apeniński, Bałkany, Anatolię, Wyżynę Irańską, góry Hindukuszu, Himalaje i Tybet po Wyspy Sundajskie. Jest to pas utworzony głównie przez strefy subdukcji pod młodymi górami. Strefami sejsmicznymi są także grzbiety śródoceaniczne (chodzi o te grzbiety śródoceaniczne, w których obserwuje się spreading) i ryfty kontynentalne (takie, jak Wielkie Rowy Afrykańskie czy ryft Bajkału). Obszary nieaktywne sejsmicznie to między innymi Grenlandia, północno‑wschodnia część Ameryki Północnej (Kanady), wschodnia cześć Ameryki Południowej, zachodnia i południowa część Afryki, Skandynawia i zachodnia część Rosji, Indie, północno‑zachodnie obszary Australii, Antarktyda.