Ukształtowanie powierzchni Ziemi, które dziś uważamy za stałe i oczywiste, w rzeczywistości jest jedynie krótkim kadrem w nieustannym filmie geologicznym. To, co widzimy za oknem, to żywy zapis odwiecznego dialogu dwóch potężnych, ścierających się sił.

Z jednej strony działają procesy endogeniczne, napędzane potężną energią wnętrza planety, która fałduje, wypiętrza i rozrywa skorupę ziemską, tworząc monumentalne góry i głębokie depresje. Z drugiej natychmiast odpowiadają im procesy egzogeniczne. Energia słońca, woda, wiatr i mróz cierpliwie, sekunda po sekundzie, kruszą najtwardsze skały, rzeźbiąc doliny i wyrównując powstałe kontrasty. Współczesna rzeźba terenu jest stanem kruchej, dynamicznej równowagi między tą geologiczną kreacją a destrukcją.