Indeks dolny W 1983 r. rozpoczęła się wojna domowa, której celem jest ujednolicenie religii. Ma być tylko islam. Obecni wielcy politycy Sudanu, także chrześcijanie widzą, że powodów wojny domowej jest więcej, a wśród nich podział bogactw naturalnych kraju (m.in. ropy naftowej) oraz walka o władzę. Wojna przyniosła katastrofalne skutki całemu krajowi. Bombardowanie przez armię rządową południa Sudanu zabiło ogromną liczbę Sudańczyków, którzy w popłochu uciekali. Jedni schronili się w Ugandzie i Kenii, a ci, którzy uciekli na północ, pragnęli dotrzeć do jakiegoś miasta. Większość umierała w drodze z głodu i pragnienia. Pozostali przy życiu zasypywali zmarłych piaskiem Sahary i kontynuowali podróż. Docierali do Chartumu wyczerpani fizycznie i zdani na łaskę obcych. Nie znają tam nikogo ani żadnego języka, prócz dialektu swego szczepu. Ludzie z tego samego szczepu, języka, tradycji i kultury osiadają w tej samej okolicy. Tak jest bezpieczniej, ale nie rozwiązuje to ich problemów. Nie mają jedzenia, wody ani odzieży. Większość dociera do miasta dosłownie naga. Nie mogą więc przebywać w mieście. Zresztą nie ma tam dla nich miejsca, a na obrzeżach stolicy brak nawet drzewa, pod którym można by się skryć przed palącym słońcem. Zbierają kartony i worki po cukrze, z których budują szałasy, by schronić się choć przed skwarem. […] Przebywający na północy chłopcy po egzaminach maturalnych zmuszani są do ćwiczeń wojskowych, a potem do walki na południu. Dostają do ręki broń, by strzelać do swoich braci. Jest to warunek otrzymania świadectwa maturalnego. […] Dziś rodziny nie mają domu. Opieka nad dzieckiem spada na samotną, niepracującą kobietę. Jej największą troską jest znalezienie pożywienia dla kilku czy kilkunastu dzieci, którymi się opiekuje. Najczęściej włóczą się one bez opieki. Wychowuje je ulica. Indeks dolny koniec_{W 1983 r. rozpoczęła się wojna domowa, której celem jest ujednolicenie religii. Ma być tylko islam. Obecni wielcy politycy Sudanu, także chrześcijanie widzą, że powodów wojny domowej jest więcej, a wśród nich podział bogactw naturalnych kraju (m.in. ropy naftowej) oraz walka o władzę. Wojna przyniosła katastrofalne skutki całemu krajowi. Bombardowanie przez armię rządową południa Sudanu zabiło ogromną liczbę Sudańczyków, którzy w popłochu uciekali. Jedni schronili się w Ugandzie i Kenii, a ci, którzy uciekli na północ, pragnęli dotrzeć do jakiegoś miasta. Większość umierała w drodze z głodu i pragnienia. Pozostali przy życiu zasypywali zmarłych piaskiem Sahary i kontynuowali podróż. Docierali do Chartumu wyczerpani fizycznie i zdani na łaskę obcych. Nie znają tam nikogo ani żadnego języka, prócz dialektu swego szczepu. Ludzie z tego samego szczepu, języka, tradycji i kultury osiadają w tej samej okolicy. Tak jest bezpieczniej, ale nie rozwiązuje to ich problemów. Nie mają jedzenia, wody ani odzieży. Większość dociera do miasta dosłownie naga. Nie mogą więc przebywać w mieście. Zresztą nie ma tam dla nich miejsca, a na obrzeżach stolicy brak nawet drzewa, pod którym można by się skryć przed palącym słońcem. Zbierają kartony i worki po cukrze, z których budują szałasy, by schronić się choć przed skwarem. […] Przebywający na północy chłopcy po egzaminach maturalnych zmuszani są do ćwiczeń wojskowych, a potem do walki na południu. Dostają do ręki broń, by strzelać do swoich braci. Jest to warunek otrzymania świadectwa maturalnego. […] Dziś rodziny nie mają domu. Opieka nad dzieckiem spada na samotną, niepracującą kobietę. Jej największą troską jest znalezienie pożywienia dla kilku czy kilkunastu dzieci, którymi się opiekuje. Najczęściej włóczą się one bez opieki. Wychowuje je ulica.}