Polecenia do materiałów graficznych
W ramach utrwalenia wiedzy i umiejętności, wykonaj polecenia do multimediów.
Czynniki rozwoju osadnictwa
Korzystając z poniższej prezentacji, wymień czynniki sprzyjające rozwojowi osadnictwa lub ograniczające go w wybranym przez Ciebie państwie lub regionie.
2. Czynniki rozmieszczenia ludności
Czynniki przyrodnicze
Czynniki pozaprzyrodnicze
Zmiana roli czynników rozmieszczenia ludności w czasie
W etapie przedindustrialnym najważniejszym celem osadników były dogodne warunki przyrodnicze do uprawy roślin i zwierząt (łagodny klimat, dostęp do wody, mało urozmaicona rzeźba terenu, żyzne gleby) i bliskość szlaków handlowych. W etapie industrialnym – praca w przemyśle (zasoby surowców, dostęp do wody, obecność infrastruktury transportowej). Natomiast w etapie postindustrialnym – lepiej płatna praca w usługach i przemyśle, satysfakcjonujący poziom życia (bliskość dużych miast o wysokim poziomie rozwoju, bliskość szlaków transportowych, wyższa jakość życia). Ludność obecnie zamieszkuje sztuczne wyspy i obszary, na których - z powodu braku wody słodkiej - odsala się wodę morską.
Bariera świetlna
Bariera termiczna
Bariera wodna
4. Prawidłowości w rozmieszczeniu ludności
Niemal 87% ludności mieszka na półkuli północnej, zwłaszcza między 10°N a 40°N,
w strefie podzwrotnikowej i umiarkowanej żyje ok. 75% ludności,
około 60% ludności żyje na obszarach położonych < 200 m n.p.m.,
około 50% ludności mieszka na terenach oddalonych nie więcej niż 200 km od wybrzeży mórz i oceanów, zwłaszcza w dolinach i deltach rzecznych oraz w rejonie jezior,
około 60% ludności mieszka w Azji, z czego 1/3 w Chinach,
gęsto zaludnione są obszary sejsmiczne, ze względu na żyzne gleby oraz obszary występowania surowców mineralnych (np. Kiruna w Szwecji poza kołem podbiegunowym, gdzie wydobywa się rudy żelaza).
Wskaźnik gęstości zaludnienia według państw w 2019 r. w osobach na 1 kmIndeks górny 22.
6. Zróżnicowanie gęstości zaludnienia na świecie
Wskaźnik gęstości zaludnienia przedstawia rozmieszczenie ludności na danym obszarze, lecz nie uwzględnia zróżnicowania rozmieszczenia ludności w obrębie danego kraju. Dotyczy to w szczególności Chin (wschodnia część kraju zaludniona jest o wiele bardziej niż zachodnia), Egiptu (najgęściej zaludniona jest dolina i delta Nilu) czy Indii (najgęściej zaludnione są doliny rzeczne). Szczególnie wysoką gęstość zaludnienia obserwuje się w dużych miastach.
Bariery osadnicze
Zapoznaj się z audiobookiem i wykonaj poniższe polecenia.
Zaznacz poprawne dokończenie zdania. Następnie podaj przykłady obszarów, gdzie występuje ekologiczna bariera osadnictwa.
Opisz sposób w jaki bariera wysokościowa (grawitacyjna) wpływa na gospodarowanie człowieka.
Bariery ograniczające osadnictwo na świecie
Ludzie do zamieszkania wybierają najkorzystniejsze przyrodniczo dla nich tereny, takie gdzie bardzo dobrze rozwijają się zwierzęta i roślinność (występuje duży przyrost biomasy). Rozwój osadnictwa hamują tak zwane bariery osadnicze: termiczna, wysokościowa, wodna, świetlna i ekologiczna. W efekcie ich oddziaływania najmniej zaludnione obszary świata to: wilgotne lasy równikowe, gorące pustynie i półpustynie, tereny wysokogórskie, pustynie lodowe oraz obszary subpolarne.
Bariera termiczna związana jest z dopływem promieniowania całkowitego do powierzchni ziemi. Niekorzystne są obszary z bardzo dużym lub bardzo małym natężeniem promieniowania słonecznego, które skutkują wysoką, bądź bardzo niską temperaturą powietrza w skali doby lub roku. Powoduje to ograniczenia w rozwoju roślin, hodowli zwierząt i stanowi problem w wyżywieniu ludności. Zagrożone obszary to gorące pustynie i półpustynie w strefie klimatu zwrotnikowego suchego, gdzie średnia temperatura powietrza najchłodniejszego miesiąca wynosi między 10 a 20°C. Również niekorzystne są tereny ze średnią temperaturą w najcieplejszym miesiącu poniżej 10°C i poniżej 0°C, czyli odpowiednio w strefie klimatu subpolarnego i polarnego oraz na obszarach wysokogórskich. Niska temperatura powietrza ogranicza okres wegetacyjny roślin, tak więc rozwój rolnictwa jest bardzo utrudniony (możliwe są tylko uprawy w szklarniach). Czasami bariera termiczna jest przez ludzi pokonywana dużymi nakładami finansowymi, jeśli budowa osad i miast jest uzasadniona ekonomicznie (na przykład poprzez wydobycie surowców mineralnych). Za przykład mogą posłużyć tu kopalnie niklu, kobaltu, platyny i węgla kamiennego w Norylsku w Rosji. Innym czynnikiem zakładania takich siedlisk może być polityka lub nauka, za sprawą których powstają bazy wojskowe oraz stacje naukowe na przykład na dalekiej północy Eurazji, czy Ameryki Północnej, w Arktyce i na Antarktydzie.
Organizm człowieka ma niewielką tolerancję termiczną, a strefa komfortu związana jest z temperaturą około 18-23°C. Nadmiernie duża temperatura powietrza może spowodować przegrzanie organizmu człowieka (czyli udar cieplny) i denaturację białka w ciele, a w efekcie śmierć. Nadmiernie mała temperatura powietrza wpływa na wyziębienie i zwolnienie metabolizmu, co prowadzi do hipotermii, a następnie do zgonu. Organizm człowieka oczywiście broni się przed niekorzystnymi czynnikami termicznymi poprzez mechanizmy termoregulacji, na przykład podczas przegrzania rozpoczynają intensywną pracę gruczoły potowe, które schładzają skórę przez wyparowanie potu, rozszerzają się też naczynia krwionośne, żeby oddać na zewnątrz ciała jak najwięcej ciepła transportowanego z krwią. W czasie wyziębienia nasz organizm zwiększa dawki energii podczas drżenia mięśni, następuje piloerekcja, czyli tak zwana „gęsia skórka” – która polega na utworzeniu pod podniesionymi włoskami na ciele warstewki izolującego powietrza, które w niewielki sposób chroni skórę przed wyziębieniem, następuje też skurcz naczyń krwionośnych, żeby zmniejszyć przepływ krwi i rozprowadzanie ciepła w organizmie. Niestety w dłuższym czasie te sposoby obrony organizmu są zbyt słabe i musimy wspomagać się odpowiednią odzieżą, chroniąc się w mieszkaniach (chłodzonych lub ogrzewanych), spożywając właściwe dla danych warunków termicznych posiłki i napoje.
Bariera wysokościowa związana jest przede wszystkim z małą zawartością tlenu w powietrzu na terenach wysokogórskich. Wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza następuje spadek ciśnienia atmosferycznego, który ma wpływ na rozrzedzenie powietrza i zmniejszenie ilości tlenu, jakim oddychamy. Bariera ta silnie ogranicza osadnictwo powyżej 5000 metrów nad poziomem morza – osiedla na tej wysokości już nie występują.
Tereny powyżej 1000 metrów nad poziomem morza zamieszkuje zaledwie 5% ludności. W Europie w Alpach osadnictwo sięga do około 2000 metrów nad poziomem morza. W strefie cieplejszej, od 45°N do 45°S osady występują do około 5000 metrów nad poziomem morza, na przykład w Andach, Himalajach i Tybecie. Najwyżej położone stolice występują w Ameryce Południowej, są nimi: La Paz (3650 metrów nad poziomem morza) i Quito (2850 metrów nad poziomem morza), a także w Afryce, gdzie znajduje się Addis Abeba (2400 metrów nad poziomem morza).
Dużym utrudnieniem w gospodarowaniu na terenach wysokogórskich jest samo ukształtowanie terenu. Intensywne opady deszczy i śniegu, a w efekcie też powodzie błyskawiczne, często prowadzą do wystąpienia ruchów grawitacyjnych na stromych stokach (szczególnie jeśli są słabo zalesione) i mogą spowodować osuwiska, obrywy lub spływy gruzowo-błotne. Zjawiska te utrudniają gospodarkę rolną, ponieważ pola uprawne są zakładane metodą tarasów, która na stromych stokach uniemożliwia mechanizację rolnictwa, to też znaczna przeszkoda dla rozwoju transportu i budownictwa.
Bariera wodna wiąże się z brakiem lub nadmiarem wody w środowisku. W klimatach gorących i suchych brakuje wody. Jej deficyt spowodowany jest bardzo dużym parowaniem przy wysokiej temperaturze, a niewielkie opady nie rekompensują strat wilgoci. W tak trudnych warunkach, na obszarze pustyń i półpustyń, rozwinęło się pasterstwo nomadyczne (koczownicze), które polega na sezonowej wędrówce pasterzy ze stadami zwierząt na obszary zasobniejsze w wodę (na przykład na Saharze i w Sahelu w Afryce).
Brak wody dotyka też duże miasta strefy umiarkowanej, które nie są położone nad wielkimi rzekami (Katowice, Lwów, Łódź). Miasta te muszą korzystać z ujęć głębinowych.
W klimatach gorących i wilgotnych mamy do czynienia z nadmiarem wody. Intensywne, codzienne opady deszczu (szczególnie w odmianie klimatu monsunowego) są przyczyną powodzi w dolinach i ujściach rzek (często bujna roślinność zarasta i tamuje ujście). Zbyt duża ilość wody w środowisku i wilgoć w powietrzu, powodują problemy z erozją wodną gleb, jałowieniem, wkraczaniem bujnej roślinności na tereny uprawne, ale też trudności w przechowywaniu żywności. Rozwinięty świat insektów, płazów i gadów oraz pasożytów, wywołuje groźne choroby tropikalne.
Bariera świetlna dotyczy braku lub nadmiaru światła, które zakłócają dobowy rytm oświetlenia. Zaburzony czas trwania nocy i dnia powoduje problemy ze snem i pracą u ludzi.
Deficyt światła występuje głównie za kołem podbiegunowym na obu półkulach, tam gdzie występuje zjawisko dnia i nocy polarnej. Nadmiar światła występuje przede wszystkim w strefie międzyzwrotnikowej.
Niedobór światła słonecznego powoduje obniżenie nastroju i prowadzi do sezonowej depresji. Nadmiar promieni słonecznych skutkuje natomiast uszkodzeniem wzroku oraz oparzeniami skóry, co może spowodować rozwój czerniaka.
Bariera świetlna ma wpływ na dobór roślin uprawnych. Na półkuli północnej przebiega ona wzdłuż 30° równoleżnika. W umiarkowanych szerokościach geograficznych uprawia się rośliny długiego dnia, które potrzebują dopływu światła słonecznego ponad 14 godzin na dobę (na przykład żyto, pszenica, jęczmień, owies). W strefie międzyzwrotnikowej sadzi się rośliny krótkiego dnia, które do rozwoju potrzebują mniej światła słonecznego (na przykład ryż i niektóre odmiany kukurydzy).
Bariera ekologiczna występuje na obszarach zdegradowanych przez człowieka. Na świecie znajdziemy wiele miejsc dotkniętych klęską ekologiczną. Nie wszystkie realizowane działania i projekty są pomyślnie zakończone. Nieraz długofalowe prace prowadzą do zniszczenia środowiska. Nieudane realizacje dotyczą na przykład obszaru Jeziora Aralskiego, gdzie od 1959 roku nadmierny pobór wód rzek Amu-Daria i Syr-Daria w celu nawadniania pól bawełny, spowodował wysychanie i zmniejszenie objętości jeziora do 50%. Jezioro pozbawione dopływu znacznych ilości wody stało się bardzo słone i wyginęła w nim większość ryb. Miasta, które niegdyś leżały na brzegu, obecnie znajdują się kilkadziesiąt kilometrów od linii wody.
Awarie elektrowni jądrowych w Czarnobylu w 1986 roku i w Fukushimie w 2011 roku doprowadziły do skażenia i napromieniowania okolicznych terenów. Katastrofy tankowców przewożących ropę naftową lub platform wiertniczych powodują zanieczyszczenie wód mórz i oceanów. Do najbardziej znanych katastrof tego typu należy eksplozja platformy wiertniczej Deepwater Horizon w 2010 roku, która skaziła ropą ogromny obszar Zatoki Meksykańskiej.
Model przejścia demograficznego
Zapoznaj się z zamieszczonymi grafikami oraz opisami faz modelu przejścia demograficznego i wykonaj poniższe polecenie.
Zrób syntetyczną notatkę dotyczącą modelu faz przejścia demograficznego.
Przyczyny i skutki eksplozji demograficznej i regresu demograficznego
Zapoznaj się z poniższymi schematami a następnie wypisz listę działań państw zmierzających do ograniczenia eksplozji demograficznej oraz listę działań ograniczających regres demograficzny.
Typy demograficzne społeczeństw
Zapoznaj się z zamieszczonymi grafikami oraz opisami typów demograficznych społeczeństw i wykonaj poniższe polecenie.
Na podstawie poniższego materiału utwórz trzy polecenia do sprawdzianu z zakresu demografii, które dotyczyć będą zagadnień związanych z typami demograficznymi społeczeństw.
STANCJONARNE
REGRESYWNE
, Odniesienie do faz przejścia demograficznego PROGRESYWNE
STANCJONARNE
REGRESYWNE
, Charakterystyka demograficzna PROGRESYWNE
STANCJONARNE
REGRESYWNE
, Przykłady państw PROGRESYWNE
STANCJONARNE
REGRESYWNE
Piramidy wieku społeczeństw młodych - galeria rycin
Piramidy wieku społeczeństw zastojowych (dojrzałych) - galeria rycin
Piramidy wieku społeczeństw starych - galeria rycin
Migracje na świecie
Zapoznaj się z zamieszczonymi poniżej mapami i wykonaj poniższe polecenie.
Porównaj mapy „Współczynnik salda migracji w latach 2015–2020” i „Odsetek imigrantów w ogólnej liczbie ludności w latach 2015–2020”. Wybierz 10 państw z różnych regionów i sprawdź, czy tam, gdzie saldo migracji jest dodatnie, odsetek imigrantów jest zwykle wyższy (i odwrotnie). Podaj 3 przykłady potwierdzające tę zależność i 2 przykłady, które jej nie potwierdzają, oraz sformułuj wniosek.
Kręgi kulturowe świata
Zapoznaj się z poniższą prezentacją i wykonaj poniższe polecenia.
Porównaj główne wartości poszczególnych dwóch wybranych kręgów kulturowych i ich wkład w dziedzictwo kulturowe ludzkości.
Zaproponuj przykłady postaw, które możesz przyjąć, wykazując tolerancję wobec innych kultur.
Urbanizacja
Określ przyczyny zróżnicowania aktualnego poziomu urbanizacji na poszczególnych kontynentach.
Sformułuj prawidłowości opisujące zmiany w czasie poziomu urbanizacji na poszczególnych kontynentach.
Określ, w której grupie krajów - rozwijających się czy wysoko rozwiniętych - liczba mieszkańców miast zwiększa się szybciej. Wyjaśnij przyczyny.
Wyjaśnij, dlaczego współcześnie slumsy powstają głównie w wielkich miastach krajów rozwijających się.
Liczba ludności ogółem: 579 024 000
Gęstość zaludnienia: 2,9 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 472 483 584
Liczba ludności wiejskiej: 106 540 416
Wskaźnik urbanizacji: 81,6% Mapa hipsometryczna przedstawia Amerykę Północną. Teren powyżej 2000 metrów nad poziomem morza występuje na zachodzie kontynentu gdzie są Kordyliery, Góry Skaliste, Góry Alaska, Wyżyna Kolorado, Sierra Madre Zachodnie. Od 1000 do 2000 oraz od 500 do 1000 metrów występuje wokół gór oraz na wschodzie w Appalachach. Od 200 do 500 metrów występuje w centrum i na północy kontynentu. Poniżej 200 metrów występuje głównie na wybrzeżach. Lądolód znajduje się na Grenlandii. Zaznaczone są najważniejsze miasta. W Kanadzie Vancouver, Winnipeg, Calagary, Quebec, Montreal i stolica Ottawa. W USA Seattle, San Francisco, Los Angeles, San Diego, Dallas, Houston, Chicago, Atlanta, Miami, Nowy Jork, Boston i stolica Waszyngton. W Meksyku Monterrey, Guadalajara i stolica Meksyk. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Ameryki Północnej przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. W Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i na Grenlandii było to ponad 80%. W Meksyku od 70 do 80%. W krajach Ameryki Środkowej od 50 do 60%. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie w Ameryce Północnej w latach od 1950 do 2016. Stały poziom ponad 50 milionów osób we wszystkich latach wystąpił na obszarach wiejskich. Natomiast na obszarach miejskich w 1950 roku było to ponad 150 milionów ludności. Potem systematycznie wartości wzrastały i w 2016 roku wyniosły ponad 350 milionów ludności. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 2. Ameryka Południowa (2018)
Liczba ludności ogółem: 423 581 078
Gęstość zaludnienia: 21,4 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 338 441 281
Liczba ludności wiejskiej: 85 139 797
Wskaźnik urbanizacji: 79,9% Mapa hipsometryczna przedstawia Amerykę Południową. Wysokość terenu powyżej 2000 metrów nad poziomem morza znajduje się w Andach na zachodzie kontynentu. Od 1000 do 2000 metrów znajduje się na zboczach gór oraz na Wyżynie Brazylijskiej. O 500 do 1000 metrów znajduje się na południu kontynentu i na wschodzie oraz na Wyżynie Gujańskiej. Od 200 do 500 metrów występuje w środkowej części kontynentu i na południu. Poniżej 200 metrów znajduje się głównie na Nizinie Amazonki. Zaznaczono najważniejsze miasta. W Wenezueli Caracas. W Trynidadzie i Tobago Port of Spain. W Gujanie Georgetown. W Surinamie Paramaribo. W Gujanie Francuskiej Kajenna. W Panamie Panama. W Kolumbii Bogota i Medellin. W Ekwadorze Quito. W Peru Lima i Cuzco. W Boliwii La Paz. W Brazylii Manaus, Belem, Belo Horizonte, Rio de Janeiro, Sao Paulo, Porto Alegre, Fortaleza, Recife i Brasilia. W Paragwaju Asuncion. W Urugwaju Montevideo. W Chile Santiago. W Argentynie Cordoba i Buenos Aires. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Ameryki Południowej przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. W Argentynie i Urugwaju było to od 90 do 100%. W Chile, Brazylii, Wenezueli i Kolumbii od 80 do 90%. W Peru od 70 do 80%. W Ekwadorze i Surinamie od 60 do 70%. W Paragwaju, Boliwii od 50 do 60%. W Gujanie od 30 do 40%. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie w Ameryce Południowej w latach od 1950 do 2016. Na obszarach wiejskich przez wszystkie lata utrzymywał się stały poziom ponad 50 milionów ludności. W 1950 ludność na obszarach miejskich wynosiła 100 milionów, potem zaczęła wzrastać i w 2016 roku wyniosła ponad 400 milionów ludności. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 3. Europa (2018)
Liczba ludności ogółem: 746 419 440
Gęstość zaludnienia: 72,9 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 551 603 966
Liczba ludności wiejskiej: 194 815 474
Wskaźnik urbanizacji: 73,9%
Wskaźnik urbanizacji: 79,9% Mapa Europy przedstawia rozmieszczenie ludności. Gęstość zaludnienia powyżej 200 występuje w Doniecku, Mediolanie, Turynie, Porto, Lizbonie, Manchesterze, Paryżu, Brukseli, Amsterdamie, Rotterdamie, Kolonii, Hamburgu. Od 101 do 200 występuje w Moskwie, Kijowie, Odessie, Bukareszcie, Belgradzie, Budapeszcie, Wiedniu, Warszawie, Pradze, Monachium, Berlinie, Lyonie, Barcelonie, Marsylii, Londynie. Od 51 do 100 występuje w Madrycie, Dublinie, Sofii, Kopenhadze, Sztokholmie, Helsinkach, Petersburgu, Kazaniu, Niżnym Nowogradzie, Mińsku, Charkowie, Wołgogradzie. Poniżej 10 występuje w Alpach, na Islandii i na północy krajów skandynawskich. Natomiast od 11 do 50 występuje na pozostałych terenach. Ponad 10 milionów mieszkańców występuje w Stambule, Paryżu, Moskwie. Od 5 do 10 milionów w Madrycie, Barcelonie, Londynie, Petersburgu. Od 2 do 5 milionów w Lizbonie, Manchesterze, Birmingham, Berlinie, Mediolanie, Rzymie, Neapolu, Atenach, Kijowie. Od 1 do 2 milionów w Porto, Marsylii, Lyonie, Turynie, Dublinie, Glasgow, Leeds, Liverpoolu, Lille, Brukseli, Rotterdamie, Amsterdamie, Kolonii, Monachium, Hamburgu, Kopenhadze, Pradze, Monachium, Wiedniu, Budapeszcie, Belgradzie, Bukareszcie, Sofii, Odessie, Warszawie, Mińsku, Sztokholmie, Helsinkach, Charkowie, Rostowie nad Donem, Wołgogradzie, Samarze, Ufie, Permie, Kazaniu, Niżnym Nowogradzie. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Europy przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. O d 90 do 100% było w Holandii, Belgii, na Islandii. Od 80 do 90% w Wielkiej Brytanii, Francji, Hiszpanii, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii. Od 70 do 80% w Rosji, Niemczech, Szwajcarii, we Włoszech, w Grecji, Bułgarii, Czechach, na Węgrzech, Białorusi. Od 60 do 70% Polsce, Irlandii, Portugalii, Estonii, na Łotwie, Litwie, Ukrainie. Od 50 do 60% w Austrii, Słowenii, na Słowacji, Chorwacji, w Serbii, Rumunii, Czarnogórze, Kosowie, Macedonii, Albanii. Mniejsze wartości wystąpiły w Bośni i Hercegowinie oraz w Mołdawii. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie. W 1950 roku na obszarach wiejskich było ponad 200 milionów, potem spadało i w 2016 roku wyniosło 200 milionów. W 1950 roku na obszarach miejskich było ponad 500 milionów ludności, potem wartości wzrastały i w 2016 roku wyniosły ponad 700 milionów. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 4. Afryka (2018) Liczba ludności ogółem: 1 275 920 972
Gęstość zaludnienia: 36,4 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 525 679 440
Liczba ludności wiejskiej: 750 241 532
Wskaźnik urbanizacji: 41,2%
Wskaźnik urbanizacji: 73,9%
Wskaźnik urbanizacji: 79,9% Mapa Afryki przedstawia rozmieszczenie ludności. Gęstość zaludnienia ponad 200 występuje w okolicy Kairu, Lagosu i Port Hartcourt. Od 101 do 200 występuje w Akrze, Kapsztadzie, Johannesburgu, Kampali, Addis Abebie, Chartumie, Casablance, Rabacie, Algierze. Od 51 do 100 występuje w Durbanie, Kinszasie, Chartumie, Konakry, Dakarze. Od 11 do 50 występuje w Lusace, Nairobi, Mogadiszu, Abudży, Abidżanie, Bamako. Aglomeracje miejskie powyżej 10 milionów to Kinszasa, Lagos, Kair. Od 5 do 10 milionów to Abidżan, Luanda, Dar es Salaam, Chartum, Aleksandria. Od 2 do 5 milionów to Casablanca, Rabat, Algier, Dakar, Konakry, Bamako, Wagadugu, Kano, Kumasi, Akra, Abudża, Port Hartcourt, Duala, Jaunde, Lusaka, Johannesburg, Kapsztad, Durban, Antananarywa, Nairobi, Kampala, Mogadiszu, Addis Abeba. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Afryki przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. Od 90 do 100% występuje w Gabonie. Od 70 do 80% w Algierii i Libii. Od 60 do 70% w RPA, Botswanie, Angoli, Kongo. Od 50 do 60% w Kamerunie, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Mauretanii. Od 40 do 50% w Mali, Nigerii, Egipcie, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Namibii, Zambii. Od 30 do 40% w Zimbabwe, Tanzanii, Mozambiku, Sudanie, na Madagaskarze. Od 20 do 30% w Czadzie, Etiopii, Kenii. Niższe wartości występują w Nigrze i Sudanie Południowym. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie w Afryce w latach od 1950 do 2016. Na obszarach wiejskich w 1950 roku było 200 milionów ludności, następnie wartość się zwiększyła i w 2016 roku wyniosła około 700 milionów. Na obszarach miejskich w 1950 roku było poniżej 100 milionów ludności, następnie wartość się zwiększyła i w 2016 roku wyniosła poniżej 600 milionów. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 5. Azja (2018) Liczba ludności ogółem: 4 560 667 108
Gęstość zaludnienia: 100 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 2 189 120 212
Liczba ludności wiejskiej: 2 371 546 896
Wskaźnik urbanizacji: 48,0%
Mapa Azji przedstawia gęstość zaludnienia. Ponad 200 wystąpiła w południowych Indiach, Pakistanie, Nepalu, Bhutanie, Bangladeszu, wschodnich Chinach, Japonii, Wietnamie, Filipinach. Od 101 do 200 w Indiach, Chinach, Japonii. Od 51 do 100 w Mjanmie, Tajlandii, Kambodży, Chinach, Indiach, Pakistanie. Od 11 do 50 w Turcji, Iraku, Afganistanie, Tadżykistanie, Kirgistanie, Korei Północnej, Tajlandii, Malezji, Indonezji. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Azji przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. Od 90 do 100% wystąpiło w Japonii, Jordanii, Libanie. Od 80 do 90% w Arabii Saudyjskiej, Omanie, Korei Południowej. Od 70 do 80% w Iraku, Iranie, Turcji, Malezji. Od 60 do 70% w Mongolii, Korei Północnej. Od 50 do 60% w Indonezji, Rosji, Uzbekistanie, Turkmenistanie, Gruzji. Od 40 do 50% w Tajlandii, na Filipinach. Od 30 do 40% w Jemenie, Indiach, Pakistanie, Kirgistanie, Bhutanie, Bangladeszu, Birmie, Laosie, Wietnamie. Od 20 do 30% w Kambodży, Afganistanie, Tadżykistanie. Od 10 d0 20% w Nepalu. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie w Azji w latach od 1950 do 2016. Na obszarach wiejskich w 1950 roku było ponad bilion ludności, następnie liczba wzrastała i w 2016 roku wyniosła ponad 2 biliony. Na obszarach miejskich w 1950 roku było mniej niż bilion ludności, następnie wzrastała i w 2016 roku wyniosła ponad 2 biliony. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 6. Australia (2018) Liczba ludności ogółem: 23 401 892
Gęstość zaludnienia: 3,3 os./km2
Liczba ludności miejskiej: 15 936 688
Liczba ludności wiejskiej: 7 465 204
Wskaźnik urbanizacji: 68,1%
Wskaźnik urbanizacji: 48,0%
Mapa Australii i Oceanii przedstawia rozmieszczenie ludności. Gęstość zaludnienia od 101 do 200 wystąpiła w Melbourne, Sydney. Od 51 do 100 w Perth, Melbourne, Brisbane, Auckland. Od 11 do 50 w okolicy wymienionych wcześniej miast. Sydney i Melbourne posiadają od 3 do 5 milionów mieszkańców. Perth, Adelaide, Brisbane i Auckland posiadają od 1 do 3 milionów mieszkańców. Główne miasta
Źródło: Wydawnictwo Edukacyjne Wiking, licencja: CC BY 3.0 Mapa Australii przedstawia odsetek osób mieszkających w miastach w 2017 roku. W Australii i Nowej Zelandii było to od 80 do 90%. W Papui Nowej Gwinei było to od 10 do 20%. Poziom urbanizacji
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0 Wykres przedstawia ludność zamieszkującą obszary miejskie i wiejskie w Australii i Nowej Zelandii w latach od 1950 do 2016. Przez wszystkie te lata ludność na obszarach wiejskich wynosiła poniżej 5 milionów. W 1950 roku na obszarach miejskich było około 10 milionów ludności a w 2016 roku ponad 25 milionów. Ludność miejska i wiejska
Źródło: Englishsquare.pl sp. z o.o. na podstawie Our World in Data, licencja: CC BY‑SA 3.0, 7. Megalopolis o największym potencjale gospodarczym Boston‑Waszyngton na wschodnim wybrzeżu USA, tzw. BosNyWash
Obszar megalopolis rozciąga się od północnych przedmieść Bostonu po południowe przedmieścia Waszyngtonu.
powierzchnia – 146 000 km2.
liczba ludności – 52 332 123
gęstość zaludnienia – 359.6/km2 Mapa przedstawia megalopolis Boston Waszyngton. Pomiędzy miastami istnieją połączenia autostrady międzystanowej i kolei pasażerskich. W Waszyngtonie, Filadelfii i Nowym Jorku występuje ponad 7500 osób na milę kwadratową kolei pasażerskiej. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY‑SA 3.0, 8. Aglomeracja o największej liczbie ludności Tokio, Japonia
liczba ludności – 37 468 000 (2018)
gęstość zaludnienia – 6 349 os./km2 Zdjęcie przedstawia widok na Tokio. Na pierwszym planie znajduje się ulica ze stojącymi przed przejściem dla pieszych samochodami. Przez przejście przechodzi duże skupisko ludzi. Dalej znajdują się wysokie nowoczesne przeszklone budynki. Wiszą na nich banery z reklamami. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY‑SA 4.0, 9. Miasto o największej gęstości zaludnienia Manila, Filipiny
liczba ludności – 1 780 148 (2015)
gęstość zaludnienia – 41 515 osób/km2 Zdjęcie przedstawia widok na Manilę. Na pierwszym planie jest betonowy deptak z chodzącymi po nim ludźmi. Nad nimi znajduje się betonowy żółty łuk zakończony kopułą. Za nim na deptaku znajdują się parasole restauracji i straganów. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY‑SA 4.0, 10. Slums o największej liczbie ludności Neza‑Chalco‑Itza, Mexico City, Meksyk
około 4 mln mieszkańców; uważany za największy obszar slumsów na świecie. Większość mieszkańców żyje znacznie poniżej granicy ubóstwa, a wskaźnik przestępczości należy do najwyższych na świecie. Zdjęcie przedstawia widok na ulicę w Meksyku. Po obu stronach ulicy znajdują się niskie zaniedbane budynki. Z lewej strony parkują stare modele samochodów a po prawej znajduje się chodnik, na którym leżą worki ze śmieciami. Źródło: Wikimedia Commons, CC BY‑SA 3.0